سوفیا بوش در کتاب خاطرات تازه‌اش با عنوان «و من هم داستانم را می‌گویم» هیچ موضوعی را سانسور نکرده است. او که بیشتر به‌عنوان بازیگر شناخته می‌شود، در این کتاب نه تنها به نقش‌هایی که او را مشهور کردند می‌پردازد، بلکه به دوران کودکی، دیدگاه‌های سیاسی، روابط شخصی گذشته و حال خود و تمامی جزئیات دیگر زندگی‌اش اشاره می‌کند.
بوش در گفت‌وگو با رسانه‌ها درباره انتخاب موضوعات کتابش می‌گوید: «مواردی بود که می‌دانستم باید حتماً درباره‌شان صحبت کنم چون پایه و اساس دید من به جهان هستند؛ برخی از این موارد زیبا و برخی دیگر بسیار سخت بودند. وقتی در زندگی‌ات سفری بزرگ را پشت سر می‌گذاری و تصمیم می‌گیری جعبه‌ای که جامعه برایت ساخته را کنار بگذاری و جعبه خودت را بسازی، نمی‌توانی به گذشته نگاه نکنی و نپرسی این الگوها از کجا آمده‌اند؟ چه چیزهایی را هرگز پردازش نکردم که مرا به اینجا رسانده‌اند؟»
او کتابش را مانند یک ترن هوایی طراحی کرده تا شکل درستی داشته باشد و به همین دلیل همه داستان‌ها در چارچوب کلی نمی‌گنجند. بوش می‌گوید: «بسیاری از نویسندگان تجربه دارند که باید بخش‌هایی را حذف کنند و این کار بسیار دشوار است. اما به خودم گفتم شاید در کتاب بعدی بتوانم آن‌ها را بیاورم.»
در این کتاب، بوش به تجربه‌هایش در سریال «وان تری هیل» و سوءاستفاده‌هایی که بسیاری از بازیگران این مجموعه از سوی مارک شوان متحمل شدند، به طور مفصل پرداخته است. اما درباره سریال «شیکاگو پی.دی.» به شکلی متفاوت و بدون نام بردن از افراد یا جزئیات زیاد نوشته است، چون این سریال هنوز در حال پخش است.
او درباره تفاوت این دو رویکرد توضیح می‌دهد: «حدود ۲۰۰ نفر هستند که برایشان اهمیت زیادی قائلم و شغلشان نان‌آور خانواده‌شان است. جای من نیست که درباره کسانی که هنوز آماده نیستند یا شاید هرگز آماده نشوند، تصمیم بگیرم چه زمانی صحبت کنم.» بوش به روند طولانی پس از وقایع ویلمینگتون اشاره می‌کند و می‌گوید: «زمان برای افراد لازم است و این اشکالی ندارد. واکنشی که می‌گوید زنان پس از مدتی نباید حرف بزنند، بسیار عجیب است.»
او تأکید می‌کند که مهم‌ترین نکته این است که یک نفر از هر سه نفر ما قربانی است و این آمار محافظه‌کارانه است و بی‌ارتباط با صنعت، سن یا وضعیت اجتماعی-اقتصادی است؛ این واقعیت جهان است و این موضوعی است که او بیشتر علاقه دارد درباره‌اش صحبت کند.
با این حال، بوش درباره تجربه‌هایش در «شیکاگو پی.دی.» نوشته است، اما بیشتر برای آرامش خودش بوده و آن را کنار گذاشته است.
یکی از پروژه‌هایی که در کتاب نیامده، فیلم «جان تاکر باید بمیرد» است، اما بوش که هنوز با بریتنی اسنو رابطه دارد و اخیراً با مالین آکرمن دوست شده، درباره احتمال پیوستن به سریال «همسران شکارچی» می‌گوید: «نه نمی‌گویم، مخصوصاً چون بریتنی و من در «جان تاکر باید بمیرد» برای خیلی‌ها بیداری جنسی بودیم. البته خیلی خوشحال می‌شوم و طرفدار پروپاقرص هستم اما نمی‌خواهم داستان‌ها لو برود!»
بوش درباره افرادی که هنوز در زندگی‌اش هستند، پیشاپیش درباره محتوای کتابش اطلاع داده است. او می‌گوید: «با هر کسی که در کتاب حضور دارد، گفت‌وگویی متناسب با آن رابطه داشتم.» درباره بخش‌های مربوط به «وان تری هیل» هم متن را برای گروهی از دختران ویلمینگتون فرستاده و گفت‌وگوی باز داشته است.
او می‌گوید: «گفتم این رویکرد من است، مثل گزارش‌نویسی جنایی که در فضای جنبش می‌تو اهمیت دارد. چون ۴۸ نفر از ما درباره یک نفر به صورت رسمی شهادت دادیم، زنان از چند تولید مختلف که دقیقاً همان حس را داشتند… این باعث می‌شود کسی نتواند بگوید اغراق می‌کنم. این دقیقاً همان چیزی است که همه احساس کردند و گاهی این قدرتمندترین بخش است.»
در پایان، بوش درباره واکنش‌های منفی در فضای مجازی پس از پادکست اخیرش «کال هر ددی» که درباره اهمیت ترک شرایط نامناسب صحبت کرده بود، گفت: «این فضای مردسالار و فاشیستی مسیحی واقعاً از زنی که می‌گوید «من ناراحت بودم، پس تصمیم دیگری گرفتم» متنفر است.» او بیشتر اوقات از خواندن نظرات منفی دوری می‌کند چون این موضوع برایش بسیار آسیب‌زننده است و الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی این نظرات را بیشتر نشان می‌دهند.
کتاب «و من هم داستانم را می‌گویم: یادداشت‌هایی از یک زندگی در حال پیشرفت» در تاریخ ۲۷ اکتبر منتشر خواهد شد.
