آنیه وینیارسکا، کارگردان فیلم مستند «دختران خوب»، نزدیک بود پروژه‌اش را کنار بگذارد. او به مجله‌ای گفت که پس از شش ماه احساس کرد به بن‌بست رسیده است؛ مشکلی که قبلاً هرگز تجربه نکرده بود. او توضیح داد که قبلاً فیلم‌هایش درباره پسران یا مردان بود و به‌راحتی توانسته بود اعتماد آن‌ها را جلب کند، اما این بار موضوع درباره دختران نوجوان بود و حتی با وجود اینکه خودش زن است، نمی‌دانست آن‌ها چه بار سنگینی از شرم را به دوش می‌کشند و برای دیدار با آن‌ها آماده نبود.
وینیارسکا در مستند خود که در جشنواره بین‌المللی فیلم مستند جی‌هلاوا به نمایش درآمد، وارد یک مرکز اصلاحی دختران در لهستان می‌شود. برخی از این دختران از سوءاستفاده فرار کرده‌اند و برخی دیگر به دلیل ترک مدرسه، مصرف الکل یا روابط عاشقانه به این مرکز آورده شده‌اند. در این مکان، آن‌ها با انضباط سختگیرانه و نظارت مداوم روبرو هستند.
کارگردان لهستانی که اکنون در سوئد زندگی می‌کند، از کشف دنیایی که دهه‌ها تغییر نکرده بود شوکه شد. او گفت که بیشتر کارکنان مرکز نیت خوبی دارند و تلاش می‌کنند به دختران کمک کنند، اما سیستم بسیار قدیمی است و به جای هماهنگی با قرن بیست و یکم، دختران را به آشپزی و خیاطی آموزش می‌دهند. کلاس‌های مذهبی دیگر اجباری نیستند، اما هنگام فیلمبرداری اجباری بودند.
او به تفاوت‌های فرهنگی اشاره کرد و گفت که در برخی کشورها، از جمله لهستان، دختران خوب باید ساکت و مطیع باشند و تعصبات خاصی هنوز پابرجاست. همچنین به نبود آموزش‌های لازم درباره بلوغ و مسائل جنسی در خانواده‌ها اشاره کرد و افزود که اگر خانواده‌اش حمایت نمی‌کرد، احتمالاً خودش هم در چنین مراکزی بود.
اکثر دختران حاضر در مرکز حتی با تعریف قانونی آنجا همخوانی ندارند. این مکان برای بازپروری کسانی است که جرم مرتکب شده‌اند یا در آستانه آن هستند، اما بسیاری از دختران به دلیل ترک مدرسه، بارداری، مصرف مواد یا مشکلات روانی به اینجا آورده شده‌اند. یکی از دختران دچار افسردگی تشخیص داده نشده بود و به مدت سه هفته در رختخواب بود، اما به جای دریافت کمک، پلیس او را دستبند زد.
وینیارسکا گفت که کارکنان مرکز آموزش روانشناسی ندارند و وقتی فردی از نظر روانی مشکل دارد و در عین حال زندانی و تنبیه می‌شود، آسیب بیشتری می‌بیند. او با دخترانی بین ۱۰ تا ۱۸ سال ملاقات کرد و گفت که این موضوع برایش ترسناک بود، چون دختر خودش هم ۱۰ ساله است.
مرکز اصلاحی گاهی اوقات می‌تواند امنیتی نسبی برای این دختران فراهم کند، چون بسیاری از آن‌ها از خانواده‌های بی‌توجه و آزاردهنده آمده‌اند و حداقل در اینجا غذا می‌خورند، به مدرسه می‌روند و اگر حالشان بد باشد، کسی هست که با او صحبت کنند. اما مشکل این است که این مرکز آزادی آن‌ها را محدود می‌کند و در عین حال برای آینده‌شان آماده‌شان نمی‌کند. دختران پس از ۱۸ سالگی با مبلغ کمی پول رها می‌شوند که اغلب آن را هدر می‌دهند یا در تعطیلات تابستانی باردار می‌شوند و این چرخه معیوب ادامه پیدا می‌کند.
وینیارسکا در پایان گفت: «این دختران قوی و شوخ‌طبع هستند، اما در این سن نه دنیا را می‌فهمند و نه دنیا آن‌ها را. اگر علاوه بر این، از خانواده‌ای محروم آمده باشند، به راحتی در یک چاه سیاه فرو می‌روند. اگر این فیلم بتواند تغییری در جامعه ایجاد کند، بسیار عالی خواهد بود.»
