جانو یورگنس، کارگردان فیلم «بدون تو من نیستم»، به رابطه پیچیده و همزمان عشق و نفرت بین خواهران علاقهمند شده است. او این رابطه را چیزی عمیقاً ابتدایی و ذاتی توصیف میکند و میگوید: «خواهر یا برادر میتواند نزدیکترین فرد به شما باشد، اما همزمان اولین رقیب شما نیز هست. شما والدین، خانه، کودکی و خاطرات خود را با هم شریکید، اما باید عشق و توجه را نیز تقسیم کنید.»
یورگنس در این باره پرسش میکند که شاید مرز بین عشق و نفرت آنقدرها که ما دوست داریم واضح نباشد.
فیلم «بدون تو من نیستم» که توسط لوکو فیلمز عرضه و با تهیهکنندگی مارجو لپ برای فیلمیواربیک ساخته شده، در سیامین جشنواره جهانی فیلم شبهای سیاه تالین به نمایش جهانی خود رسید. این فیلم که فیلمنامه آن را جانو یورگنس و آنتی نائولاین نوشتهاند، داستان دو خواهر دور از هم را روایت میکند که پس از یک تراژدی دوباره به هم نزدیک میشوند. آنها که با احساس گناه و ابهام اخلاقی دست و پنجه نرم میکنند، سفری عاطفی و پر از تنش را آغاز میکنند.
یورگنس اعتراف میکند که در ابتدا جذب این داستان نشده بود، اما پس از ساخت اولین فیلم بلند خود به نام «باران»، علاقهمند به تریلرهای روانشناختی تاریک شد و ایده آنتی نائولاین را در چارچوب این ژانر دید.
او میگوید: «ما با دلخوریها، گناهها و خاطرات زندگی میکنیم و ممکن است در نهایت آن نزدیکی که با مهمترین افراد زندگی داشتیم را از دست بدهیم. این سوال برایم بسیار مهم است که آیا امکان بازگرداندن آن نزدیکی بیقید و شرط وجود دارد؟ آیا میتوانیم حتی وقتی که سالها فاصلهای عمیق بین ما ایجاد شده، دوباره راهی به سوی دیگری پیدا کنیم؟»
کارگردان تاکید دارد که بازیگران در فرآیند خلق فیلم مشارکت فعال داشتند و پیش از فیلمبرداری جلسات متعددی برای بحث درباره فیلمنامه و شخصیتها برگزار کردند. او به ویژه به دیدگاه زنان اهمیت داد و تغییرات زیادی بر اساس نظرات آنها ایجاد شد.
یورگنس علاقهای به ساخت درامهای ساده و قابل پیشبینی نداشت و میگوید: «همیشه چیزهای جالب در جاهای دیگری بودهاند.» او با افزودن عناصر عجیب و فراطبیعی به داستان، به دنبال ایجاد بعدی گستردهتر و تقریباً غیرقابل فهم بود که رویدادها را در چشماندازی متفاوت قرار میدهد و یادآور میشود که ما چقدر در این جهان وسیع کوچک هستیم و چقدر هنوز از درک آن فاصله داریم.
او درباره محدودیتهای فهم ما از واقعیت و احتمال وجود طرحی بزرگتر سخن میگوید و تاکید میکند که به دنبال فیلمهایی است که جسورانه، غیرمنتظره و واقعاً جذاب باشند.
یورگنس معتقد است که در دنیای امروز همه چیز خیلی سریع و آسان در دسترس است و مردم به دنبال سرگرمی سادهاند، اما او این دیدگاه را نمیپسندد و میگوید: «زندگی سخت نباید به معنای هنر ساده باشد. فیلمها دارند به هم شبیه میشوند و تجربه چیزی که واقعاً شما را شگفتزده یا تحت تاثیر قرار دهد، سختتر میشود. من دلتنگ حس بیگانگی، غیرقابل پیشبینی بودن و یکتایی هستم؛ چیزی که حتی برای لحظهای من را از دنیایی که میشناسم بیرون ببرد.»
شخصیتهای فیلم به مکانهای تاریکی میروند، اما کارگردان میخواهد نشان دهد که راهی برای خروج وجود دارد. او میگوید: «شدت این موقعیتها و سوال اینکه دو خواهر تا چه حد برای رسیدن به اهدافشان پیش میروند، برایم جذاب بود. اگر در این تاریکی هیچ نوع امیدی نمیدیدم، فکر نمیکنم به تصویر کشیدن آن معنا داشته باشد.»
یورگنس درباره خانواده میگوید: «خانواده جایگاه خاصی است. چیزی که بیش از همه برایم جالب است این است که آیا عشق میتواند حتی وقتی تقریباً همه چیز نابود شده، زنده بماند.»




