<pفیلم «ویکر» از زمان اکران در جشنواره ساندنس توجه زیادی را به خود جلب کرده است، عمدتاً به خاطر صحنههای اروتیک آن که الیویا کلمن و الکساندر اسکارسگارد در نقش یک زن ماهیگیر و همسرش که به شکل یک سبد حصیری ساخته شده، بازی میکنند. این فیلم با برداشت خلاقانهای از ترانه «Wood» تیلور سوئیفت، ترکیبی از طنز و رمانتیک را ارائه میدهد.
این اثر که در جشنواره فیلم زوریخ نیز نمایش داده شد، ممکن است برخی تماشاگران را با صحنههای جسورانهاش شگفتزده کرده باشد، اما الیویا کلمن از فیلمنامه آن بسیار استقبال کرد و آن را یکی از سه فیلمنامه برتر دوران بازیگری خود دانست. او درباره فیلم گفت: «این فیلم زیبا، خندهدار و اصیل است. و بله، تنها راه تبلیغ آن، تصویری از الکساندر به عنوان یک سبد بسیار جذاب است.»
در «ویکر»، کلمن نقش یک زن ماهیگیر قرون وسطایی را بازی میکند که به دلیل ظاهر و بوی ناخوشایندش طرد شده است تا اینکه با همسری حصیری ازدواج میکند که توسط یک سبدباف ساخته شده است. این فیلم به کارگردانی الکس هیوستون فیشر و النور ویلسون ساخته شده و بر اساس داستان «همسر حصیری» نوشته اورسولا ویلز-جونز اقتباس شده است.
الکساندر اسکارسگارد که بیشتر برای نقشهای تاریک و پیچیده شناخته میشود، در این فیلم چهرهای نرمتر و مهربانتر از خود نشان میدهد. او درباره این تجربه گفت: «راستش، این نقش برایم ترسناک بود. من معمولاً راحتتر نقشهای تاریک و پیچیده را بازی میکنم. این یک تغییر مسیر بود و در ابتدا نمیدانستم چگونه به آن نزدیک شوم. او خیلی مهربان، لطیف و مراقب است، ویژگیهایی که من شخصاً نمیتوانم با آنها ارتباط برقرار کنم.»
کارگاه مشهور وِتا که پیشتر در ساخت آثار «ارباب حلقهها» فعالیت داشته، بدن حصیری اسکارسگارد را ساخته است. اسکارسگارد درباره اولین دیدار با این اثر گفت: «این تجربه فوقالعاده بود. وقتی برای اولین بار نسخه حصیری خودم را در کارگاه بوداپست دیدم، حس عجیبی داشتم. این ساختار فیزیکی شخصیت را تعریف میکرد و به من کمک کرد تا نقش را بهتر درک کنم.»

یادگیری حرکت با این ماسک چسبیده به صورت دشوار بود و اسکارسگارد مجبور بود حرکات صورت خود را اغراقآمیز انجام دهد تا احساسات به خوبی منتقل شود. کارگردانان فیلم به او یادآوری میکردند که حرکات معمولی کافی نیست و باید بازیگری بیش از حد انجام دهد.
کلمن نیز تجربه بازی کنار یک همبازی غیرمعمول را داشت و گفت: «قبلاً چنین تجربهای نداشتم، اما در این دنیای جادویی ما فقط با هم حرف میزدیم. ما خیلی خوب کنار هم بودیم و زیاد میخندیدیم. بازی کردن این دو شخصیت، یکی انسان و دیگری یک سبد، بسیار لذتبخش بود.»
با وجود موضوع عجیب فیلم، «ویکر» نگاهی طنزآمیز به نهاد ازدواج و نقشهای جنسیتی دارد. کلمن اشاره کرد که هیچ زنی در فیلم به جز شخصیت او نام ندارد و زنان دیگر طرد شدهاند، اما شخصیت او به آنها نشان میدهد که میتوانند برابر باشند. او افزود: «این دو شخصیت، یا بهتر بگویم یک انسان و یک سبد، تنها کسانی هستند که به هم احترام میگذارند، حمایت میکنند و مراقب هم هستند. این رابطه مهمترین بخش فیلم است.»
اسکارسگارد نیز گفت: «فیلم به پدرسالاری زمان ما و ساختار ازدواج اشاره دارد، اما با طنزی ظریف و بدون اینکه بیش از حد موعظهآمیز باشد.»
در نهایت، «ویکر» داستان دختری است که مقابل پسری یا در اینجا یک سبد ایستاده و از او میخواهد که او را دوست داشته باشد؛ داستانی لطیف، شیرین، خندهدار و در عین حال بیپروا.




