فیلم «سوکی‌یابی» ساخته تاکاهیسا ززه که فیلم افتتاحیه سی‌ونهمین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو است، داستان تبدیل شدن آهنگ عنوان فیلم به یک موفقیت جهانی در سال ۱۹۶۳ را روایت می‌کند. این قطعه موسیقی که در ژاپن با نام «اوئه او موتته آروکو» (با سر بلند راه می‌روم) شناخته می‌شود، به استانداردی محبوب تبدیل شده و نسخه‌های چندزبانه آن نیز در صدر جدول‌های موسیقی قرار گرفته‌اند.
فیلم فراتر از خود آهنگ می‌رود و به زندگی و حرفه سازندگان آن می‌پردازد: شاعر متن ایی روکوسکه، آهنگساز ناکامورا هاشیدای و خواننده ساکاموتو کیو. این سه هنرمند در ژاپن به «تریوی ۶۸۹» معروف شدند که نامشان از اعداد موجود در اسامی‌شان گرفته شده است: هاشی (۸)، روکو (۶) و کیو (۹). اما فیلم نشان می‌دهد که روابط حرفه‌ای و شخصی این سه نفر همیشه هماهنگ نبوده است و در صحنه‌های پرتنش و دراماتیک متعدد به این موضوع پرداخته می‌شود.
تاکاهیسا ززه در مصاحبه‌ای در دفتر توهو، توزیع‌کننده فیلم در ژاپن، تأکید کرد که این فیلم حتی پس از شش دهه از انتشار آهنگ «سوکی‌یابی» همچنان مرتبط است. او گفت: «در آن زمان کشور از جنگ بهبود می‌یافت و تأثیرات متعددی از خارج وارد می‌شد که انرژی خاصی به فرهنگ عامه می‌بخشید. اما اکنون ژاپن تأثیرات کمتری از خارج می‌پذیرد و فرهنگ باز و گسترده گذشته به تدریج محدودتر شده است.»
نسل جوان ژاپنی اکنون در حال کشف دوباره انرژی دوران شووا (۱۹۲۶-۱۹۸۹) هستند، دوره‌ای که فرهنگ پاپ ژاپن در اوج باروری خود بود. این موضوع در استقبال مخاطبان فیلم موفق «گودزیلا منهای یک» که در دوره پس از جنگ ساخته شده، به خوبی دیده می‌شود. ززه این روند را «نوعی رونق شووا» توصیف می‌کند.
در انتخاب بازیگران «سوکی‌یابی»، معیار اصلی شباهت ظاهری نبود بلکه احساس و انرژی‌ای بود که بازیگران منتقل می‌کردند. ناکانو تایگا نقش ساکاموتو را با دقت و شور خاصی ایفا می‌کند و صدای خوانندگی در فیلم نیز متعلق به خود اوست که استعداد قابل توجهی در خوانندگی دارد.
درام فیلم بیشتر بر روی ناکامورا و ایی تمرکز دارد که در دهه ۱۹۶۰ با هم همکاری کردند و چندین قطعه موفق ساختند اما به دلیل مشکلات شخصی ناکامورا، از جمله اعتیاد به الکل، رابطه‌شان دچار تنش شد. ززه می‌گوید: «اگر فیلم فقط داستان موفقیت بود، جذابیت نداشت؛ باید بالا و پایین‌های زندگی را نشان دهد.»
اگرچه این درام تأثیری بر موفقیت جهانی «سوکی‌یابی» نداشت، فیلم به ریشه‌های خلق این اثر نیز می‌پردازد؛ از مهارت ناکامورا در پیانو جاز که در کلاب‌های نیویورک نشان داد، تا علاقه ساکاموتو به راک اولیه و طرفداری‌اش از الویس، و همچنین اشعار عمیق ایی روکوسکه.
ززه می‌گوید: «مردم خارج از ژاپن معنی اشعار را نمی‌فهمیدند اما انرژی آهنگ را حس می‌کردند. اشعار بازتاب اتفاقات ژاپن در آن زمان است.» ایی روکوسکه از اعتراضات علیه پیمان امنیتی ژاپن و آمریکا در سال ۱۹۶۰ الهام گرفته بود. معترضان خواستار صلح بودند اما نتوانستند از تصویب پیمان جلوگیری کنند. ایی می‌خواست به آن‌ها بگوید که با وجود شکست، باید با سر بلند راه بروند. بنابراین این آهنگ فقط یک قطعه شاد پاپ نیست بلکه عمق و معنای سیاسی و اجتماعی دارد.
