در حالی که کمتر کسی متوجه شده است، مراسم اسکار امسال ممکن است بار دیگر به تکرار یکی از تاریخ‌های ناخوشایند خود نزدیک شود. در مارس گذشته، مایکل بی. جوردن جایزه بهترین بازیگر مرد را برای فیلم «گناهکاران» دریافت کرد؛ فیلمی که با ۱۶ نامزدی رکورددار تاریخ اسکار شد و چهار جایزه کسب کرد. او ششمین بازیگر سیاه‌پوست در ۹۸ سال گذشته است که این جایزه را به دست آورده است. اما حالا، هشت ماه بعد، به نظر می‌رسد درهای موفقیت او ممکن است دوباره بسته شوند.
بر اساس پیش‌بینی‌های جمع‌آوری شده در اواخر اکتبر، سه بازیگر رنگین‌پوست در میان نامزدهای چهار دسته بازیگری قرار دارند، اما هیچ کارگردان رنگین‌پوستی در میان پنج نامزد احتمالی دیده نمی‌شود. در رقابت‌های اصلی، ۹ نفر از ۱۰ نامزد پیش‌بینی شده سفیدپوست هستند و تنها استثنا بازیگر مکزیکی-استرالیایی ایند ناوارته است. اگر این روند تا روز اعلام نامزدها در ۲۱ ژانویه ادامه یابد، دوباره شاهد تکرار ژانویه ۲۰۱۵ خواهیم بود، زمانی که همه ۲۰ نامزد بازیگری سفیدپوست بودند و هشت سال پس از آن، هشتگ #OscarsSoWhite به نمادی از نابرابری در اسکار تبدیل شد.
مشکل فقط به آکادمی اسکار محدود نمی‌شود؛ داده‌ها نشان می‌دهد که ریشه این نابرابری‌ها در هالیوود و ساختارهای آن است. مطالعه سالانه موسسه USC Annenberg Inclusion Initiative نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۵، ۴۱.۵ درصد از شخصیت‌های دارای دیالوگ یا نام در ۱۰۰ فیلم پرفروش متعلق به گروه‌های نژادی یا قومی کمتر نمایان بوده‌اند که نسبت به جمعیت آمریکا تناسب دارد، اما هنوز بسیاری از فیلم‌ها فاقد شخصیت‌های سیاه‌پوست، لاتین یا آسیایی هستند. همچنین حضور زنان در نقش‌های اصلی و کارگردانی بسیار کمتر از سهم جمعیتی آن‌هاست.
با این حال، استعدادهای برجسته‌ای در میان بازیگران رنگین‌پوست و زنان وجود دارد که می‌توانند این روند را تغییر دهند. زندایا، بازیگر ۳۰ ساله و برنده دو جایزه امی، امسال با فیلم‌های موفقی چون «دراما»، «مرد عنکبوتی: روز جدید» و «ادیسه» حضور دارد و اکنون برای نقش چانی در «تل‌ماسه: قسمت سوم» به عنوان بهترین بازیگر زن مطرح است. همچنین کولمن دومینگو، بازیگر آفرو-لاتینوی ۵۶ ساله، که در فیلم «مایکل» نقش‌آفرینی کرده و پیش‌تر دو بار نامزد اسکار شده، در بخش بازیگر مکمل مرد شانس دارد.
دیگر بازیگران مطرح شامل مهارشالا علی با فیلم «مادرت مادرت مادرت»، جفر جکسون، جمما چان، جئون دو-یون و ریز احمد هستند که هر کدام در فیلم‌های شاخصی بازی کرده‌اند اما هنوز در پیش‌بینی‌های اسکار جایگاه محکمی ندارند. از سوی دیگر، بازیگران زن سیاه‌پوست مانند روزالین الازار و سوفی اوکوندو نیز با نقش‌های قابل توجهی ظاهر شده‌اند اما هنوز موفق به جذب توجه کافی نشده‌اند.
در بخش کارگردانی، نام‌های رنگین‌پوست و زن بسیار کم است. فیل لرد، لی چانگ-دونگ، برادران دوقلوی نیجریه‌ای آری و چوکو اسیری و آلخاندرو گ. ایناریتو از جمله کارگردانان مطرح هستند که فیلم‌هایشان در فصل جوایز حضور دارند، اما تعداد زنان کارگردان کاهش یافته و تنها ۷ درصد کارگردانان در ۱۹ سال گذشته زن بوده‌اند.
آکادمی اسکار بیش از ۱۱ هزار عضو دارد که یک چهارم آن‌ها خارج از آمریکا زندگی می‌کنند و این تنوع می‌تواند فرصت باشد اما چالش‌هایی نیز دارد؛ اعضا نمی‌توانند فیلم‌هایی را که ندیده‌اند نامزد کنند و بسیاری از فیلم‌های متنوع دیر به دست آن‌ها می‌رسد یا کمپین‌های تبلیغاتی ضعیفی دارند.
با نزدیک شدن به روز اعلام نامزدها، توزیع‌کنندگان فیلم‌ها باید سرمایه‌گذاری بیشتری برای معرفی بازیگران و فیلم‌های متنوع انجام دهند، گروه‌های منتقدان باید فراتر از گزینه‌های معمول نگاه کنند و اعضای آکادمی باید با دقت و توجه بیشتری آثار را بررسی کنند تا جلوی تکرار سال‌های #OscarsSoWhite گرفته شود.
