در چهل و پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور (VIFF)، آثار شاخصی مانند «آغاز» ساخته جسی آیزنبرگ با درخشش جولیان مور و کمدی سیاه شب اختتامیه «اسب وحشی نه» به کارگردانی مارتین مک‌دونا با بازی جان مالکوویچ و سم راکول به نمایش درآمدند. همچنین فیلم «من راکی بازی می‌کنم» ساخته پیتر فارلی جایزه تماشاگران را در بخش ارائه‌های ویژه به دست آورد.
اما فراتر از این عناوین مطرح، برنامه جشنواره شامل فیلم‌هایی از ۷۶ کشور بود که آثار کارگردانان مطرح و فیلمسازان نوظهور را در بر می‌گرفت. این هشت فیلم داستانی و مستند، موضوعات آشنا را از زاویه‌ای نو یا زندگی‌هایی را به تصویر کشیدند که کمتر در سینما دیده شده‌اند.
«تنها دزد جیب‌بُر زنده در نیویورک»
در این فیلم، جان ترتورو نقش یک دزد جیب‌بُر مسن را بازی می‌کند که مهارت‌های قدیمی‌اش در دنیای بدون پول نقد منسوخ شده است. پس از هدف قرار دادن فرد اشتباهی، او درگیر موقعیتی خطرناک با یک خانواده جنایی می‌شود و باید برای نجات همسر معلولش با زمان مسابقه دهد. این فیلم با استفاده از ژانر تریلر جنایی، داستانی عمیق درباره پیشرفت و کنار گذاشته شدن برخی افراد و ارزش‌ها روایت می‌کند و با موسیقی جاز غمگین، نوستالژی نیویورکی را به تصویر می‌کشد که در حال از دست رفتن است.
«مدرسه برای فراریان»
مستندی امیدوارکننده درباره نوجوانانی که در مدرسه جانگ‌دهیون در بوسان کره جنوبی تحصیل می‌کنند؛ این مدرسه به کودکان فراریان کره شمالی کمک می‌کند تا با زندگی در کره جنوبی سازگار شوند. دانش‌آموزان با ناامنی، شرم، تروما و تبعیض دست و پنجه نرم می‌کنند و مدرسه تلاش می‌کند به آن‌ها اعتماد به نفس، هدف و حس تعلق بدهد. برای برخی، داستان فرار خانواده‌شان برای اولین بار جلوی دوربین فاش می‌شود.
«مینوتور»
فیلمی از آندری زویاگینتسف که زندگی گلب، مدیرعامل یک شرکت حمل و نقل روسی را به تصویر می‌کشد. او در خانه‌ای مدرن با همسر و پسرش زندگی می‌کند اما رابطه آن‌ها دچار فاصله است. کشف خیانت همسرش او را به مسیری تاریک می‌کشاند که با طنزی سیاه همراه است. در پس‌زمینه، جنگ روسیه و اوکراین ادامه دارد و فشار برای اعزام نیروها بالا است. این خانه نمادی از فساد اخلاقی جامعه است که با بی‌تفاوتی، فساد و راحت‌طلبی تغذیه می‌شود. این فیلم برنده جایزه بزرگ جشنواره کن است.
«مرد تنها در شهر»
مستندی از تیسا کووی و راینه فرایمل که پرتره‌ای غم‌انگیز و نوستالژیک از یک موسیقیدان بلوز مسن در وین است که آخرین ساکن یک ساختمان در حال تخریب است. او در حال خداحافظی با خانه و دارایی‌هایش است و در حالی که در آخرین فصل زندگی‌اش قرار دارد، به شروعی تازه فکر می‌کند.
«آقایان و خانم‌ها، برایان مالرونی»
مستند تاریخی و تجربی متیو رانکین که به جای مصاحبه‌های معمول، با ترکیب تصاویر آرشیوی، انیمیشن و موسیقی، صعود برایان مالرونی به قدرت را به شکلی سورئال و نوآورانه روایت می‌کند. این فیلم به جای تمرکز بر تاثیر سیاسی مالرونی، به نحوه ساخت تصویر او و تغییرات حزبش می‌پردازد.
«روزی روزگاری در هارلم»
مستندی که توسط ویلیام گریوز و پسرش دیوید تکمیل شده و یک مهمانی شام صمیمی در سال ۱۹۷۲ را در خانه دوک الینگتون به تصویر می‌کشد، جایی که هنرمندان و روشنفکران مرتبط با رنسانس هارلم گرد هم آمده‌اند. این فیلم کپسولی از طنز، بحث‌ها و سبک خاص نسل آن زمان است.
«پرواز»
مستندی از سوران مردوخ که به سقوط هواپیمای اوکراین اینترنشنال در ژانویه ۲۰۲۰ می‌پردازد که ۱۷۶ نفر از جمله بسیاری از ایرانیان کانادایی را به کام مرگ کشاند. فیلم زندگی سه خانواده داغدار ایرانی-کانادایی را دنبال می‌کند که سال‌ها پس از این فاجعه به دنبال پاسخ و عدالت از جمهوری اسلامی ایران هستند.
«خاطرات یک خدمتکار»
فیلمی از رادو جوده که داستان جیانینا، مهاجر رومانیایی و خدمتکار یک خانواده ثروتمند در بوردو فرانسه را روایت می‌کند. او بین مراقبت از فرزند کارفرمایان و ارتباط محدود با دخترش در رومانی گرفتار تضادهای عاطفی و فرهنگی است. فیلم با ترکیب صحنه‌های تمرین نمایشنامه‌ای که جیانینا در آن بازی می‌کند، تضادهای زندگی او را به تصویر می‌کشد.
