استودیوهای منهتن بیچ در کالیفرنیای جنوبی به عنوان مرکز فناوری‌های نوین شناخته می‌شوند؛ جایی که صفحه‌های “ولوم” برای فیلمبرداری سری “مندالوریان” توسط جان فاورو به کار رفته و همچنین شرکت لایت‌استورم اینترتینمنت جیمز کامرون که سال‌ها برای خلق شخصیت‌های ناوی تلاش کرده است.
در مرحله ۲۱ این استودیوها، شرکت Innovative Dreams قرار دارد؛ شاخه‌ای از هوش مصنوعی زیرمجموعه شرکت سرگرمی کارگردان جان اروین. برایان یی، مدیر عملیاتی این شرکت، در حالی که نوشابه‌ای می‌نوشد، مجموعه‌ای از صفحه‌های LED را معرفی می‌کند که تیمی از هنرمندان هوش مصنوعی در آن به خلق آثار تولیدی می‌پردازند. این فضا پیش‌تر نیز به خبرنگاران نشان داده شده اما تکرار این بازدیدها در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که هوش مصنوعی دیگر واژه‌ای ترسناک در هالیوود نیست.
اصطلاح “هوش مصنوعی” اکنون به مانند ضمیمه‌ای به قوانین هیز، دستورالعمل‌های قرن بیستم درباره محتوای فیلم‌ها، تبدیل شده است. این فناوری در ابتدا باعث نگرانی‌های زیادی در دنیای هنر و صنعت شد، به ویژه پس از ماه‌ها اخبار هشداردهنده درباره خطرات بالقوه آن و درخواست برای کنترل پیشرفت آن. نظرسنجی گالوپ نیز نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها بیشتر معتقدند این فناوری آسیب‌زننده است تا مفید.
اما همانطور که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی فیلمسازان به تدریج به استفاده از الفاظ رکیک و صحنه‌های برهنه روی آوردند، امسال هوش مصنوعی نیز موجی از طرفداران جدید پیدا کرده است. این فناوری در جشنواره‌های مهمی مانند تریبکا حضور داشته و فیلم مستند-درام “رویاهای بنفش” که با هوش مصنوعی ساخته شده، به نمایش درآمده است. ریس ویترسپون اعلام کرده “انقلاب هوش مصنوعی آغاز شده” و مارتین اسکورسیزی گفته فیلمسازان باید به تکامل فیلم باز باشند. جورج لوکاس نیز در مصاحبه‌ای صریح گفته است: “هیچ کاری نمی‌توان در برابر آن انجام داد.”
بخشی از این پذیرش به آشنایی بیشتر خلاقان با فناوری بازمی‌گردد. برخی از آنها هوش مصنوعی را به عنوان ابزاری مکمل در پروژه‌های خود یافته‌اند. برای مثال رایان کاوانا، تهیه‌کننده باتجربه، می‌گوید شرکتش با استفاده از هوش مصنوعی هزینه ساخت فیلم “بیت‌کوین” به کارگردانی داگ لیمان را از ۲۰۰ میلیون دلار به ۷۰ میلیون دلار کاهش داده است. هزینه‌های بخش‌های فنی فیلم نیز از ۱۳۰ میلیون به ۳۵ میلیون دلار رسیده است. برخی دیگر از ابزارهای هوش مصنوعی برای هماهنگی صدا و تصویر استفاده کرده‌اند. کاتلین کندی، رئیس پیشین لوکاس‌فیلم، گروهی از چهره‌های برجسته صنعت را برای تدوین چارچوبی درباره نحوه برخورد هالیوود با هوش مصنوعی گرد هم آورده است.
جان اروین می‌گوید: “وقتی ابزاری داشته باشید که بتوانید با آن رویاپردازی کنید، خلق کنید و به دیگران نشان دهید، متوجه می‌شوید که خلاقیت شما افزایش می‌یابد و کاهش نمی‌یابد.”
با وجود این پیشرفت‌ها، تحقیقات نشان می‌دهد که نگرانی‌ها درباره تأثیرات اجتماعی هوش مصنوعی همچنان بالاست و برخی کاربران فضای مجازی به شدت علیه پروژه‌های مبتنی بر این فناوری واکنش نشان می‌دهند. این موضوع باعث شده خلاقان در استفاده از هوش مصنوعی محتاط باشند و گاهی از اعلام عمومی استفاده از آن خودداری کنند.
کاتلین گریس، مدیر هوش مصنوعی شرکت Lionsgate، می‌گوید: “اگر اثر هنری به خوبی ساخته شده و مخاطب را در سطحی فراتر از صرفاً ‘این کار با هوش مصنوعی ساخته شده’ جذب کند، مخاطب آن را درک خواهد کرد. اما وقتی تنها نقطه قوت یک اثر هوش مصنوعی باشد، کار سخت می‌شود.”
برخی کارگردانان مانند استیون سودربرگ کاملاً به استفاده از هوش مصنوعی روی آورده‌اند. او در مستند “جان لنون: مصاحبه گمشده” حدود ۱۰ دقیقه از این فناوری بهره برده و قصد دارد در فیلم جدیدش درباره جنگ اسپانیا و آمریکا نیز از آن استفاده کند. سودربرگ معتقد است مخالفت‌ها بیشتر از سوی کسانی است که اصلاً با هوش مصنوعی کار نکرده‌اند و می‌گوید نسخه‌ای از مستند بدون هوش مصنوعی ضعیف‌تر از نسخه‌ای است که با این فناوری ساخته شده است.
