اندرو محسن، مدیر هنری جدید جشنواره فیلم الجونا در مصر، در اولین دوره مدیریت خود قصد دارد دامنه کشف فیلم‌ها و فیلمسازان جدید را در این رویداد گسترش دهد. او تأکید می‌کند که «کشف» در مرکز دیدگاه او قرار دارد و می‌خواهد فراتر از نمایش فیلم‌های برنده جوایز و آثار برجسته جشنواره‌های کن، ونیز و برلین، به فیلمسازان نوظهور و آثاری که کمتر دیده شده‌اند توجه ویژه‌ای شود.
محسن که پیش از این در جشنواره بین‌المللی فیلم قاهره فعالیت داشته و از سال ۲۰۲۳ به تیم برنامه‌ریزی الجونا پیوسته است، می‌کوشد ارتباط جشنواره را با فیلمسازان عرب که هنوز در سطح بین‌المللی شناخته نشده‌اند، تقویت کند و همچنین پیوندهای قوی‌تری با فیلمسازان آفریقایی برقرار نماید. او به رقابت شدید برای حضور فیلم‌ها در جشنواره‌های بین‌المللی اشاره می‌کند و می‌گوید تلاش دارند توجه بیشتری به فیلم‌هایی جلب کنند که پوشش رسانه‌ای کمتری داشته‌اند یا مخاطبان به دیدن آنها نیاز دارند.
محسن می‌گوید جشنواره‌های بزرگ سالانه حدود صد فیلم نمایش می‌دهند، اما معمولاً فقط برندگان جوایز و کارگردانان مطرح در گفتگوهای بین‌المللی باقی می‌مانند و سایر فیلم‌ها به فراموشی سپرده می‌شوند. او که خود منتقد فیلم بوده و از آغاز جشنواره الجونا در سال ۲۰۱۷ حضور داشته، می‌خواهد این جشنواره به نقطه‌ای مهم برای ملاقات فیلمسازان عرب و صنعت جهانی تبدیل شود و بخش انتخاب فیلم را بیشتر با بخش صنعت و توسعه استعدادهای جشنواره (CineGouna) هماهنگ کند.
در داخل جشنواره، محسن به دنبال همکاری نزدیک‌تر میان بخش‌های مختلف است و این همکاری را به مثابه «آشپزخانه‌ای باز» توصیف می‌کند که تیم‌ها اطلاعات درباره فیلمسازان، پروژه‌ها و مهمانان را به اشتراک می‌گذارند تا شبکه الجونا هرچه بیشتر تقویت شود.
این تلاش به ویژه برای سینمای عرب اهمیت دارد، زیرا سال گذشته تنها یک فیلم عربی غیرمصری در بخش رقابتی داستانی و یک فیلم در بخش مستند حضور داشت که کمترین میزان مشارکت منطقه‌ای از آغاز جشنواره بوده است. محسن می‌گوید رقابت برای فیلم‌ها، به خصوص برای اکران‌های جهانی یا منطقه‌ای، بسیار شدید است و الجونا با سرمایه‌گذاری در برنامه‌های حمایتی خود و ارتباط زودهنگام با فیلمسازان سعی در گسترش این ارتباطات دارد.
او همچنین دامنه برنامه‌ریزی را گسترش داده است؛ امسال سینمای ژانری حضور بیشتری دارد که نشان‌دهنده اهمیت فزاینده آن در جشنواره‌های بین‌المللی است. موضوع ترس نیز به طور غیرمستقیم در بسیاری از فیلم‌ها دیده می‌شود؛ ترسی که در خانواده‌ها، زیر حکومت‌های سیاسی یا در دل شخصیت‌هایی که با واقعیت‌های دشوار دست و پنجه نرم می‌کنند، نمود دارد. به عنوان نمونه، فیلم «سه هفته بعد» ساخته میروسلاو ترتزیچ درباره دانش‌آموزان صرب است که پس از خودکشی یکی از همکلاسی‌هایشان با ترس و اضطراب مواجه‌اند و این حس ناخوشایند به تدریج در فیلم شکل می‌گیرد.
یکی دیگر از تحولات جشنواره، راه‌اندازی بخش سریال‌های سینمایی تحت عنوان CineGouna Series به رهبری مریم نعوم، نویسنده مصری، است که برنامه صنعت را به رسانه‌ای محبوب‌تر در منطقه و صنعت جهانی سرگرمی گسترش می‌دهد. محسن این حرکت را کاملاً طبیعی برای مصر می‌داند که صنعت تلویزیون قدرتمندی دارد و مخاطبان گسترده‌ای در جهان عرب دارد. او معتقد است این فرصت خوبی برای سرمایه‌گذاری در حوزه‌ای است که در جشنواره‌های منطقه‌ای کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
گسترش به سمت سریال‌ها بخشی از تلاش گسترده‌تر برای مفید بودن جشنواره برای خالقان آثار است، نه فقط نمایش فیلم‌ها. محسن می‌گوید جشنواره می‌تواند فرصت‌های زیادی برای دیده شدن، ارتباطات و واکنش مخاطبان به فیلم‌ها فراهم کند.
وقتی از او پرسیده شد کدام فیلمسازان را دوست دارد به جشنواره بیاورد، دو نام را ذکر کرد: گیلرمو دل تورو و پارک چان-ووک، که حضور در هیئت داوران، برگزاری کلاس‌های آموزشی یا شرکت در جشنواره از آرزوهای اوست.
