مارکوس شلینزر، کارگردان فیلم «رز» که نماینده اتریش در اسکار است، بخش زیادی از موفقیتش را مدیون ۱۷ سال تجربه‌اش به عنوان مدیر انتخاب بازیگر می‌داند. او در گفتگو با «واریتی» می‌گوید کارگردانی فیلم و انتخاب بازیگر شباهت زیادی به هم دارند؛ هر دو نیازمند تصمیم‌گیری‌های درست تحت فشار و متقاعد کردن دیگران برای باور کردن آن تصمیم‌ها هستند. برای مدیر انتخاب بازیگر، این یعنی قانع کردن کارگردان یا تهیه‌کننده و برای کارگردان، کسب اعتماد مخاطب.
شلینزر که برخلاف تصور عمومی فردی خجالتی و کم‌رو است، انتخاب بازیگر را راهی برای حضور در فرایند فیلمسازی بدون قرار گرفتن در مرکز توجه می‌دانست. او سال‌ها به عنوان مدیر انتخاب بازیگر با مایکل هانکه همکاری نزدیک داشت و از او فرصت‌هایی برای کارگردانی بازیگران پس‌زمینه و آشنایی با روند فیلمبرداری دریافت کرد. هانکه اعتماد زیادی به او داشت و حتی او را تشویق کرد که خودش فیلمساز شود و سه ماه فرصت نوشتن فیلمنامه به او داد.
شلینزر ابتدا موفق به نوشتن فیلمنامه نشد، اما پس از مدتی آن را نوشت و هانکه آن را به تهیه‌کننده فرانسوی مارگارت منگوگز معرفی کرد که علاقه‌مند به ساخت آن شد. این اتفاق نقطه عطفی برای شلینزر بود که بالاخره مجبور شد به طور جدی وارد دنیای کارگردانی شود.
فیلم «رز» که در جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور به نمایش درآمد، درام تاریخی سیاه‌وسفیدی است که داستان زنی را روایت می‌کند که در آلمان قرن هفدهم خود را به شکل یک سرباز مردانه در می‌آورد. این فیلم با نشان دادن تناقضات جامعه‌ای که افراد را بر اساس توانایی‌هایشان ارزش‌گذاری می‌کند اما محدودیت‌هایی برای مشارکت آنها قائل است، مبارزه یک زن برای زندگی آزادانه را به نقدی گسترده‌تر درباره قواعد جنسیت و تعلق تبدیل می‌کند.
شلینزر نقش اصلی را مخصوص ساندرا هولر نوشته است و بازی او حتی پس از بارها دیدن فیلم، همچنان او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او درباره هولر می‌گوید: «او ملکه است. در مراحل پس‌تولید صدها بار فیلم را دیده‌ام، اما هنوز لحظاتی هست که بازی او مرا به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد، جایی که اشک می‌ریزم یا عصبانی می‌شوم، مثل یک تماشاگر که برای اولین بار این فیلم را می‌بیند. این هنر واقعی اوست، قدرت فوق‌العاده‌ای که دارد.»
فیلم از رمانی حدود ۱۰۰۰ صفحه‌ای الهام گرفته که زندگی رز را از کودکی دنبال می‌کند، اما شلینزر بخش عمده‌ای از داستان را حذف کرده و فقط روی پایان داستان تمرکز کرده است. وقتی هولر فیلمنامه را خواند، آن را بیشتر شبیه یک شعر دانست تا یک متن نمایشی.
یکی از محورهای اصلی آثار شلینزر توجه به افراد حاشیه‌ای است. او می‌گوید: «برای من جالب است که جامعه ما چگونه با کسانی که به نوعی بیرون از اجتماع محسوب می‌شوند برخورد می‌کند و ما چه نوع جامعه‌ای هستیم.» در «رز» تمرکز او روی بزرگ‌ترین گروه حاشیه‌ای جهان یعنی زنان است.
