سریال هیجانانگیز و جادویی «یاگا» یک تولید کانادایی است که هادسون ویلیامز، بازیگر محبوب سریال «رقابت داغ» در آن حضور دارد و به اندازهای شناخته شده که نامش در تیتراژ با عبارت «با حضور» ذکر شده است. اما شباهتهای این دو اثر به همین جا ختم میشود. «یاگا» که در آمریکا از طریق سرویس استریم AMC+ پخش میشود، تلاش زیادی برای خلق فضایی اروتیک و بررسی مسائل جنسی دارد که در «رقابت داغ» به شکلی طبیعیتر دیده میشد، اما نتیجه این تلاشها در این سریال هشت قسمتی اغلب ناخوشایند و گاهی خندهدار است بدون اینکه به سطح طنز عامدانه برسد.
این سریال که توسط خالق آن، کت سندلر، از روی نمایشنامهای به همین نام اقتباس شده، داستانی معمایی درباره ناپدید شدن شخصیت هادسون ویلیامز، هنری پارک، وارث میلیاردر، را روایت میکند. والدین نگران هنری، رپ (با بازی نوآ رید) را برای یافتن او به مناطق روستایی بریتیش کلمبیا میفرستند. اما جذابیت اصلی داستان در بازسازی افسانه بابا یاگا، جادوگری آدمخوار در کلبهای با پاهای مرغی، برای دنیای مدرن است. این پروژه با اجرای نسخههای اسلاوی از آهنگهای پاپ کلاسیک، که جزئیاتی سرگرمکننده است، معرفی میشود. متأسفانه سریال نتوانسته برداشت تازه و جذابی ارائه دهد و بیشتر به کلیشههایی مانند «جادوگر کسی است که جامعه از او میترسد» بسنده کرده، موضوعی که سالها پیش در آثاری مانند «جادوگر» و «داستان ترسناک آمریکایی: کَوِن» به شکل هنرمندانهتری مطرح شده بود.
«یاگا» در بخشهای دیگر نیز تلاش میکند هیجانانگیز باشد. رپ به سرعت متوجه میشود هنری و هماتاقی شبیه به او، لوگان (که او نیز توسط ویلیامز بازی شده اما بدون لنز رنگی و با بینی مصنوعی)، هر دو دانشجوی دانشگاه، رابطه نزدیکی با استادشان کاترین (با بازی کری-آن ماس) دارند. کاترین که به «بانوی استخوان» معروف است، انسانشناسی است که به بقایای استخوانی علاقهمند است. در صحنهای در بار هتل، رپ که نمیداند کاترین قرار است به فردی مهم در داستان تبدیل شود، تلاش ناموفقی برای جلب توجه او با پرسیدن سوالات جنسی درباره استخوانها دارد.
این تلاشهای بیدقت برای ایجاد جذابیت، تقصیر ماس نیست که تنها بازیگری است که توانسته فضای جذاب و زمینی مورد نظر سریال را به خوبی منتقل کند. مشکل اصلی رپ است که با بازی نوآ رید، شخصیتی پرحرف و بیمزه است که تاثیرش بر زنان شهر، از جمله کاترین، کاملاً نامفهوم است. گاهی سوال درباره جذابیت غیرقابل توضیح رپ بیشتر از محل اختفای هنری اهمیت پیدا میکند. تضاد بین فضای زیبا و وهمآلود محیط، با گفتگوهای سطحی و گاه توهینآمیز بین رپ و شریک پلیس محلیاش، کارسون (کلارک بکُو)، که رپ او را به خاطر رفتار مردانه یا حتی احتمالاً همجنسگرایی مسخره میکند، باعث شده ترکیب داستانی به جای هماهنگی، ناهماهنگ و آزاردهنده باشد.
یکی از کلیشههای بیش از حد استفاده شده، جادوگری است که در واقع فردی طرد شده و misunderstood است، و دیگری مرد ثروتمندی است که به فعالیتهای جنسی تاریک علاقه دارد. در «یاگا» نیز این موضوع با اشاره به سایهای از جفری اپستین در داستان، وقتی رپ و کارسون به کشف فعالیتهای هنری و لوگان میپردازند، دیده میشود. این فعالیتها شامل مهمانیهایی با نورپردازی دوجنسگرایانه و گاهی قربانی کردن مرغ است. این جزئیات نه جذاب و نه حتی منزجرکننده، بلکه کودکانه و اغراقآمیز به نظر میرسند و از حد تحریکآمیز به جرمهای آشکار میپرند.
وقتی سریال به تغییر نقش قربانی و مجرم میرسد، جادوی احتمالی که بازیگران روی مخاطب داشتند، کاملاً از بین رفته است. بازی رید در نمایش تغییرات ناگهانی شخصیت رپ از شکاکی به باور شدید، روز به روز کمتر باورپذیر میشود. البته این مشکل بیشتر به فیلمنامه برمیگردد که اطلاعات را بدون ایجاد تعلیق کافی ارائه میدهد. شاید دلیل اینکه بیشتر سریالهای ترسناک طولانیتر از ۳۰ دقیقه هستند همین باشد، اما احتمال ساخت فصلهای بعدی «یاگا» چندان امیدوارکننده نیست.
دو قسمت اول «یاگا» هماکنون در AMC+ قابل مشاهده است و قسمتهای بعدی هر جمعه منتشر میشوند.




