دایانا رید، نویسنده فیلمنامه اقتباس جدید «عقل و احساس» که در سال ۲۰۲۶ با بازی دیزی ادگار-جونز و اسم کرید-مایلز اکران می‌شود، درباره چالش‌ها و تغییرات در انتقال این رمان کلاسیک جین آستن به پرده سینما صحبت کرد. رید که پیش از این رمان‌نویس بوده و این اولین تجربه فیلمنامه‌نویسی‌اش است، می‌گوید ابتدا نسبت به ساخت نسخه‌ای جدید تردید داشت چون اقتباس موفق و محبوب ۱۹۹۵ با بازی اما تامپسون را دیده بود.
او پس از بازخوانی رمان اصلی متوجه شد که داستان عشق میان دو خواهر داشوود، قلب روایت است و این بخش تاکنون به طور کامل در فیلم‌ها نشان داده نشده است. بنابراین تصمیم گرفت تمرکز فیلم جدید را بر رابطه خواهرانه بگذارد و در عین حال به مخاطب امروزی وفادار بماند و برخی بخش‌ها را با حفظ روح داستان تغییر دهد.
رید درباره شخصیت ویلوبی و رابطه‌اش با ماریان می‌گوید این رابطه در کتاب بسیار مدرن است و رفتارهایی مانند عشق‌نمایی و سپس ناپدید شدن ویلوبی، امروز هم کاملاً شناخته شده است. همچنین ماریان را شخصیتی جلوتر از زمان خود می‌داند که شور و هیجانش برای مخاطب معاصر قابل درک و احترام است.
او سه تغییر کلیدی در داستان ایجاد کرده است: اول اینکه رابطه عقل و احساس را به جای تسلیم یکی به دیگری، به تعادل و ترکیب آن‌ها تبدیل کرده است. دوم اینکه الینور و ماریان هر دو در پایان داستان رشد می‌کنند و از هم می‌آموزند. سوم اینکه سن و پیشینه کلنل برندون را تغییر داده تا از نگاه امروزی رابطه‌اش با ماریان قابل قبول‌تر باشد و از حالت پدرانه خارج شود.
رید درباره اقتباس ۱۹۹۵ نیز می‌گوید این فیلم فوق‌العاده است اما تغییراتی نسبت به رمان داشته که برخی از آن‌ها را خودش نیز پذیرفته است. او تلاش کرده نسخه جدید را از سایه آن فیلم رها کند و صحنه‌ها و شخصیت‌ها را به گونه‌ای متفاوت نشان دهد، اما گاهی مجبور به حذف برخی بخش‌های داستان شده است.
از نظر او، در فیلم باید عشق میان الینور و ادوارد واضح باشد و نه تردید در احساسات، چون این نوع درام داخلی در سینما کمتر تاثیرگذار است. همچنین برخی داستان‌های پس‌زمینه که در رمان به صورت روایت نقل می‌شوند، در فیلم به شکل نمایش مستقیم درآمده‌اند تا جذاب‌تر باشند.
در پایان، رید درباره پایان‌بندی فیلم توضیح می‌دهد که برخلاف رمان که ازدواج‌ها به صورت جداگانه رخ می‌دهد، در فیلم ساختار متفاوتی دارد تا نشان دهد خواهران چطور از هم تاثیر گرفته‌اند و هر کدام مسیر خود را یافته‌اند. صحنه‌ای اضافه شده که زوج‌ها را در کنار هم و خوشحال نشان می‌دهد تا پایان داستان حس رضایت و تکمیل داشته باشد.
او معتقد است جین آستن مانند شکسپیر است و آثارش قابلیت بی‌پایان برای اقتباس‌های جدید دارند، چون موضوعات انسانی و روابط پیچیده‌ای را مطرح می‌کند که همیشه برای مخاطبان جذاب است.
