رابرت آرامایو، بازیگر فیلم «قسم می‌خورم»، در حالی که مشغول خوردن دونات استراحت می‌کند. جعبه‌ای قرمز از دونات‌های SK با نوشته «بهترین دونات‌های لس‌آنجلس، تأسیس ۱۹۸۹» روی میز بین ما باز است. پیش از شروع مصاحبه، شوخی می‌کند که دلیل اصلی رزرو این مصاحبه، گرفتن دونات رایگان بوده است. او که چهار روز از سفر کاری‌اش به لس‌آنجلس می‌گذرد، به دیدارهای مختلفی می‌رود بدون اینکه بداند هر ملاقات برای چه است، در حالی که به‌عنوان برنده جایزه بهترین بازیگر بفتا برای فیلمی که هنوز اکثر آمریکایی‌ها ندیده‌اند، شناخته می‌شود.
فیلم «قسم می‌خورم» و جایزه بفتا
فیلم بیوگرافی «قسم می‌خورم» به کارگردانی کرک جونز درباره جان دیویدسون، فعال اسکاتلندی مبتلا به سندرم تورت، در اکتبر گذشته در بریتانیا اکران شد. این فیلم در هفتاد و نهمین دوره جوایز بفتا پنج نامزدی داشت و در ۲۲ فوریه، آرامایو ۳۳ ساله از هال، ایست یورکشایر، جایزه ستاره نوظهور و بهترین بازیگر مرد را به دست آورد. او در رقابت با بازیگرانی چون تیموتی شالامه، لئوناردو دی‌کاپریو، ایتان هاوک، مایکل بی جردن و جسی پلمن برنده شد؛ چهار نفر از این بازیگران به جز پلمن نامزد اسکار نیز بودند. این نخستین بار بود که کسی در یک شب هر دو جایزه را می‌برد.
با این حال، اکران فیلم در آمریکا تا ۲۴ آوریل به تعویق افتاد و این موضوع باعث شد فیلم برای اسکار امسال واجد شرایط باشد، جایی که آرامایو باید با بازیگرانی مانند اندرو اسکات، جان مالکوویچ، پدرو پاسکال و مت دیمون رقابت کند. این موضوع باعث شده است که «قسم می‌خورم» برای بسیاری از مخاطبان آمریکایی مانند یک فیلم تازه به نظر برسد.
حادثه جنجالی در مراسم بفتا
یکی از دلایل این تازگی، اتفاقی بود که در شب مراسم بفتا رخ داد. جان دیویدسون، که به عنوان تهیه‌کننده اجرایی در مراسم حضور داشت، در حالی که چند ردیف پشت آرامایو نشسته بود، به دلیل تیک‌های صوتی غیرارادی خود از جمله استفاده از یک کلمه نژادپرستانه، ناخواسته در پخش زنده شنیده شد. این موضوع باعث شد بفتا از مجریان عذرخواهی کند و دیویدسون نیمه دوم مراسم را ترک کند و بعداً به رسانه‌ها گفت که احساس شرمندگی شدیدی داشته است. این حادثه باعث شد بحث‌های زیادی پیرامون فیلم شکل بگیرد و توجه‌ها از خود فیلم دور شود.
نگاه آرامایو به نقش و تجربه همکاری با جان دیویدسون
آرامایو اما قصد ندارد این جنجال را دوباره مطرح کند و بیشتر می‌خواهد درباره مردی صحبت کند که سه ماه قبل از فیلمبرداری با او وقت گذرانده و اکنون او و خانواده‌اش را دوستان نزدیک خود می‌داند. وقتی نام آرامایو به عنوان برنده اعلام شد، اولین کسی که پشت صحنه دید، جان دیویدسون بود که با آغوشی گرم به استقبالش آمد.
آرامایو درباره نقش خود می‌گوید: «سندرم تورت تا وقتی خنده‌دار است که نباشد.» برخی تیک‌ها باعث خنده می‌شوند و برخی دیگر دردناک‌اند. او تاکید می‌کند که داستان فیلم درباره بیماری نیست، بلکه درباره جان و شرایط زندگی اوست. او از ترس خود هنگام خواندن فیلمنامه و نقش می‌گوید، اما حمایت خیریه‌های مرتبط با تورت و خود جان باعث شد احساس امنیت کند.
آموزش و آگاهی درباره سندرم تورت
آرامایو درباره تحقیقاتی که انجام داده می‌گوید: «جان نمونه خوبی برای نشان دادن زندگی با تورت است، اما من متوجه شدم که بسیاری از تیک‌ها قابل مشاهده نیستند و افراد مبتلا ممکن است احساس انزوا کنند. درد مزمن ناشی از حرکات تکراری می‌تواند مشکلات زیادی ایجاد کند.» او همچنین به تفاوت واکنش جامعه نسبت به تیک‌ها در سنین مختلف اشاره می‌کند و می‌گوید هر فرد مبتلا به تورت تجربه‌ای منحصر به فرد دارد.
او همچنین به صحنه‌ای اشاره می‌کند که جان دستگاهی را می‌پوشد و می‌پرسد «می‌توانم آن را نگه دارم؟» و این سوال را به عنوان تمایل به دیده شدن به عنوان فردی عادی و در عین حال کشمکش با هویت خود توصیف می‌کند.
پیام فیلم و تاثیر آن
آرامایو امیدوار است که مردم پس از دیدن فیلم درباره سندرم تورت بیشتر تحقیق کنند و به آمار انجمن تورت آمریکا اشاره می‌کند که یک نفر از هر ۵۰ کودک در آمریکا با اختلال تیک مزمن و یک نفر از هر ۱۶۰ کودک با سندرم تورت زندگی می‌کند. او تاکید می‌کند که این بیماری در مدارس وجود دارد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
تجربه برنده شدن بفتا و آینده کاری
آرامایو درباره لحظه اعلام نامش به عنوان برنده می‌گوید که آن لحظه برایش مبهم و شوکه‌کننده بود و حتی بخشی از آن را به یاد نمی‌آورد. او همچنین درباره آرزوهایش برای همکاری با کارگردانانی مانند پل توماس اندرسون صحبت می‌کند و در پاسخ به پیشنهاد احتمالی بازی در نقش ولورین در دنیای مارول، پاسخ منفی نمی‌دهد.
