پل لمبرت، برنده جایزه اسکار و ناظر جلوه‌های ویژه فیلم «پروژه هیل مری» با بازی رایان گاسلینگ، بزرگ‌ترین چالش در این پروژه را خلق حس واقعی بی‌وزنی عنوان کرد. او در کنفرانس ویو در تورین ایتالیا توضیح داد که ایجاد جلوه‌های بی‌وزنی باورپذیر، دغدغه اصلی‌اش در ساخت این فیلم بود.
لمبرت افزود که تیم تولید تلاش زیادی کرد تا از هواپیمای «وامیت کومیت» استفاده کند؛ هواپیمایی که با مانورهای خاص، شرایط بی‌وزنی کوتاه‌مدت را شبیه‌سازی می‌کند. اما به دلیل پیچیدگی دکورهای سفینه فضایی، امکان استفاده از این روش فراهم نشد و رایان گاسلینگ مجبور شد روی سیم‌بندها و تجهیزات چرخان اجرا کند تا حس معلق بودن در فضا را ایجاد کند.
حذف سیم‌ها در مرحله پس‌تولید تازه آغاز کار بود. وقتی بدن معلق بازیگر هنوز حالت آویزان داشت و شناور به نظر نمی‌رسید، هنرمندان جلوه‌های ویژه با تغییر موقعیت پاها، دست‌ها و تنه گاسلینگ و افزودن اجسام شناور، توهم بی‌وزنی را تقویت کردند. لمبرت همچنین تاکید کرد که گاسلینگ خود شخصاً بسیاری از بدلکاری‌های دشوار از جمله صحنه‌های پیاده‌روی فضایی را انجام داد.
کارگردان فیلمبرداری، گریگ فرازر، برای خلق تصاویر عجیب و خاص فیلم از دوربین‌های مادون قرمز، نورهای برنامه‌ریزی شده و آب جاری جلوی لنز استفاده کرد که به گفته لمبرت، به شکل یک آزمایشگاه علمی دیوانه‌وار بود. همچنین آتش‌های شعله‌ور، مایعات، لیزرها و مایعات مغناطیسی فیلمبرداری شدند تا پایه‌ای برای جلوه‌های میکروسکوپی فراهم شود.
در مرحله پس‌تولید، فرازر با سیستم دوربین مجازی هلیوس شرکت ILM همکاری کرد تا صحنه‌های نزدیک به شخصیت آدریان را بازسازی کند. بازی گاسلینگ در صحنه‌های واقعی ردیابی و در محیط‌های دیجیتال بازسازی شد تا بتوان موقعیت‌های دوربین جدیدی انتخاب کرد بدون اینکه بازی اصلی از دست برود.
هدف نهایی تیم جلوه‌های ویژه این بود که حتی پیچیده‌ترین جلوه‌ها بر اساس قوانین فیزیکی قابل تشخیص باشند و شخصیت راکی، همراه بیگانه گاسلینگ، به اندازه یک بازیگر واقعی در کنار او حضور داشته باشد.
تیم جلوه‌های ویژه برای ایجاد آسمان‌های فیلم به جای استفاده از سحابی‌های رنگارنگ، از داده‌های نجومی واقعی استفاده کرد. آنها با کمک داده‌های مأموریت گایا از آژانس فضایی اروپا، ستارگان بین زمین و ستاره تاو ستی را نقشه‌برداری کردند و با مطالعه تصاویر ناسا و ایستگاه فضایی بین‌المللی، رفتار دوربین‌ها در مدار زمین را بررسی کردند. لمبرت گفت که اگر دوربین فیلمبرداری به فضا برده شود، به دلیل نوردهی، ستارگان دیده نمی‌شوند.
بنابراین در نزدیکی سیاره روشن آدریان، ستارگان پس‌زمینه تقریباً دیده نمی‌شوند و هر چه از تاو ستی دورتر می‌شویم و نور کمتر می‌شود، دوربین‌های حساس‌تر می‌توانند ستارگان را ثبت کنند. این رویکرد باعث شد نمایش ستارگان بر اساس شرایط نوری و نوردهی واقعی تنظیم شود، نه صرفاً برای جلوه‌های دراماتیک.
فرازر این فلسفه را به بافت تصویری فیلم هم گسترش داد و فیلم‌های دیجیتال را روی فیلم‌های کداک چاپ و دوباره اسکن کرد تا بافت‌های متفاوتی برای زمین و فضا ایجاد کند. همچنین دو ماه پیش از فیلمبرداری، جلسات تولید مجازی برگزار شد تا نورپردازی، حرکات دوربین و مقیاس داخلی سفینه‌ها آزمایش شود. این جلسات به تیم اجازه داد تا قبل از فیلمبرداری واقعی، محیط‌های دیجیتال و موقعیت دوربین را تجربه کنند و داده‌های دوربین به فیلمبرداری و جلوه‌های ویژه کمک کرد.
شخصیت راکی، همراه بیگانه که توسط جیمز اورتیز و تیم عروسک‌گردان‌ها اجرا شده، چالشی متفاوت بود. سه نسخه عملی از این شخصیت ساخته شد، از جمله یک عروسک مکانیکی و یک عروسک کوچک‌تر برای مرجع. شرکت Framestore نسخه فیزیکی را اسکن و حرکات عروسک‌گردان‌ها را بازسازی کرد تا در صحنه‌های تنگ سفینه که امکان اجرای عملی نبود، از مدل دیجیتال استفاده شود. نیمی از صحنه‌های راکی با عروسک و نیمی دیگر با مدل دیجیتال ساخته شده‌اند و گاهی حتی تیم داخلی نمی‌توانست تفاوت را تشخیص دهد.
برای دیدگاه سونار راکی، فیلمسازان تصاویر را روی فرمت‌های مختلف فیلم چاپ کردند و در نهایت از فیلم‌های 10 میلی‌متری و 16 میلی‌متری برای برخی نماها استفاده کردند تا بافتی طبیعی‌تر و باورپذیرتر به داستان دوستی میان‌ستاره‌ای ببخشند که یکی از موفق‌ترین فیلم‌های گیشه امسال بود.
