کریس دفاریا، رئیس پیشین بخش انیمیشن و فناوری نوآورانه در وارنر برادرز و تهیه‌کننده فیلم «کایوت علیه اکمه»، در پی درگذشت ناگهانی اریک بائوزا، صدای بسیاری از شخصیت‌های محبوب «لوونی تونز»، احساس خود را ابراز کرد.
او گفت: «با قلبی شکسته خبر می‌دهم که دوست و همکارم اریک بائوزا دیشب از میان ما رفت. جهان صدای بزرگی را از دست داد.»
اریک با تعهدی کم‌نظیر میراث لوونی تونز را زنده نگه داشت. او صداپیشگی دافی داک، باگز بانی، پورکی پیگ، ماروین مریخی و بسیاری دیگر را بر عهده داشت و هرگز این کار را صرفاً یک شغل نمی‌دانست. برای او این شخصیت‌ها نمادهایی بودند که باید گرامی داشته شده، محافظت شوند و برای نسل‌های آینده زنده نگه داشته شوند. او با شور و اشتیاق در هر جمعی از این شخصیت‌ها دفاع می‌کرد.
اریک هرگز فراموش نکرد که روی شانه‌های چه کسانی ایستاده است. او احترام زیادی برای مل بلانک، استاد اصلی صدای این شخصیت‌ها قائل بود و همیشه می‌گفت که فقط سوار کادیلاک مل شده و قول داده کلیدها را پس از پایان کار بازگرداند. این ویژگی اریک بود.
او مردی بود که میراث بزرگی در انیمیشن را به او سپرده بودند و این میراث را نه به عنوان یک جایزه، بلکه به عنوان امانتی گرانبها می‌دانست. او با عشق و کمی شوخ‌طبعی از آن مراقبت کرد و آن را بهتر از زمانی که تحویل گرفته بود، به جا گذاشت.
پس از مرگ مل بلانک در سال ۱۹۸۹، صداهای او بین چندین هنرمند با استعداد تقسیم شد. سپس اریک وارد عرصه شد. او ابتدا چند صدا را امتحان کرد و در مدت کوتاهی تقریباً همه آن‌ها را به عهده گرفت؛ کاری که کمتر کسی پس از مل انجام داده بود.
اما دستاورد اریک فراتر از تقلید صدا بود. یادگیری صدای یک شخصیت به خودی خود دشوار است، اما اریک کاری عمیق‌تر انجام داد؛ او یاد گرفت که خود آن شخصیت‌ها باشد، مثل باگز فکر کند، مثل دافی نقشه بکشد و مثل پورکی لکنت زبان داشته باشد و دست و پا بزند. به همین دلیل صدای او هرگز تقلیدی به نظر نمی‌رسید بلکه زنده و واقعی بود.
ویژگی شگفت‌انگیز دیگر این بود که بیشتر استعداد اریک خودآموخته بود و او این دامنه صدایی شگفت‌انگیز را با کنجکاوی، تمرین بی‌وقفه و عشق عمیق به هنر دوبله به دست آورد. این عشق را می‌شد در هر خط صدایش شنید.
من خوش‌شانس بودم که در وارنر برادرز با اریک وقت گذراندم و حتی خوش‌شانس‌تر که اخیراً در پروژه «کایوت علیه اکمه» کنار او کار کردم.
اریک شوخ‌طبعی شیطنت‌آمیزی داشت و هیچ‌گاه زنده‌تر از زمانی نبود که با جرقه‌ای بازیگوشانه وارد شخصیت‌ها می‌شد و آن‌ها را نو و در عین حال وفادار به پیشینیانشان نشان می‌داد.
و بله، اریک همیشه دیر می‌کرد. دوست دارم فکر کنم که الان جایی، باگز دارد پایش را می‌کوبد و ساعتش را نگاه می‌کند و اریک با لبخندی وارد می‌شود و بهانه‌ای بامزه می‌آورد که همه را در چند ثانیه می‌بخشد.
او هر بار ارزش انتظار را داشت.
از تو ممنونیم، اریک، برای خنده‌ها، هنر و شادی که به همه ما بخشیدی. می‌دانم قول داده بودی کلیدهای مل را پس از پایان کار پس بدهی. عجله نکن، همیشه همینطور بودی.
