فیلم «تا پایان روز» به کارگردانی و نویسندگی جلنا ماکسیموویچ، داستان دو جوان را روایت می‌کند که در میان اعتراضات گسترده دانشجویی در خیابان‌های بلگراد، با وجود تفاوت‌های ایدئولوژیک آشکار، به واسطه یک عمل شورشی مشترک به هم پیوند می‌خورند. این فیلم که نخستین اثر داستانی ماکسیموویچ است، برخلاف انتظار یک روایت ساده سیاسی نیست و پیچیدگی‌ها و ابهامات خاص خود را دارد.
ماکسیموویچ که پیش‌تر با دو مستند «پسر تورانوم» (۲۰۱۹) و «سرزمین‌های مادری» (۲۰۲۰) شناخته شده بود، در این فیلم با رویکردی واقع‌گرایانه و نزدیک به مستند، فضای ناآرام اعتراضات جوانان شرق اروپا را به تصویر می‌کشد. داستان در بستر اعتراضات واقعی ضد دولتی در صربستان در اوایل سال ۲۰۲۵ رخ می‌دهد که پس از حادثه سقوط سقف ایستگاه قطار در نووی ساد و کشته شدن ۱۶ نفر در سال قبل، شعله‌ور شده بود.
فیلم با یک برداشت بلند و استادانه آغاز می‌شود که در راهروهای تاریک و نامرتب دانشگاه می‌گذرد؛ جایی که دانشجویان معترض به نوعی اردو زده‌اند. در این میان، لنا (با بازی درخشان لِنا تریفونوویچ)، دانشجوی ۲۰ ساله و فعال سیاسی، که با اعتقاد راسخ ضد اقتدارگرایی در اعتراضات شرکت دارد، شخصیت محوری داستان است. در حالی که دوستان دانشگاهی او را تحسین می‌کنند، در خانه به عنوان فردی آرمان‌گرا و ساده‌لوح دیده می‌شود و به‌ویژه برادر بزرگترش، میلان (میودراگ دراگیچویچ) که از طرفداران راست‌گرایی است، او را مسخره می‌کند.
استفان (آندریا کریوکاپیچ)، دوست میلان و یک پانک طبقه کارگر ۲۲ ساله، در حمایت از دولت همراه گروه خود است اما به نظر نمی‌رسد که در این موضع کاملاً صادق باشد. لنا که این عدم تعهد را حس می‌کند، او را به چالش می‌کشد. این رابطه پرتنش و پیچیده در جریان اعتراضات به نقطه عطف می‌رسد؛ جایی که هر دو در پرتاب سنگی به سمت پلیس شرکت می‌کنند که منجر به زخمی شدن شدید مأمور می‌شود و آن‌ها مجبور می‌شوند برای مدتی از شهر فرار کنند.
در طول فرار، جذابیت متقابل آن‌ها عمیق‌تر می‌شود، اما اختلافات سیاسی‌شان نیز به چالش کشیده می‌شود. این فیلم نه یک داستان عاشقانه ساده است و نه روایت یک مقاومت پرشور؛ بلکه به بررسی تعارضات انسانی و احساسات در برابر ایدئولوژی‌های اجتماعی و سیاسی می‌پردازد.
از نظر روایت، اوج داستان در جریان اعتراضات است که با تکنیک‌های سینمایی پویا و خلاقانه ماکسیموویچ همراه است، از جمله نماهایی از دید سنگ پرتاب شده. نیمه دوم فیلم که بیشتر بر رابطه دو شخصیت اصلی تمرکز دارد، از شدت اولیه کاسته می‌شود اما با بازی‌های پرانرژی و شیمی قوی بین بازیگران اصلی همچنان جذاب باقی می‌ماند. بازی لِنا تریفونوویچ به ویژه چشمگیر است؛ او با فیزیک متراکم و حضور متغیر خود، نمایانگر یک جوان پرشور و گاه سرکش است که با امیدی خشمگین و ناامیدانه تلاش می‌کند دنیای اطرافش را تغییر دهد.
این فیلم که در جشنواره‌های بین‌المللی ونیز، وین، هامبورگ و توکیو حضور داشته، با سبک بصری پرجنب‌وجوش و روایت نزدیک به واقعیت، نویددهنده آینده‌ای درخشان برای کارگردانش است.
