فیلم «عادی بودن» روایتگر داستانی است درباره یک دانشجوی دانشگاه که در اثر یک تصادف رانندگی با سرعت بالا، برای همیشه به ویلچر وابسته می‌شود. اما این حادثه تنها نقطه شروع داستانی است که با حساسیت و دقت، به بررسی تأثیرات گسترده این اتفاق بر کل اعضای خانواده او در طول بیش از یک دهه می‌پردازد.
کارگردان و نویسنده تایوانی، لی یون چان، که این فیلم چهارمین اثر بلند او و اولین فیلمش پس از سال ۲۰۱۰ است، با قلمی همدلانه و دقیق، داستانی پیچیده را روایت می‌کند که شامل بحران‌های زناشویی، مشکلات اقتصادی، دردهای بلوغ و بحران‌های اخلاقی است. فیلم به گونه‌ای نوشته شده که به همه شخصیت‌ها با احترام و توجه برابر نگاه می‌کند و از کلیشه‌های معمول درام‌های مربوط به معلولیت دوری می‌کند.
لی پس از فیلم قبلی خود بیشتر در تلویزیون فعالیت داشته و کارگردانی سریال «زنان در تایپه» را در سال ۲۰۲۲ بر عهده داشته است. اگرچه گاهی نشانه‌هایی از سبک ملودرام تلویزیونی در «عادی بودن» دیده می‌شود، اما ساختار محکم و گستردگی داستانی فیلم، آن را برای نمایش در سینما مناسب ساخته است. این فیلم پس از حضور در بخش مسابقه اصلی جشنواره بوسان به عنوان تنها نماینده تایوان، در جشنواره فیلم توکیو نیز به نمایش درمی‌آید و قرار است نیمه نوامبر در تایوان اکران شود. انتظار می‌رود فیلم در جشنواره‌های آسیایی بیشتر دیده شود و برای پخش جهانی محدود نیز مناسب باشد، هرچند احتمالاً بهترین گزینه پخش آن، پلتفرم‌های تخصصی استریم خواهد بود.
فیلم با نمایی زیبا و آرام از یو-جی ۲۲ ساله آغاز می‌شود که در شب بارانی با موتور سیکلت در حومه تایپه حرکت می‌کند. این آرامش ظاهری با برخورد یو-جی به ماشینی که توسط آقای ما، مرد ثروتمند و مسن، رانده می‌شود، ناگهان قطع می‌شود. آقای ما پس از تصادف دچار احساس گناه عمیقی می‌شود.
یو-جی پس از تصادف زنده می‌ماند اما در بیمارستان متوجه می‌شود که دیگر هرگز قادر به راه رفتن نخواهد بود. او که دانشجوی دانشگاه و صاحب کسب‌وکار طراحی وب است، با آرامشی قابل توجه این واقعیت را می‌پذیرد و به زندگی با ویلچر عادت می‌کند و تلاش می‌کند زندگی عادی و پرباری داشته باشد، از جمله رابطه‌ای که با فیزیوتراپیست جوان بیمارستان، یی-هان، آغاز می‌کند.
اما خانواده او بیشتر از خود یو-جی در تطبیق با شرایط جدید دچار مشکل می‌شوند. مادر و پدر یو-جی که پیش از این در زندگی زناشویی خود دچار تنش بودند، با این حادثه بیشتر از هم دور می‌شوند، به ویژه که پدر مدت‌ها بیکار است. خواهر کوچکتر یو-جی، یو-چینگ، که در دوران بلوغ و تغییرات هورمونی به سر می‌برد، احساس می‌کند در سایه این تراژدی کنار گذاشته شده و تحت فشار است تا خودش را اداره کند، در حالی که مادرش می‌گوید «خانه پر از مشکلات است» و این باعث می‌شود او رفتارهای پرخاشگرانه‌ای از خود نشان دهد.
از نظر مالی، خانواده با وجدان آقای ما که به شدت تحت تأثیر قرار گرفته، حمایت می‌شود؛ او علاوه بر پرداخت غرامت قانونی، خانه خود را به یو-جی منتقل می‌کند و هزینه‌های درمان و زندگی او را به طور سخاوتمندانه‌ای تأمین می‌نماید. اما این بخشندگی نیز برای آقای ما که به سن پیری و بیماری نزدیک می‌شود، بار سنگینی است. فیلم «عادی بودن» از تقسیم‌بندی ساده شخصیت‌ها به قربانی و مقصر پرهیز می‌کند و همدلی را برای همه افراد درگیر این ماجرا حفظ می‌کند که این موضوع به پیچیدگی و بلوغ دراماتیک اثر می‌افزاید، به ویژه که داستان بیش از ۱۱ سال پیامدهای حادثه را دنبال می‌کند.
بازی‌های گروهی دقیق و هماهنگ، پویایی خانواده را باورپذیر نگه می‌دارد، حتی زمانی که فیلمنامه گاهی به راه‌حل‌های آسان متوسل می‌شود. بازیگر نقش خواهر، چن، به ویژه در نقش دختری که هم به عنوان یک پس‌زمینه و هم به عنوان تکیه‌گاه والدینش ظاهر می‌شود، بسیار تأثیرگذار و پرتنش است. کارگردانی لی با جدیت و وقار همراه است که با موضوع فیلم همخوانی دارد، اگرچه فضای همیشه ابری و نوشتار جدی فیلم می‌توانست با لحظاتی از شوخ‌طبعی یا شادی‌های کوچک خانوادگی که در سختی‌ها رخ می‌دهد، تنوع یابد. با این حال، فیلم هرگز سطحی یا بی‌توجه نیست و زیبایی ساده‌ای در دیدگاه منصفانه و متعادل آن وجود دارد که به شخصیت‌ها اجازه می‌دهد با غم خود روبرو شوند و راه خود را برای عبور از آن بیابند.
