هالیوود هرگاه بهطور وسواسی به آثار یک نویسنده پرفروش روز میپردازد، انتظار میرود که دستکم برخی از فیلمهای ساختهشده کیفیت قابل قبولی داشته باشند. برای مثال، چند فیلم بر اساس رمانهای جان گریشام در دهه ۹۰ موفق بودند و فیلم «دفترچه خاطرات» از نیکلاس اسپارکس هنوز پس از دو دهه در یادها مانده است. اما پس از چهار اقتباس از رمانهای کالین هوور، هنوز هیچ فیلمی نتوانسته محبوبیت گسترده کتابهای او را برای کسانی که با آثارش آشنا نیستند، توجیه کند.
فیلم «وریتی» که ترکیبی از داستانی ناپخته برگرفته از «ربکا» و فضایی تریلرهای اروتیک دوران کلینتون است، حداقل روایت مشخصتری نسبت به فیلمهای خستهکنندهای چون «It Ends With Us»، «Regretting You» و «Reminders of Him» دارد که در دو سال گذشته بیش از نیم میلیارد دلار فروش داشتهاند. اما این فیلم نیز اثری بیروح و کممایه است که حتی بازیگران مطرحش نیز به نظر میرسد یا خجالتزده، سردرگم یا بیتفاوت به حضور خود در آن هستند.
داکوتا جانسون که معمولاً با حضور منفعل و آرامش در صفحه نمایش شناخته میشود، این بار نیز در نقش لوون اشلی، نویسندهای جوان و کمفروش، بازی میکند. او در صحنهای عجیب با جریمی کراوفورد (با بازی جاش هارتنت) آشنا میشود که در یک تصادف مرگبار دوچرخهسوار را میبیند و با گفتن جملهای نامناسب و غیرقابل باور، سعی در آرام کردن او دارد. این آغاز داستانی است که به سرعت باورپذیری خود را از دست میدهد.
جریمی همسر ورِتی کراوفورد (آن هاثاوی) است، نویسندهای که پس از تصادفی که او را فلج و بیحرف کرده، نتوانسته سری کتابهای موفق خود را به پایان برساند. ناشران به دنبال فردی هستند که بتواند ادامه کار را بنویسد و لوون این مسئولیت را میپذیرد و به خانه لوکس خانواده کراوفورد نقل مکان میکند. این شروعی است برای مجموعهای از تنشها و رازهای نهفته که فیلم تلاش میکند آنها را به تصویر بکشد.
اما فیلم به جای ایجاد هیجان و کشش، با ریتم کند و ساختار خشک خود، بیشتر شبیه یک اثر بیجان است که حتی بازیگران برجستهاش نیز نتوانستهاند آن را نجات دهند. آن هاثاوی در نقشی که نیاز چندانی به بازی ندارد، تنها با ظاهری سرد و بیاحساس ظاهر شده و جاش هارتنت و داکوتا جانسون نیز نتوانستهاند جذابیتی به داستان ببخشند.
کارگردان مایکل شووالتر که پیشتر در کمدیهای رمانتیک موفق بود، در این فیلم با ژانر تریلر اروتیک و ملودرامی که به شدت اغراقآمیز است، چندان هماهنگ نیست و تلاشهای او برای ایجاد لحظات طنز ناخواسته بیشتر به شکست میانجامد. فیلم پر از رفتارهای عجیب و غریب شخصیتهاست که هیچگاه حس واقعی یا هیجان لازم را منتقل نمیکند.
طراحی صحنه توسط اِیمی ویلیامز بسیار پرهزینه و چشمنواز است و موسیقی اثر ولکر برتلمن با الهام از سبک برنارد هرمن، فضای خاصی به فیلم میبخشد، اما همه اینها نتوانستهاند فیلم را از تبدیل شدن به یک محصول سطحی و کلیشهای در ژانر خود نجات دهند.
در نهایت، «وریتی» نه تنها نتوانسته عمق و جذابیت آثار کالین هوور را به تصویر بکشد، بلکه حتی به عنوان یک فیلم مستقل نیز اثری بیروح و فاقد جذابیت است که مخاطب را به سرعت خسته میکند و هیچ حس واقعی یا هیجانانگیزی در آن دیده نمیشود.




