فیلم «بازیهای گرسنگی: طلوع در برداشت» که بر اساس دومین رمان پیشدرآمدی از مجموعه نوشته سوزان کالینز ساخته شده، اثری است که هرچند در روایت کمی پراکنده و کمعمق به نظر میرسد، اما برخلاف پیشدرآمد قبلی این مجموعه یعنی «سرود پرندگان و مارها»، توسط فرانسیس لارنس با همان سبک پرزرق و برق و شدت سطحی که میتوان آن را کلاسیک بازیهای گرسنگی نامید، کارگردانی شده است.
این فیلم داستان آغازگر شخصیت هیمیچ آبرناثی، قهرمان پنجاهمین دوره بازیهای گرسنگی را روایت میکند؛ شخصیتی که در اولین فیلمهای مجموعه به عنوان مردی هوشمند و البته الکلی و بیتفاوت با بازی وودی هارلسون شناخته شد. اگرچه باور اینکه تام بلیت سادهلوح روزگار نوجوانی هیمیچ باشد دشوار است، اما بازی جوزف زادا در نقش هیمیچ ۱۶ ساله، تا حدی قابل قبول است که او روزی به همان شخصیت سابق تبدیل شود.
زاده با موهای فر دو رنگ و نگاه آبی پر از شجاعت، بیشتر شبیه نسخه بلندتر کریستوفر اتکینز در فیلم «تالاب آبی» به نظر میرسد. او وارد عرصه جنگل میشود تا در نسخه نوجوانانه و رقابتی فیلم که شبیه «نمایش ترومن» خطرناکترین است، زنده بماند.
یکی از صحنههای برجسته فیلم، مراسم برداشت است که همزمان با تولد هیمیچ برگزار میشود. در این بخش چندین اتفاق خشونتآمیز رخ میدهد و گلن کلوز با بازی در نقش دروسیلا سیکل، همراه کاپیتول برای نمایندگان منطقه ۱۲، با ظاهری شبیه قربانی جراحیهای زیبایی سلطنتی، حضور چشمگیری دارد.
هیمیچ به عنوان یکی از چهار نماینده منطقه ۱۲ انتخاب میشود تا جایگزین نمایندهای شود که تلاش کرد بهطور قهرمانانه از شرکت در بازیها فرار کند. او قهرمان و راهنمای ما در فیلمی است که اساساً داستان فیلم اصلی بازیهای گرسنگی را بازگو میکند.
هیمیچ باید دوستدخترش، لنور داو برد را ترک کند، اما عشق و وفاداری آنها به حدی است که او هرگز به سمت مایسیلی دانر، یکی از دو نماینده زن منطقه ۱۲، جذب نمیشود. این یکی از راههایی است که فیلم دراماتیک بودن داستان را محدود میکند.
فیلم تمرکز زیادی بر سیاستهای رسانهای فاشیستی دارد. کیران کالکین با سبیل زشت نقش سزار فلیکِرمن جوان را بازی میکند که هرچند خوب است، اما به اندازه استنلی توچی در نقش قبلیاش جذاب و فاسد به نظر نمیرسد. هیمیچ با پلوتارک هیونزبی، فیلمبردار جوان بازیهای گرسنگی که نقش او را جسی پلمونز ایفا میکند، آشنا میشود. پلوتارک مسئول پخش بازیهاست اما کار اصلی او ویرایش تصاویر است تا نسخهای جعلی و سانسورشده از وقایع را به تماشاگران ارائه دهد. با این حال، او مردی شریف است که به طور مخفیانه هیمیچ را به شورش تشویق میکند.
هیمیچ با رئیس جمهور اسنو، دیکتاتور پانم که این بار با بازی رالف فاینز به تصویر کشیده شده، روبرو میشود. فاینز نقش اسنو را به شکلی متفاوت و شبیه به یک روانپریش شرکتی بازی میکند. پس از تمسخر اسنو توسط هیمیچ در مراسم افتتاحیه، رئیس جمهور او را برای مرگ نشانه میگیرد، اما این دو در نهایت به توافقی میرسند.
یکی از مشکلات اصلی پیشدرآمدهای بازیهای گرسنگی این است که آنها درباره «تکامل» یک دیستوپیا هستند که از قبل دیستوپیا بوده است؛ بنابراین دیدن سقوط از بد به بدتر چندان هیجانانگیز نیست. هیجان اصلی در دوره دوم بازیهاست که هیمیچ و دیگر نمایندگان وارد بهشتی آفتابی میشوند که شبیه به سرزمین شایر و جنگل دیزنی است. هیمیچ بمبی را آماده انفجار دارد و این بار بازیها شامل یک آتشفشان فعال و موجودات مکانیکی تهدیدآمیزی مانند پروانههای برقدار، خرگوشهای قاتل و پرندگان سرخرنگ حملهور است.
فیلم دو ساعت و ۳۸ دقیقه طول دارد و بخش پایانی طولانی آن پس از پیروزی هیمیچ در بازیها به تراژدی او و تبدیل شدنش به شخصیت وودی هارلسون اختصاص یافته است. پایانبندی آفتابی فیلم با حضور بازیگران مشهور، این پیام را میدهد که همه چیز خوب است؛ البته به شرطی که دیگر پیشدرآمدی برای بازیهای گرسنگی ساخته نشود.




