آنتی وارهول زمانی گفته بود که در آینده هر فردی ۱۵ دقیقه شهرت خواهد داشت. فیلم «به من اعتماد کن، من دکترم» این زمان را برای سندیپ کاپور، پزشکی که به مدل پلی‌بوی آنا نیکول اسمیت خدمات درمانی می‌داد و به مرگ او در سال ۲۰۰۷ به دلیل مصرف بیش از حد دارو مرتبط شد، به یک ساعت و ۵۱ دقیقه افزایش می‌دهد. اما این مدت برای پرداختن به داستان او بیش از حد طولانی است.
کارگردان و نویسنده فیلم، تین اکانومو، با رویکردی جسورانه و کمی طنزآمیز به ماجرای کاپور می‌پردازد، اما این سبک باعث می‌شود تصویری که از پزشک و بیمار ارائه می‌دهد کمتر همدلانه به نظر برسد. کال پن که در نقش کاپور بازی می‌کند، تلاش می‌کند این بیوپیک پرزرق و برق را به چالشی جدی برای بازیگری تبدیل کند و در صحنه‌های پایانی عملکرد قابل قبولی دارد، هرچند این تلاش‌ها نتوانسته‌اند کیفیت کلی فیلم را بهبود بخشند.
کال پن در نقش دکتر سندیپ کاپور، پزشکی که پس از بازنشستگی همکارش مسئولیت مطب را بر عهده می‌گیرد، بازی می‌کند و بیمار جدیدش آنا نیکول اسمیت با بازی ابی کورنیش است. کاپور که در ابتدا سعی دارد فاصله حرفه‌ای خود را حفظ کند، به سرعت تحت تأثیر جذابیت کودکانه آنا قرار می‌گیرد و به حلقه نزدیکان او وارد می‌شود. در یکی از صحنه‌ها، آنا او را به شرکت در رژه افتخار لس‌آنجلس دعوت می‌کند که کاپور در آن شرکت می‌کند و حتی در یک مهمانی مختلط حضور می‌یابد. پس از اعلام بارداری آنا، کاپور با تجویز متادون برای کنترل اعتیاد او تلاش می‌کند از سلامت جنین محافظت کند.
آنا نیکول اسمیت پس از تولد دخترش دانیلین، تنها سه روز بعد پسرش دنیل را به دلیل مصرف بیش از حد دارو از دست می‌دهد. چند ماه بعد، کاپور از طریق اخبار متوجه می‌شود که آنا نیز دچار اوردوز شده است. او تلاش می‌کند پرونده‌های پزشکی آنا و دنیل را از مطب خود خارج کند تا از سرقت یا افشای آنها جلوگیری کند، اما رسانه‌ها پیش از او به مطب آمده‌اند. با تشویق یکی از بیماران وفادار، مارگی، کاپور وکیل مدافعی به نام الن گارفالو را استخدام می‌کند و کمپینی برای بهبود تصویر عمومی خود راه می‌اندازد. اما وقتی مقامات فدرال پرونده‌های پزشکی آنا را در کشوی لباس زیر کاپور پیدا می‌کنند، او به عنوان مظنون اصلی در مرگ آنا شناخته می‌شود.
دادستان کل به دستور جری براون، نامزد فرمانداری، کاپور را همراه با وکیل آنا، هاوارد ک. استرن، و روانپزشکش، کریستین اروسویچ، به توطئه جنایی متهم می‌کند و کاپور به عنوان متهم اصلی پرونده معرفی می‌شود. در حالی که او برای پاک کردن نام خود می‌جنگد، به طور غیرمنتظره‌ای متوجه می‌شود که بهترین متحدش در این پرونده، هاروی لوین، خبرنگار TMZ است که نخستین بار با عکس‌هایش او را متهم کرد. در این میان، کاپور باید با تبعات رابطه‌اش با آنا بر خانواده، حرفه و آینده‌اش نیز مقابله کند.
فیلم نشان می‌دهد که کاپور در دوران شهرت کوتاه خود چندان زیرک نبوده و در داستان آنا نیکول اسمیت نقش حاشیه‌ای داشته است. آنا تنها ۲۵ دقیقه ابتدایی فیلم حضور دارد و باقی زمان فیلم به فعالیت‌های حقوقی گارفالو و واکنش‌های کاپور به روند پرونده اختصاص یافته است. با توجه به شهرت آنا و حواشی زندگی‌اش، مخاطبانی که با خاطرات کاپور آشنا نیستند ممکن است تصور کنند او تنها یک همراه و تسهیل‌کننده مشکلات آنا بوده است. اکانومو تلاش کرده تا عدالت را برای هر دو طرف برقرار کند، اما روایت غیرخطی و استفاده از مونولوگ‌ها و تصاویر ترکیبی واقعی و ساختگی، باعث پیچیدگی و گاهی سردرگمی در داستان شده است.
مصاحبه کاپور با لوین و استراتژی حقوقی گارفالو از بخش‌های جذاب فیلم هستند که در پایان با تصاویر واقعی این گفتگوها همراه شده‌اند. با این حال، این بخش‌ها در میان توضیحات طولانی درباره انگیزه‌های واقعی و خیالی شخصیت‌ها و زمینه‌های سیاسی پرونده قرار گرفته‌اند که باعث کاهش تأثیرگذاری فیلم شده است.
کال پن در نقش کاپور بین بازی‌های ساده و گاهی ناآگاهانه در نوسان است و تنها بازی لیندا همیلتون در نقش وکیل سخت‌گیر او توانسته است کیفیت قابل قبولی ارائه دهد. بازی ابی کورنیش در نقش آنا نیکول اسمیت بیشتر شبیه به تقلید از برنامه‌های طنز تلویزیونی است تا یک نقش جدی سینمایی.
در مجموع، «به من اعتماد کن، من دکترم» احتمالاً به عنوان مستند بهتر عمل می‌کرد تا فیلم داستانی. اکانومو با وجود داشتن آرشیو غنی از مواد مستند، نتوانسته است داستان را به شکل منسجم و جذابی روایت کند. بازیگرانی که در تصاویر واقعی حضور دارند، به مراتب طبیعی‌تر و قابل‌اعتمادتر از بازیگران فیلم به نظر می‌رسند.
فیلم با مونتاژی از سرنوشت افراد دخیل پس از صدور حکم پایان می‌یابد و پیام کلی آن این است که پرستش شهرت می‌تواند افراد را دچار جنون کند و اهمیت واقعی رویدادها را بزرگ‌تر از حد واقعی نشان دهد. در نهایت، زندگی پر فراز و نشیب آنا نیکول اسمیت همیشه جذاب خواهد بود، اما این به معنای آن نیست که هر کسی که در این داستان حضور داشته، داستانی ارزشمند برای روایت دارد.
