باربارا همر، هنرمند لزبین، بیشتر عمر خود را احساس نامرئی بودن می‌کرد. او از اواخر دهه ۱۹۶۰ شروع به ساخت فیلم کرد، اما فیلمسازان کوئیر نوظهور هنوز هم با چالش‌های مشابهی روبرو هستند.
بردی اوکانر، کارگردان فیلم «باربارا فوراور»، می‌گوید: «در بسیاری از لحظات واقعاً احساس ناامیدی باربارا را درک کردم.» اوکانر ادامه می‌دهد: «ما شریکان فوق‌العاده‌ای داشتیم، اما همه ما برای این فیلم کوچک تلاش زیادی کردیم. تمام موفقیت‌هایی که این فیلم کسب کرده، هنوز به تأمین مالی پروژه‌های جدید یا درآمدزایی تبدیل نشده است. امیدوارم این اتفاق در آینده بیفتد.»
پس از نمایش در جشنواره‌های ساندنس و برلیناله، اوکانر این فیلم را به جشنواره بین‌المللی فیلم مستند جی‌هلاوا برد که در بخش مستندهای آمریکایی ۲۰۲۳ آن را ارائه کرد.
این فیلم توسط شرکت‌های A Space Time Films و Killer Films با همکاری Kartemquin Films تولید شده و حمایت‌های قدرتمندی از جمله کریستن استوارت و تهیه‌کننده برجسته کریستین واچون دریافت کرده است.
اوکانر درباره حمایت واچون می‌گوید: «کریستین گفت که دوست دارد این فیلم رویکردی غیرمتعارف به هنرمندی غیرمتعارف داشته باشد. من طرفدار فیلم‌های او هستم و برخی از آثارش پیشگامانه‌ترین فیلم‌های کوئیر هستند که دیده‌ام. این یعنی حمایت از نسل جدید هنرمندان کوئیر.»
ساخت فیلم درباره کسی که با وجود تأثیرگذاری‌اش، نامی آشنا نیست، کار آسانی نبود. اوکانر می‌گوید: «همیشه می‌شنیدیم: ‘ما شور و اشتیاق شما برای باربارا همر را دوست داریم، اما آیا این موضوع برای مخاطبان امروز و گسترده‌تر مرتبط است؟’»
باربارا همر در سال ۲۰۱۹ درگذشت.
اوکانر می‌گوید: «می‌خواستم بدانم چطور او همه این کارها را انجام داد؟ چطور بیش از ۸۵ فیلم ساخت؟ چطور زندگی‌اش را در ۱۲۵ جعبه آرشیو کرد که در نهایت به دانشگاه ییل فروخت؟ چطور در پایان عمرش رابطه موفقی داشت؟ پیچیدگی زندگی، جاه‌طلبی و تلاش برای موفقیت برای من بسیار قابل درک است.»
اکنون بسیاری با باربارا آشنا شده و تحت تأثیر این فیلم قرار گرفته‌اند. اوکانر می‌گوید: «خیلی خوشحالم که این فیلم منتشر شده، اما متقاعد کردن دیگران برای جایگاه آن در بازار سخت بود.»
کارهای همر اغلب جلوتر از زمان خود بود. مانند اینفلوئنسرهای امروز، او از مصاحبه با عابران، فیلم‌برداری از خود و به اشتراک گذاشتن لحظات صمیمی با دوربین نمی‌ترسید.
اوکانر می‌گوید: «این کارها خیلی معاصر به نظر می‌رسد. باربارا در پایان عمرش از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کرد و علاقه‌مند بود. او خودش را در قاب قرار می‌داد تا احساسات و موقعیت‌های زندگی‌اش را پردازش کند. او همه چیز را فیلم‌برداری می‌کرد.»
اما پشت این روش‌ها هدفی بود. باربارا می‌خواست نشان دهد چگونه یک زن لزبین جهان را تجربه می‌کند. او در زمانی که هنوز کلمه «لزبین» را نشنیده بود، این مسیر را آغاز کرد و می‌خواست با ثبت همه چیز، دیگران بتوانند خود را در آثارش ببینند.
اوکانر که از دوران دانشجویی به تحقیق درباره آثار همر پرداخته، می‌گوید: «باربارا هنگام آشکارسازی هویت جنسی‌اش احساس نامرئی بودن می‌کرد و در دنیای فیلم و هنر نیز احساس می‌کرد آن‌طور که باید شناخته نمی‌شود.»
باربارا به دنبال شهرتی بود که به سختی به دست می‌آمد و از بیان این خواسته ابایی نداشت. کسانی که او را می‌شناختند می‌گویند: «باربارا شخصیت بزرگی داشت و واقعاً سرسخت بود.» این ویژگی انسانی او بود که می‌دانست باید اهمیت کار و حضورش را پررنگ کند، چون در زمانی که جهان به دنبال نماد لزبین نبود، می‌خواست چنین نمادی باشد.
اگرچه فیلم‌های همر شخصی و تجربی بودند، اما او به مخاطبان اهمیت می‌داد و می‌خواست با آن‌ها ارتباط برقرار کند، حتی تا پایان عمرش که بر اثر سرطان درگذشت.
اوکانر می‌گوید: «ارتباط با دیگران از طریق هنر در مرکز کار باربارا بود. به همین دلیل او عاشق تدریس بود و من هم سعی می‌کنم در این زمینه از او الگو بگیرم.»
اوکانر به یاد می‌آورد: «بعد از یکی از نمایش‌ها، زنی که اهل تگزاس و غیرکوئیر بود به من گفت: ‘من هرگز باربارا همر را نمی‌شناختم، اما این فیلم آنقدر مرا تحت تأثیر قرار داد که فهمیدم پدرم که در پایان عمرش است، وقتی می‌گوید آرامش دارد، واقعاً چه می‌گوید.’ این یکی از بزرگ‌ترین هدیه‌ها بود؛ فقط گفتگو با مخاطبان.»
