فیلم «بهترین پنکیکهای شهرستان» ساختهٔ کن سانزل، با الهام از قالبهای تنگنفس و پرتنش فیلمها و نمایشنامههای کلاسیکی مانند «جنگل سنگی» و «تمساح آلبینو»، داستان گروهی از شخصیتهای متفاوت را روایت میکند که در یک رستوران کوچک کنار جاده گرفتار شدهاند و توسط گروههای مسلح و بیرحم تحت فشار قرار میگیرند.
نیکلاس کیج در این فیلم نقش یک جنایتکار زیرک به نام S.O.B. را بازی میکند؛ شخصیتی که نامش به همین شکل در فیلم و تیتراژ آمده است. او در ابتدا در حال باز کردن گاوصندوقی است که گفته میشود حاوی ۱۱ میلیون دلار از اموال ضبطشده توسط افبیآی است. وقتی متوجه میشود شریکش در جرم درباره مقدار پول در گاوصندوق دروغ گفته، ناامیدی خود را بدون کلام نشان میدهد، اما یک هارد درایو که نقش کلیدی در داستان دارد را با خود برمیدارد.
پس از این صحنه، کیج با لباسهای پرزرقوبرق دهه ۷۰ و بینی مصنوعی که یادآور بازی کریستینا ریچی در فیلم «پنلوپه» است، برای مدتی از داستان کنار میرود. در این بخش، تمرکز بر تعاملات شخصیتهای مختلفی است که حالتی شبیه به تقلید از سبک تارانتینو دارند و در رستوران کنار جاده منتظر رسیدن S.O.B. هستند.
دو گروه مسلح به رستوران میرسند؛ گروهی از مزدوران به رهبری رایدر (با بازی راوی پاتل) که از طرف S.O.B. آمدهاند و گروهی دیگر از ماموران فاسد افبیآی به فرماندهی مارگوت (با بازی لورن جرمن). در میان این دو گروه، دو کارمند رستوران حضور دارند: کوکی (با بازی جاستین لانگ) که آشپز است و سعی میکند آرامش خود را حفظ کند و دالی (با بازی شلی هنینگ)، پیشخدمت جسوری که در عین خدمت به مشتریان مسلح، نقشههای خودش را میچیند.
هر دو شخصیت کوکی و دالی برخلاف ظاهرشان، رازهایی دارند و در موقعیتهای پرتنش به شکلی غیرمنتظره آرام و کنترلشده رفتار میکنند. بهترین بخش فیلم، صحنهای است که در آن دو مبارزه تنبهتن به صورت متناوب و ماهرانه توسط تدوینگران فیلم به تصویر کشیده میشود. این بخش در مقایسه با خشونتهای نامنسجم و گاهی گیجکننده باقی فیلم، بسیار چشمگیر است.
با رسیدن S.O.B. به رستوران، نیکلاس کیج فرصت دوبارهای برای نمایش بازی اغراقآمیز و پرانرژی خود پیدا میکند، اما این سبک بازی او در این فیلم، بیش از حد و خستهکننده به نظر میرسد.
در مقابل، بازیگران نقشهای فرعی مانند برندون میچل اسمیت که نقش یک مامور فاسد را با حالت خشک و جدی بازی میکند، لحظات کمدی خوبی خلق میکنند. همچنین جاستین لانگ با بازی نقش کوکی، ترکیبی از ترحم و طنز را به نمایش میگذارد.
با این حال، بخش زیادی از فیلم به دیالوگهای تقلیدی از سبک تارانتینو و ژستهای اغراقشده اختصاص یافته که باعث میشود فیلم در برخی لحظات خستهکننده و کماثر به نظر برسد.