ایده فیلم از گفتگویی با دوستی شکل گرفت که درباره زنی صحبت می‌کرد که حدود ۲۵۰ سال پیش به دلیل پوشیدن شلوار اعدام شده بود. این موضوع شلینزر را به تحقیق در آرشیوها کشاند و داستان‌های زیادی درباره زنانی پیدا کرد که به دلایل مختلف خود را به شکل مردان درآورده بودند؛ برخی برای فرار از ازدواج‌های ناخواسته یا آزار جنسی، برخی برای دسترسی به آموزش، کار یا خدمت نظامی و برخی احتمالاً به دلیل گرایش‌های جنسی یا هویت جنسیتی متفاوت.
شلینزر به داستان زنی در انگلستان اشاره می‌کند که به مقام افسر ارشد ارتش بریتانیا رسید و تنها در مراسم خاکسپاری‌اش مشخص شد که او زن بوده است. این داستان‌ها نشان می‌دهند که چگونه نقاب‌ها و هویت‌های ساختگی برای بقا در جهانی که آزادی بودن خود را نمی‌دهد، ضروری می‌شوند؛ چه در گذشته و چه امروز.
شلینزر می‌گوید: «ما هر روز چقدر انرژی صرف ساختن نقاب‌های خود می‌کنیم؛ رفتار، حرکت، نحوه دیده شدن، طرز ایستادن و راه رفتن همه می‌توانند نقاب باشند.» این نقاب‌ها می‌توانند به عنوان زرهی محافظ عمل کنند، اما وقتی به قفسی تبدیل شوند، مشکل‌ساز می‌شوند.
او «رز» را نامه‌ای عاشقانه به همه کسانی می‌داند که به دلایل مختلف مجبورند هویت واقعی خود را پنهان کنند یا نقابی بزنند تا بتوانند در جامعه‌ای که می‌خواهند خدمت کنند یا زندگی کنند، جایگاهی پیدا کنند. رز انقلابی نیست که بخواهد جامعه را تغییر دهد، بلکه فقط می‌خواهد متعلق باشد، کار کند و خدمت کند، اما ناچار است هویت خود را مخفی کند تا بتواند کاری را انجام دهد که دیگران آزادانه انجام می‌دهند.
شلینزر خود را فمینیستی می‌داند که بدون آگاهی از کودکی در محیطی پر از زنان بزرگ شده و وقتی به مدرسه رفت، متوجه شد قوانین متفاوتی در جهان وجود دارد که از آن خوشش نمی‌آید.
فیلم خشونت جنسی را به شکلی غیرگرافیکی و بدون نمایش مستقیم به تصویر می‌کشد، چون شلینزر معتقد است تصاویر مسئولیت‌زا هستند و در فرهنگی که پر از تصاویر خشونت است، نمایش بیش از حد می‌تواند همدلی را کاهش دهد. او ترجیح می‌دهد خشونت را به رسمیت بشناسد بدون اینکه به نمایش تبدیل شود و به مخاطب اعتماد کند که پیام را درک کند.
سؤال اصلی فیلم این نیست که آیا مردم باید اجازه داشته باشند از انتظارات جامعه خارج شوند یا نه، بلکه چرا این انتظارات اینقدر محدودکننده‌اند و اگر آزادی بیشتری داشتند، چه تغییری رخ می‌داد.
شلینزر می‌گوید: «سخت‌ترین کار پیدا کردن جای خود است. آنچه امروز حس تعلق است، ممکن است فردا تغییر کند. باید بپذیریم که تغییر هر روز اتفاق می‌افتد و گاهی باید به چیزها زمان بدهیم تا ببینیم آیا خوب هستند یا نه.»
او معتقد است نقاب‌هایی که مردم می‌زنند لزوماً هویت‌های ثابت یا نقاب‌های دائمی نیستند، بلکه می‌توانند وسیله‌ای برای رسیدن به جایی باشند که باید بروند.
