شنبه، ۲۳ آبان ۱۴۰۵
سینماگیک
اخبار و تحلیل ها

نقد فیلم Whalefall: داستان تلاش انسان در دل شکم نهنگی عظیم با بازی آستین آبرامز

فیلم «Whalefall» یک تریلر زیرآبی است که قصد دارد مانند فیلم «آرواره‌ها» برای کوسه‌ها، توجه‌ها را به نهنگ‌ها جلب کند، اما در این هدف موفق نیست. این فیلم بیشتر شبیه به تجربه‌ای است که پس از دیدن «هاوارد

۳ دقیقه مطالعه۳۱ بازدید۰ دیدگاه
نقد فیلم Whalefall: داستان تلاش انسان در دل شکم نهنگی عظیم با بازی آستین آبرامز

فیلم «Whalefall» یک تریلر زیرآبی است که قصد دارد مانند فیلم «آرواره‌ها» برای کوسه‌ها، توجه‌ها را به نهنگ‌ها جلب کند، اما در این هدف موفق نیست. این فیلم بیشتر شبیه به تجربه‌ای است که پس از دیدن «هاوارد اردک» برای قهرمانان مزرعه‌ای به وجود می‌آید؛ به گونه‌ای که دیگر نمی‌خواهید نهنگی ببینید.

نهنگ داستان، یک نهنگ اسپرم با شکلی شبیه زیردریایی است که به شکلی زیبا و قدرتمند در اقیانوس شناور است. اما بیشتر زمان فیلم در داخل بدن همین نهنگ می‌گذرد. شخصیت اصلی، جِی گاردینر (با بازی آستین آبرامز) در حال غواصی در سواحل مونتری، کالیفرنیا، به دنبال جسد پدرش است که دریانوردی سخت‌گیر بود و به دلیل ابتلا به مزوتلیوما، نوعی سرطان، خودکشی کرده است.

در جریان غواصی، جِی توسط بازوهای یک اختاپوس غول‌پیکر گرفتار می‌شود و نهنگ که از اختاپوس تغذیه می‌کند، هر دو را به دهان بزرگ خود می‌کشد. از این لحظه به بعد، جِی در داخل نهنگ گرفتار می‌شود، جایی که باید برای بقا تلاش کند و مانع شود از اتاقک هضم نهنگ به معده داخلی که با اسید معده پر شده و رنگ قرمز جهنمی دارد، کشیده شود.

فضای داخل نهنگ به شکلی طراحی شده که یادآور کولونوسکوپی به سبک هنرمند هارولد ریموند گیگر است؛ گاهی اوقات حس می‌شود در یک بازی پارک تفریحی به نام «بازرسی کامل حفره» گرفتار شده‌ایم. جلوه‌های ویژه فیلم متوسط است و در برخی صحنه‌ها جِی از یک عروس دریایی که نهنگ خورده برای روشنایی استفاده می‌کند، تنها همراهی است که دارد.

فیلم داستانی بی‌باکانه درباره استقامت انسان و پوشش معده پستانداران است که می‌توانست با نام «پروژه احیای احشاء ماهی» شناخته شود. این اثر اقتباسی از رمانی پرفروش و تحسین‌شده نوشته دانیل کراوس است، اما در انتقال به فیلم، بسیاری از جذابیت‌ها از دست رفته است. کارگردان برایان دافیلد فیلمی ساخته که بیشتر شبیه به یک تریلر کلیشه‌ای و پر از خنده‌های ناخواسته است.

شخصیت جِی بیشتر زمان فیلم را صرف مکیدن ماسک اکسیژن خود می‌کند و به جای صحبت، بیشتر صداهای ترسناک و ناله‌مانند از خود درمی‌آورد که باعث می‌شود تماشاگران نتوانند به خوبی با او همذات‌پنداری کنند. تنها دلیلی که می‌خواهیم جِی از آن وضعیت نجات پیدا کند، ناخوشایند بودن و کسالت‌آور بودن شرایط است.

آستین آبرامز در این فیلم نقش جوانی ترسو و بی‌اعتماد به نفس را بازی می‌کند که هرگز به مخاطب نشان نمی‌دهد توانایی مقابله با شرایط سخت را دارد. در مقابل، جاش برولین نقش پدر جِی، میت، را بازی می‌کند؛ مردی خشن و مستبد که با نگاه‌های تند و خالکوبی‌هایش، تصویری از پدری سخت‌گیر و آسیب‌رسان ارائه می‌دهد. رابطه پدر و پسر در فیلم بارها با فلش‌بک‌هایی نشان داده می‌شود که بیشتر به نزاع و تنش می‌پردازد.

با پیشرفت داستان، جِی درمی‌یابد که پدرش به نوعی همه آنچه برای نجات خود نیاز دارد را به او آموخته است. پیام فیلم این است که جوانی که در دل شکم نهنگ و در کنار روح پدر سختگیرش گرفتار شده، همچنان به همان روح وابسته است.

فیلم همچنین به جنبه‌های زیست‌محیطی اشاره دارد؛ عنوان «Whalefall» به پدیده‌ای اشاره دارد که وقتی جسد نهنگ به کف اقیانوس می‌رسد، اکوسیستمی غنی از موجودات دریایی ایجاد می‌کند. اما فیلم خود به عنوان یک تریلر، اثری بی‌جان و ناکام است که هرگز به اوج نمی‌رسد.

دیدگاه شما