اولین بار که ریچارد ریله را دیدم، داشتم یکی از نخستین آثار خودم را می‌ساختم. آن یک ویدئوی کمدی برای Funny or Die بود و من و دوستم تَنر تامسون به دنبال بازیگری واقعی برای حضور در آن بودیم. کسی به ما پیشنهاد داد که ریچارد را امتحان کنیم. نامه‌ای نوشتیم و مبلغ ۲۵۰ دلار پیشنهاد دادیم و یک هفته بعد با یک اسطوره همکاری کردیم.
یادم می‌آید آن روز صبح که به محل فیلمبرداری رسیدم، ریچارد آنجا بود، تنها نشسته و روزنامه می‌خواند و روت‌بیر می‌نوشید. او زودتر از همه آمده بود و هیچ توقعی نداشت. برایش مهم نبود که بازیگری با صدها نقش است و حالا در یک ویدئوی اینترنتی کوچک بازی می‌کند. فقط خوشحال بود که آنجا حضور دارد.
این اتفاق حدود ۱۳ سال پیش بود و من در این سال‌ها بارها به دنبال بهانه‌ای بودم تا دوباره با او همکاری کنم. هر وقت نقشی می‌نوشتم که مناسب ریچارد بود، آن را به او پیشنهاد می‌دادم. گاهی اوقات نقش را فقط برای شنیدن داستان‌هایش می‌نوشتم. در چند پروژه دیگر هم با هم بازی کردیم و رفاقت‌مان شکل گرفت.
ریچارد بدون شک یکی از بهترین بازیگرانی بود که با آنها کار کرده‌ام. شاید این حرف‌ها وقتی کسی فوت می‌کند معمول است، اما او واقعاً استثنایی بود. می‌توانست یک دیالوگ را فقط با بازی معمولی خنده‌دار کند یا صحنه‌ای را بدون تلاش زیاد از آن خود کند. گاهی هم نشان می‌داد که پشت چهره آشنا و سبیل جذابش، بازیگری با دامنه توانایی‌های گسترده وجود دارد که کمتر کسی آن را دیده است.
یک بار در جلسه خوانش فیلمی به نام «Fear, Inc.»، ریچارد نقش همسایه بامزه را داشت. بازیگری که قرار بود نقش شرور را بخواند نیامد و ریچارد داوطلب شد جای او را بگیرد. او نقش را به خوبی بلد بود و اجرای متفاوت و ترسناکی ارائه داد که همه را شگفت‌زده کرد. آن همسایه دوست‌داشتنی ناگهان تبدیل به شخصیتی ترسناک شد و همه متوجه شدند که با چه بازیگری طرف هستند.
ریچارد بیش از ۴۰۰ نقش بازی کرده بود که این تعداد بسیار زیاد است، اما وقتی او را می‌شناسی، دلیلش را می‌فهمی. او عاشق بودن در صحنه فیلمبرداری بود، چه فیلم‌های دانشجویی کوچک، چه بلاک‌باسترهای بزرگ یا سریال‌های تلویزیونی. برایش تفاوتی نداشت. اگر می‌توانست به جای استراحت در تریلر، در صحنه باشد، آنجا بود. و اگر یک بار با او کار می‌کردی، دوستت می‌شد. دعوتش می‌کردی به نمایش فیلم، نمایش بداهه یا مهمانی، اگر وقت داشت حتماً می‌آمد.
چند سال پیش در دالاس مشغول فیلمبرداری فیلمی به نام «Tonic» بودیم. یک شب هنگام نوشیدن آبجو، ریچارد از دیدار دوباره با دوست قدیمی‌اش استیفن روت در سریال «Barry» هیجان‌زده بود. درباره حرفه‌اش صحبت کرد و گفت که شاید قبول کردن پروژه‌های کوچک زیاد باعث شده برخی کارگردان‌ها به او نگاه دیگری داشته باشند و فرصت‌های بزرگ‌تر را از دست بدهد، اما حاضر نبود تغییری ایجاد کند.
او می‌خواست بازی کند، هر چقدر و تا هر وقت که می‌توانست. اگر قبول کردن یک فیلم کوچک به معنی از دست دادن فیلم بزرگ‌تر بود، مشکلی نداشت. ترجیح می‌داد یک سه‌شنبه در یک صحنه کوچک باشد تا منتظر تماس کاری مهم‌تر بماند. این ویژگی او را دوست داشتم و فکر می‌کنم همه ما می‌توانیم از این روحیه درس بگیریم.
ریچارد سال‌ها در منطقه لس فلیز زندگی می‌کرد و دوست داشت در محله قدم بزند و بخشی از آن باشد. او یک هوندا سیویک حدود ۲۵ ساله داشت و نیازی به ماشین جدید نمی‌دید چون همین ماشین او را به محل فیلمبرداری می‌رساند. این ریچارد بود.
و آن سبیل معروفش. من خودم امروز به خاطر ریچارد سبیل گذاشته‌ام. شش سال پیش برای فیلمی به نام «Faith Based» سبیل گذاشتم و نمی‌دانستم نگهش دارم یا نه. ریچارد گفت که گذاشتن سبیل یکی از بهترین تصمیماتش بوده چون به چهره‌اش می‌آید و او را متمایز می‌کند. از کسی که سبیلش در کنار سام الیوت و برت رینولدز قرار می‌گیرد، این نصیحت را جدی گرفتم و از آن زمان تاکنون اصلاح نکرده‌ام. شاید این تنها یادگاری کوچک از دوستی ما باشد، اما خوشحالم که هر صبح وقتی به آینه نگاه می‌کنم، کمی از ریچارد را می‌بینم.
وقتی به ریچارد فکر می‌کنم، بیشتر از فیلم‌شناسی‌اش، آن صبح اول را به یاد می‌آورم؛ روزنامه و روت‌بیر. مردی که در صدها فیلم بازی کرده بود و با صبر و حوصله در صحنه یک ویدئوی ۲۵۰ دلاری اینترنتی در کانوگا پارک حاضر شد و تمام توانش را برای یک کمدی کوتاه گذاشت.
او به همان اندازه که برای فیلم‌های بزرگ استودیو انرژی می‌گذاشت، برای پروژه‌های کوچک هم می‌گذاشت. هیچ‌وقت به ذهنش خطور نمی‌کرد که کار دیگری بکند. ریچارد فقط عاشق بازیگری بود.
لوک بارنت، بازیگر، نویسنده و فیلمساز، که در پروژه‌هایی مانند «Dark Winds»، «For All Mankind» و «The Burbs» فعالیت داشته، در این یادداشت از همکاری و دوستی‌اش با ریچارد ریله نوشته است.
