فیلم «مادر دیگر» که توسط راب ساویج کارگردانی شده و بر اساس رمان ترسناک «حوادث اطراف خانه» ساخته شده، یکی از ضعیفترین آثار ترسناک سال است که در تمام جنبهها از جمله لحن فیلم دچار شکست میشود.
فیلم با یک کارت عنوان باز میشود که حروف آن به تدریج ظاهر میشوند و با صحنههای بریده و پراکنده همراه است؛ این سبک شلوغ و پرهیجان، از همان تریلر فیلم که در تابستان در سینماها پخش میشد، به صورت گسترده در سراسر فیلم ادامه دارد. داستان با حالتی شبیه به شروع از وسط روایت میشود و در یک حالت اوج دائمی باقی میماند، همراه با تعداد زیادی از ترسهای ناگهانی که به سرعت تکراری و خستهکننده میشوند، زیرا همه آنها تقریباً به یک شکل اجرا میشوند.
در بیشتر موارد، دوربین به دور شخصیتهای بیخبر میچرخد و پشت سر آنها «مادر دیگر» (با بازی جسیكا چستین) ظاهر میشود؛ موجودی شیطانی که تهدید واقعی ایجاد نمیکند و لبخندش بیشتر خندهدار تا ترسناک است. تلاشهای متعدد برای ایجاد تنوع در این ترسها، اگرچه قابل تحسین است، اما بیشتر آزاردهنده و خستهکننده است.
داستان درباره بلا (آرابلا اولیویا کلارک) نوجوان است که از همان ابتدا با موجودی که به شکل مادرش اورسولا (چستین) است، آشناست. پدرش راسل (جی دوپلاس) نیز به زودی این موجود را میبیند و همه اعضای خانواده به راحتی قبول میکنند که یک نسخهی شیطانی از اورسولا در خانهشان مخفی شده است. برخلاف بسیاری از فیلمهای ترسناک که شک و تردید شخصیتها به ایجاد تنش کمک میکند، در این فیلم همه به سرعت به وجود این موجود اعتقاد دارند و این موضوع باعث کاهش جذابیت داستان میشود.
با وجود مشاهده کامل این موجود، والدین بلا چندان ترسیده به نظر نمیرسند، حتی وقتی بلا در یک جشن سالگرد به شکل عروسک پارچهای پرتاب میشود. شخصیتهای انسانی فیلم رفتارهای واقعی ندارند و «مادر دیگر» بیشتر شبیه یک شیطان بازیگوش است تا تهدیدی جدی، شبیه پنیوایز دلقک اما بدون خطر خوردن کودکان. فیلم پر از شوخیهای روانشناختی با توپهای بازی، جاذبه نامتعادل و جلوههای ویژه کامپیوتری است که چستین را گاهی مانند شخصیت شرور فیلم بتمن «کلِیفیس» ذوب شده و گاهی مانند آدمک بادی نمایان میکند.
در فیلم یک داستان و تم اولیه وجود دارد که بلا به خیانت مادرش شک دارد و این ایده که اورسولا آن چیزی نیست که به نظر میرسد، میتوانست نقطه شروع خوبی برای داستان باشد. اما در عمل، این موجود شیطنتآمیز بین دروغهای مادرانه و تقلید کامل از دیگران در نوسان است و فیلم خیلی زود بخش «مادر» بودن داستان را کنار میگذارد.
هر یک از سه بازیگر اصلی انگار در فیلمهای متفاوتی بازی میکنند: چستین با بازی پرشور و اغراقآمیز در نقش مادر واقعی و جعلی، کلارک با بازی طبیعی و جذاب اما گاهی خسته از داستان، و دوپلاس با رفتاری کمدی و سطحی که به نظر میرسد از یک نمایش طنز آمده است. این ناهمگونی باعث میشود فیلم بینظم و بدون جریان روان به نظر برسد، گویی بسیاری از صحنهها به طور تصادفی و بدون هماهنگی کنار هم قرار گرفتهاند.
از نظر فنی، فیلم که باید با قاببندی دقیق ترس ایجاد کند، پر از ترسهای ناگهانی است که هیچ کدام وزن یا انرژی واقعی ندارند و تنش به سرعت از بین میرود. فیلم بین خطرات واقعی و توهمات ذهنی در نوسان است و موجود روحانی چستین بیشتر شبیه یک خیال مزاحم و مداوم است تا تهدیدی جدی.
در نهایت، «مادر دیگر» برای مخاطب چیزی جز مزاحمت و خستگی ایجاد نمیکند و نه تنشی ایجاد میکند و نه معنایی برای مواجهه. این فیلم تجربهای است که بهتر است از آن دوری کنید و در سینماهای تاریک آن را تجربه نکنید.




