میشل یئو در کنفرانس خبری جشنواره فیلم بوسان درباره سریال «Blade Runner 2099» صحبت کرد، پیش از آنکه برای تبلیغ این سریال به نیویورک کامیک کان سفر کند.
او گفت: «فرصت بردن داستان به سال ۲۰۹۹ واقعاً یک سفر شگفتانگیز است و همکاری با استعدادی مثل هانتر شافر بسیار لذتبخش است. سیلکا لوئیسا، شورانر سریال، شرکت آلکون و ریدلی اسکات ما را به دنیای انسانها و رپلیکنتها دعوت کردهاند و بیصبرانه منتظر هستم که همه شما این سریال را ببینید.»
میشل یئو در کنار هانتر شافر، سیلکا لوئیسا و دیگر اعضای تیم در پنلی در نیویورک حضور خواهد داشت. تمام هشت قسمت این سریال محدود در تاریخ ۲۵ نوامبر منتشر میشود. یئو نقش اولون، یک رپلیکنت بلید رانر که در پایان عمر خود است را بازی میکند که با کورا، شخصیت تازهوارد و مرموز هانتر شافر، همکاری میکند.
وقتی از او درباره احتمال کارگردانی پرسیده شد، یئو پاسخ داد: «من عاشق بازیگری هستم و تولید را هم دوست دارم، اما فکر میکنم کارگردانی عالی نیاز به زندگی و دیدگاه خاصی دارد که من نمیتوانم به آن برسم. بنابراین ترجیح میدهم در حوزههایی که بهتر میشناسم فعالیت کنم و از کارگردانانی که دیدگاه خاص دارند حمایت کنم.»
یئو که در مراسم افتتاحیه جشنواره جایزه فیلمساز آسیایی سال را دریافت کرد، گفت بیشتر منتظر دیدن فیلم «Possible Love» ساخته لی چانگ-دونگ است و آرزو دارد با پارک چان-ووک و بونگ جون هو همکاری کند. او افزود: «امیدوارم فرصت بیشتری برای کار در کره داشته باشم چون طرفدار بزرگ کیپاپ، کیدراما، غذا و بهویژه فیلمهای کرهای هستم.»
میشل یئو با فیلم «It’s My Time» که برگرفته از یک داستان واقعی است و بازگشتی به سینمای چینی محسوب میشود، در بوسان حضور دارد. او علاوه بر بازیگری، تهیهکننده این فیلم نیز هست که توسط بای شو کارگردانی شده و ون-هویی یه تهیهکنندگی آن را بر عهده دارد. پیتر لم از مدیا آسیا او را با فیلمسازان این پروژه آشنا کرد.
یئو درباره فعالیتهایش گفت: «سالها تلاش کردم پلی بین شرق و غرب بسازم و حالا از غرب به شرق. امیدوارم این پل همیشه برقرار باشد و من هر وقت خواستم بتوانم عبور کنم.»
او در این فیلم نقش ژائو یانهونگ، ساکن خانه سالمندان در دهه هفتاد زندگیاش را بازی میکند که استعداد حل مکعب روبیک را کشف میکند. این نقش از روی زائو ونیینگ، معلم بازنشسته ریاضی که سریعترین حلکننده مکعب روبیک در بالای ۶۰ سال است، الهام گرفته شده است. یئو گفت مادرش از ظاهر او در این نقش خوشش نمیآید چون فکر میکند او را پیرتر نشان میدهد.
میشل یئو از همکاری با کارگردانان جوان و نوظهور لذت میبرد. دنیلز که فیلم «Everything Everywhere All at Once» را ساختهاند، تنها دومین فیلمشان بود و روشان ستی، کارگردان فیلم اخیر یئو «The Surgeon» نیز دومین تجربه کارگردانیاش را داشت.
او درباره دنیلز گفت: «اگر فیلمنامهشان را بخوانید، ممکن است فکر کنید کمی دیوانهاند. واقعیت این است که همین دیوانگی باعث نابغه بودنشان است.»
یئو سابقه طولانی با جشنواره بوسان دارد. او در سال ۲۰۰۲ به عنوان تهیهکننده در برنامه ترویجی جشنواره شرکت کرد و در سال ۲۰۱۱ با فیلم «The Lady» حضور داشت. این بازدید امسال اولین حضور او در ۱۵ سال گذشته است. او همچنین در اوایل سال ۲۰۲۶ جایزه خرس طلایی افتخاری جشنواره برلین را دریافت کرد.
یئو درباره سالهای ابتدایی حضورش در هالیوود گفت که شوکه شده بود وقتی به او گفته شد که اقلیت است و حتی پس از فیلم جیمز باند «Tomorrow Never Dies» نقشهای پیشنهادی همچنان کلیشهای بودند. او حدود دو سال صبر کرد تا در فیلم «Crouching Tiger, Hidden Dragon» بازی کند.
این فیلم یکی از سختترین لحظات حرفهای او را رقم زد چون در میانه فیلمبرداری جراحی زانو داشت. یئو حالا درباره صحنهای که چاو یون-فات در آغوشش میمیرد میخندد و میگوید: «اگر دوربین عقبتر بیاید، چون جراحی زانو داشتم نمیتوانستم پاهایم را روی هم بگذارم و چاو را در آغوش بگیرم. پایم روی یک جعبه بود، پس صحنه کمی خندهدار است با یک پا بالا و چاو اینجا.»




