فیلم «Whalefall» داستان جِی (با بازی آستین آبرامز) را روایت می‌کند که به دنبال بقایای پدرش (با بازی جاش برولین) در سواحل کالیفرنیا است. در این مسیر، جِی با یک اختاپوس غول‌پیکر روبرو می‌شود که توسط یک نهنگ اسپرم ۶۰ تنی و ۸۰ فوتی تعقیب می‌شود. در نبرد این دو غول دریا، جِی به داخل شکم نهنگ کشیده می‌شود و با تنها یک ساعت اکسیژن باید راه خروج را پیدا کند.
این فیلم تجربه‌ای پرتنش و خفه‌کننده را به تصویر می‌کشد که صدای برولین و فلش‌بک‌ها راهنمای جِی در این مسیر هستند. رمزی آوری، طراح صحنه فیلم، می‌گوید هدفشان ایجاد تجربه‌ای شدید و واقعی بوده است.
تحقیق و طراحی
آوری برای طراحی شکم نهنگ، ابتدا به بررسی عکس‌های کالبدشکافی نهنگ‌های اسپرم پرداخت و با دکتر جوی ریدنبرگ، دانشمند تحقیقات زیست‌پزشکی همکاری نزدیکی داشت. او صبح‌ها از ساعت ۶ با دکتر ریدنبرگ کالبدشکافی‌ها را مشاهده می‌کرد تا جزئیات را بیاموزد.
با این حال، این اطلاعات تصویری از داخل شکم نهنگ زنده و در آب به او نمی‌داد. بنابراین تیم تحقیقاتی از فیلم‌های دوربین‌های وارد شده به شکم اورکاها، دلفین‌ها و پورپویزها استفاده کردند تا ظاهر داخلی و حرکت‌های آن را در حالت طبیعی ببینند.
ساخت شکم نهنگ
آوری ساخت کلیدی‌ترین بخش شکم نهنگ را که «شکم شماره یک» نامیده می‌شود، آغاز کرد؛ جایی که بیشتر زمان فیلمبرداری جِی در آن می‌گذرد. کارگردان برایان دافی‌لد خواستار فیلمبرداری در آب و به صورت عملی بود، بنابراین آوری یک مخزن ۶۰ فوت عرض و ۲۰ فوت عمق ساخت. همچنین ۳۰ فوت از سر نهنگ را ساخت که دهان آن با باز و بسته شدن توسط بازوی انیماترونیک حرکت می‌کرد و قابل جابجایی بود.
او با تیم بدلکاری، تیم تجهیزات و فیلمبردار آرون مورتون همکاری کرد تا نیازهای فنی را برآورده کند. زبان نهنگ نیز به صورت فیزیکی ساخته شد و قابلیت حرکت داشت.
انتخاب مواد برای ساخت شکم چالش‌برانگیز بود و آوری از فوم مبلی با ضخامت ۲ تا ۳ اینچ استفاده کرد. داخل شکم از چندین لایه سیلیکون رنگی و نیمه‌شفاف ساخته شد تا ظاهری چسبناک و زنده داشته باشد. بیرون شکم با پارچه کرباس مقاوم پوشانده و با چسب سخت شده بود تا هم استحکام و هم انعطاف لازم را داشته باشد.
این ساختار به اندازه کافی مقاوم بود تا جِی، آب، بدلکاران، دوربین و جلوه‌های ویژه را برای شش هفته تحمل کند. فضای داخلی شکم در حالت باز شده حدود ۸ فوت عرض و ۶ فوت ارتفاع داشت، اما معمولاً به اندازه یک کیسه خواب فشرده می‌شد که حس خفگی و تنگی فضا را القا می‌کرد.
حرکت و تجهیزات
برای شبیه‌سازی حرکت نهنگ، آوری روش‌های مختلفی را آزمایش کرد. ابتدا فکر استفاده از پیستون‌ها یا طناب‌ها را داشت اما این روش‌ها برای بالا و پایین رفتن نهنگ مناسب نبودند. در نهایت چهار شکم مختلف روی تجهیزات متفاوت ساخته شد تا حرکات نهنگ را شبیه‌سازی کنند. شکم اصلی روی یک دستگاه کوچک بود که همیشه نهنگ را در حال حرکت و شنا نگه می‌داشت. همچنین دستگاه چرخاننده‌ای مانند ماشین لباسشویی برای دوران نهنگ طراحی شد.
شکم نهنگ و صفرا
در یکی از سکانس‌ها، جِی در صفرا یا مایع داخل شکم نهنگ گرفتار می‌شود. رنگ‌های داخل شکم بر اساس آناتومی واقعی انتخاب شدند: پشت گلو سفید است، معده اول عضلانی و سفید با تن‌های صورتی و معده دوم که اسید قرمز دارد، صورتی رنگ است. این رنگ‌ها همچنین بازتابی از سفر احساسی جِی بودند که از حالت نسبتا قابل تحمل به جایی وحشتناک می‌رسد.
ساخت مایع چسبناک و غلیظ صفرا نیز چالش داشت. برایان دافی‌لد می‌خواست حرکت جِی در این مایع سخت و طاقت‌فرسا به نظر برسد. تیم تولید از متیل سلولز (یک غلیظ‌کننده) همراه با افزودنی‌های مختلف برای ایجاد بافتی شبیه به جو دوسر استفاده کرد. قطعات سیلیکونی برای شبیه‌سازی ذرات معلق و حباب‌هایی برای تقلید اثر اسید روی اشیاء اضافه شدند.
تمام این مواد روی یک دستگاه ترازوی بزرگ قرار گرفت تا حرکات بزرگ و موج‌دار ایجاد کند و حس غوطه‌وری و چرخش مایع در هنگام شیرجه نهنگ را به تصویر بکشد.
