کارگردان فیلم «Whalefall»، برایان دافیلد، درباره دشواری‌های فیلمبرداری در معده یک نهنگ صحبت کرده است. داستان فیلم که اکنون از طریق 20th Century Studios در سینماها اکران شده، درباره غواصی جوان به نام جی (با بازی آستین آبرامز) است که به طور تصادفی توسط یک نهنگ بلعیده می‌شود و در معده آن گیر می‌افتد و باید پیش از تمام شدن اکسیژن مخزنش فرار کند.
دافیلد توضیح می‌دهد که فضای فیلمبرداری بسیار کوچک و محدود است و صحنه به صورت ۳۶۰ درجه طراحی شده است. تنها چند دریچه برای عبور دوربین وجود دارد و بخش‌هایی از صحنه پر از آب است. تمامی تجهیزات نورپردازی داخل همین فضای کوچک قرار گرفته‌اند و کل صحنه روی یک گیمبال نصب شده که حرکت می‌کند، بنابراین همه چیز در فضایی بسیار فشرده و متحرک انجام می‌شود. بازیگر نقش اصلی، آبرامز، باید دقیقاً در جای خود قرار بگیرد و کوچک‌ترین اشتباه باعث می‌شود صحنه خراب شود. به دلیل ضخامت لاستیک‌های داخل صحنه، او صدای تیم فیلمبرداری را نمی‌شنود و همه در فضایی بسیار تنگ کنار هم کار می‌کنند.
دافیلد درباره این شرایط می‌گوید: «وقتی نهنگ آستین را می‌جود، چند مرد قوی روی صحنه می‌پرند و او را فشار می‌دهند. او در آنجا فریاد می‌زند و با مخزن اکسیژن واقعی نفس می‌کشد. هر بار که دستور توقف می‌دهیم، امیدواریم فریادها قطع شود. حتی نمایندگان ایمنی دیزنی هم که به صحنه می‌آمدند، نمی‌دانستند این شرایط چقدر ایمن است، اما ما سخت تلاش کردیم تا ایمنی آستین را تضمین کنیم.»
همه اعضای تیم بدون آسیب از فیلمبرداری خارج شدند، اما محصول نهایی پر از صحنه‌های هیجان‌انگیز و نفس‌گیر است که تماشاگران را به شدت درگیر می‌کند. دافیلد از همان ابتدا با نویسنده رمان اصلی، دنیل کراوس، ارتباط برقرار کرد و پس از خواندن نسخه پیش‌انتشار کتاب، جذب داستان سینمایی آن شد و در نهایت فیلمنامه «Whalefall» را با کراوس هم‌نویسی کرد.
دافیلد می‌گوید: «داستان پسر داخل نهنگ، بخش‌های ژانری ذهن من را تحریک کرد. ساخت فیلمی که قبلاً ساخته نشده باشد همیشه برای من جذاب است. می‌دانستم چقدر چالش‌برانگیز خواهد بود و دنبال یک چالش بودم تا خودم و تیم را به جلو ببرم.»
او که سابقه کارگردانی فیلم‌های متنوعی از جمله «Spontaneous» و «No One Will Save You» را دارد، در «Whalefall» نیز بار احساسی قوی را به داستان اضافه کرده است. سفر غواصی جی به دنبال جسد پدرش میت (با بازی جاش برولین) است که خودکشی کرده و این رابطه پدر و پسری که هیچ‌گاه به تفاهم نرسیدند، محور اصلی داستان است.
دافیلد می‌گوید: «من دنبال داستان پدر و پسری نبودم، اما به آن نیاز داشتم. وقتی کتاب را می‌خواندم، بیشتر به رابطه جی و میت فکر می‌کردم تا نهنگ یا موجودات دیگر. این جادوی کتاب بود؛ شما فراموش می‌کنید درباره ماهی مرکب و اسید فکر کنید و بیشتر به این فکر می‌کنید که این دو نفر فقط می‌خواهند با هم وقت بگذرانند ولی نمی‌توانند به درستی بیان کنند.»
آبرامز و برولین توانستند عمق احساسی رابطه پیچیده شخصیت‌هایشان را در صحنه‌های فلش‌بک به خوبی منتقل کنند، اما فیلمبرداری صحنه‌های داخل نهنگ بزرگ‌ترین چالش خلاقانه بود. دافیلد می‌گوید: «کارگردان‌های زیادی به صحنه آمدند و همه گیج شده بودند که چطور این کار انجام می‌شود. بزرگ‌ترین درس من این بود که لذت ساخت فیلم برای من در تیم است و اینکه بتوانم با افراد بسیار بااستعداد و برنده اسکار همکاری کنم و از آنها مشورت بگیرم.»
دافیلد در پایان می‌گوید: «می‌خواهم تلاش را حس کنم و احساس کنم که به خاطر آن دارم فیلمساز بهتری می‌شوم.»
