فیلم «استریت فایتر» به کارگردانی کیتائو ساکورای، اقتباسی از بازی ویدیویی محبوب است که در ابتدا با داستانی ساده و کارتونی جذاب شروع می‌شود اما تقریباً در نیمه راه، زمانی که به مسابقات اصلی و حذف هفت مبارزه می‌رسد، به طور کامل از مسیر خارج می‌شود. در این بخش تنها حدود یک و نیم مبارزه نمایش داده می‌شود و از آن پس فیلم به شکلی پراکنده و بی‌نظم پیش می‌رود که شامل مشکلاتی در صداگذاری و پایان‌بندی نامشخص است.
یکی از نقاط قوت فیلم، بخش‌های انیمیشنی دو بعدی است که توسط استودیو Titmouse Inc ساخته شده و با الهام از انیمه، داستان دو دوست آمریکایی و ژاپنی، کن و ریو، را روایت می‌کند که زیر نظر استاد سختگیر گوکن آموزش می‌بینند. ریو قهرمان اولین مسابقات جهانی جنگجویان در سال ۱۹۸۷ است که پس از آن با قدرت‌های تاریک روبرو می‌شود، قدرت‌هایی که از برادر شیطانی گوکن، آکومای مرموز، نشأت می‌گیرند.
با ورود به بخش بازیگران زنده، فیلم لحن کمدی و سبک MTV به خود می‌گیرد و داستان کن را به عنوان یک ستاره بی‌پروا و ریو را که پس از مرگ گوکن به انزوا رفته، دنبال می‌کند. شش سال بعد، کن با کمک مدیر فرصت‌طلب خود، دن هیبیکی، در مسابقات نمایشی پیروز می‌شود و ریو یک مغازه نودل‌فروشی ورشکسته دارد. آن‌ها توسط مأمور مخفی اینترپل، چون-لی، به مسابقات جهانی جنگجویان دعوت می‌شوند که توسط لرد ام. بایسون، شخصیت فاشیستی و منفی داستان، برگزار می‌شود. بایسون به دنبال به دست آوردن نیرویی به نام «سایکوفور» از برنده مسابقات است.
فیلم با صحنه‌هایی که بیشتر به کشتی حرفه‌ای شباهت دارد، مبارزات را به جای مذاکرات و روابط برادری به نمایش می‌گذارد. کن مشتاق پیروزی در مسابقات است در حالی که ریو نسبت به انگیزه‌های پشت پرده آن مشکوک است، که این موضوع تنش قابل توجهی بین دو دوست ایجاد می‌کند. در هتل مجلل بایسون، آن‌ها با دیگر مبارزان، دوستان و دشمنان، روبرو می‌شوند.
نیروهای بایسون شامل بوکسور بالروگ، هیولای سبزرنگ و برق‌دار بلانکا و مبارز خوش‌پوش و چنگال‌دار وگا هستند. در مقابل، طرف خوب داستان شامل سرباز آمریکایی گایل و مبارز عرفانی دالسیم است. ترکیب دیالوگ‌های سریع، بازیگران غیرمنتظره و جلوه‌های ویژه الهام گرفته از بازی‌های ویدیویی، نیمه اول فیلم را جذاب می‌کند اما نیمه دوم کاملاً از هم گسیخته و نامنسجم می‌شود.
در نیمه دوم، فیلم بین مسابقات و توطئه‌های بایسون سردرگم می‌شود و دیالوگ‌ها به شکلی پراکنده و گاهی با صداگذاری ضعیف ارائه می‌شوند. برخی صحنه‌ها با کمدی‌های ناموفق و به نظر بداهه‌پردازی شده جایگزین اکشن می‌شوند، و صدای دیالوگ‌ها اغلب در میان صدای بلند گم می‌شود.
مشکل بزرگ فیلم این است که شخصیت‌ها در مسیری حرکت می‌کنند که داستان‌های مهم آن‌ها از طریق فلش‌بک‌ها بیش از یک ساعت بعد معرفی می‌شود، مانند توانایی‌های انرژی مخفی ریو و کن و معنای آن‌ها. دو شخصیت منفی اصلی، بایسون و آکوم، هر کدام جداگانه عمل می‌کنند و از حضور و نیت یکدیگر بی‌اطلاع‌اند. در نهایت، وقتی قرار است همه خطوط داستانی به هم برسند، هر شخصیت به اوج احساسی اشتباهی می‌رسد و فیلم بدون هیچ پایان واقعی به پایان می‌رسد.
فیلم به طور مکرر به انیمیشن محبوب «استریت فایتر ۲» ارجاع می‌دهد که باعث ایجاد برخی لحظات دلپذیر برای طرفداران می‌شود اما همچنین صحنه‌هایی را به جا می‌گذارد که ناقص و بی‌هدف به نظر می‌رسند. به عنوان مثال، صحنه‌ای که چون-لی وارد دوش بخار می‌شود، در انیمیشن به یک مبارزه آسیب‌پذیرانه منجر می‌شد اما در فیلم زنده صرفاً نمایی از بدن بازیگر است که حس زننده‌ای ایجاد می‌کند. همچنین شوخی‌هایی که به تمایلات جنسی پنهان گایل اشاره دارند، فضای فیلم را قدیمی و نامناسب می‌کنند.
در مجموع، «استریت فایتر» در نیمه اول خود تا حدی بلوغ احساسی و داستانی دارد اما در نیمه دوم همه این‌ها از بین می‌رود و فیلم به مبارزه‌ای درونی تبدیل می‌شود که بین روایت ساده درباره برادری و مجموعه‌ای از صحنه‌های پراکنده اکشن و کمدی سردرگم است. در حالی که بخش‌های انیمیشنی دو بعدی همچنان جذابیت خود را حفظ می‌کنند، طول دو ساعته فیلم باعث می‌شود این نسخه انیمه‌ای جذاب باید جایگاه اصلی فیلم می‌بود.