داگ لیمان، کارگردان “هویت بورن”، نیز در فیلم “بیت‌کوین” از استودیو Acme استفاده کرده که با تیمی از ۱۵۰ هنرمند هوش مصنوعی، تصاویر و نورپردازی لوکیشن‌ها را تولید می‌کند. لیمان معتقد است ابزارهای هوش مصنوعی می‌توانند نیروی محرکه‌ای قدرتمند برای داستان‌سرایان باشند و بدون این فناوری ساخت چنین فیلمی تقریباً از نظر مالی غیرممکن بود.
رایان کاوانا می‌گوید تصمیم لیمان برای علنی کردن استفاده از هوش مصنوعی باعث شد استودیوها و فیلمسازان بیشتری به بررسی این فناوری علاقه‌مند شوند و نگرش‌ها از مخالفت به استفاده آزمایشی تغییر کند.
با این حال، پذیرش هوش مصنوعی در صنعت و میان مخاطبان کامل نیست. در تابستان ۲۰۲۶، آکادمی علوم و هنرهای سینمایی بازیگران مصنوعی و فیلمنامه‌های نوشته شده توسط هوش مصنوعی را از رقابت‌های جوایز کنار گذاشت، جشنواره کن نیز استفاده از تولیدات هوش مصنوعی را ممنوع اعلام کرد. جشنواره فیلم Urbanworld اعلام کرد که آثار تولید شده با هوش مصنوعی را می‌پذیرد اما اتحادیه نویسندگان آمریکا حمایت خود را از این جشنواره قطع کرد. این اتحادیه نگران سوءاستفاده از هوش مصنوعی است اما مدیر جشنواره Urbanworld هشدار می‌دهد که محدود کردن ابزارهای فیلمسازان نوپا می‌تواند به یک مسیر لغزنده منجر شود.
بازیگران نیز در برابر اثرات منفی هوش مصنوعی اقدام کرده‌اند. سودربرگ از بنیاد Human Consent حمایت می‌کند؛ سازمانی که توسط کیت بلانشت تأسیس شده و پایگاه داده‌ای برای ثبت نحوه استفاده از چهره افراد در مدل‌های هوش مصنوعی ایجاد کرده است. بلانشت معتقد است هرچه افراد بیشتری از این سامانه استفاده کنند، تأثیر واقعی‌تری خواهد داشت و می‌گوید “بی‌توجهی دشمن خلاقیت است.”
مخاطبان نیز به استفاده پنهانی از هوش مصنوعی واکنش نشان داده‌اند، مانند صحنه‌ای در فیلم ترسناک “Ice Cream Man” ساخته الی راث و کمپین تبلیغاتی با حضور سگ‌های پادکست‌ساز برای فیلم “پایان خیابان اوک” از Warner Bros. Discovery.
جفری کاتزنبرگ، مدیر اجرایی باتجربه هالیوود، در مقاله‌ای طولانی از صنعت فیلم خواسته است تا با سیلیکون ولی همکاری کند و هوش مصنوعی را به شکل مسئولانه‌ای به کار گیرد. او می‌گوید مقاومت در برابر فناوری به معنای از دست دادن جایگاه است و خود در حال راه‌اندازی استودیوی انیمیشن هوش مصنوعی است که می‌تواند تحولی مشابه آنچه پیکسار در دهه ۹۰ در CGI ایجاد کرد، رقم بزند.
کاتزنبرگ معتقد است هالیوود باید موج تغییر و پیشرفت ناشی از هوش مصنوعی را بپذیرد و این فناوری می‌تواند رنسانسی در داستان‌سرایی و تحول کامل در تولید ویدئو ایجاد کند.
با این حال، استودیوها که به دنبال صرفه‌جویی در هزینه‌ها با هوش مصنوعی هستند، با چالشی روبرو هستند: چگونه می‌توانند داستان‌های اصلی را با استفاده از هوش مصنوعی تولید کنند در حالی که مخاطبان و خلاقان نسبت به این فناوری محتاط‌اند؟ یک مدیر استودیو که از هوش مصنوعی استفاده می‌کند می‌گوید: “واقعاً نمی‌دانم.” او معتقد است نگرانی‌ها بیشتر ناشی از نحوه مدیریت پیام‌رسانی سیاسی و فناوری درباره هوش مصنوعی و ترس از تأثیر آن بر اشتغال است. اما او تأکید می‌کند که هوش مصنوعی باعث شده است استودیوها بتوانند ده برابر پروژه‌های بیشتری تولید کنند و در نهایت تعداد افراد شاغل تغییری نخواهد کرد.
چالش بعدی هالیوود، تولید آثاری است که با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند اما توسط حرفه‌ای‌های صنعت و با کیفیت بالا باشند، نه ویدئوهای بی‌کیفیت آنلاین که توسط افراد بدون تجربه ساخته می‌شوند. این مدیر استودیو می‌گوید: “واقعیت این است که کیفیت داستان‌سرایی سینمایی به دلیل حضور خالقان، کارگردانان، فیلمسازان، طراحان لباس و صحنه است که عمیقاً به تجربه مخاطب فکر می‌کنند. کسانی که ویدئوهای بی‌کیفیت می‌سازند، چنین تفکری ندارند.”
