«آزمایش زندان استنفورد جدید» که در قالب یک سریال واقع‌نمای شش قسمتی در نتفلیکس منتشر شده، برخلاف نسخه اولیه و جنجالی سال ۱۹۷۱، با پایانی بسیار امیدوارکننده به کار خود پایان می‌دهد.
آزمایش اصلی در سال ۱۹۷۱ توسط فیلیپ زیمباردو، استاد روانشناسی استنفورد، انجام شد و شامل ۲۴ دانشجوی مرد سفیدپوست بود که در یک محیط زندان شبیه‌سازی‌شده دو هفته‌ای شرکت کردند. آن‌ها به صورت تصادفی به نقش زندانی یا نگهبان تقسیم شدند و نگهبانان تحت فشار بودند تا نظم را به هر قیمتی حفظ کنند. این آزمایش پس از شورش زندانیان، اعمال خشونت‌های فزاینده توسط نگهبانان و فروپاشی‌های روانی چند شرکت‌کننده، تنها پس از شش روز متوقف شد و به عنوان یکی از بحث‌برانگیزترین و غیراخلاقی‌ترین مطالعات روانشناسی شناخته می‌شود.
در نسخه جدید که در ۲۱ اکتبر در نتفلیکس پخش شد، ۳۰ شرکت‌کننده با پیشینه‌های نژادی، جغرافیایی و اقتصادی متنوع از جمله سه زن، در یک محیط زندان واقعی و تعطیل شده به مدت دو هفته شرکت کردند. هشت نفر به عنوان نگهبان در دو شیفت و ۲۲ نفر به عنوان زندانی تعیین شدند. این بار تدابیر ایمنی متعددی از جمله بررسی‌های پیش‌زمینه، تست‌های روانشناختی، رضایت آگاهانه، حضور پزشک و روانشناس ۲۴ ساعته، کلمه ایمنی «پاین‌آپل» برای خروج یا صحبت با درمانگر و مصاحبه‌های منظم با شرکت‌کنندگان اجرا شد. همچنین سه کارشناس از جمله یک دانشمند رفتاری، یک خبرنگار برنده جایزه پولیتزر و یک افسر سابق زندان، بر روند کار نظارت داشتند.
در طول آزمایش، پنج نفر از شرکت‌کنندگان از ادامه انصراف دادند که اولین آن‌ها لری فوی، زندانی سابق بود که به شدت تحت تاثیر محیط زندان قرار گرفت و خواستار خروج شد. در روز ششم، دو زندانی به نام‌های پیت و براندون به سلول انفرادی «۲۳ و ۱» محکوم شدند که ۲۳ ساعت در روز در سلول بمانند و فقط یک ساعت برای استحمام و تفریح خارج شوند. براندون نزدیک بود آزمایش را ترک کند اما پس از تماس احساسی با مادرش ماند.
چهار مرحله مختلف در این سریال اجرا شد: تحول، سلسله مراتب، تعویض نقش‌ها و خودگردانی. در مرحله تعویض نقش‌ها، زندانیان بیشتر مجازات شده به نگهبان تبدیل شدند و نگهبانان قدرت‌طلب به زندانی. یکی از نگهبانان به نام چت هادسون که نقش زندانی را پذیرفت، پس از یک روز به دلیل نارضایتی کنار کشید. در همین حال، زندانیانی که از رفتار پیت و براندون ناراضی بودند، به آن‌ها فشار آوردند و در آستانه حمله قرار گرفتند که سه نگهبان زن با رهبری لورا برنز، مدیرعامل و کارآفرین، جلوی این درگیری را گرفتند. لورا با روش‌های منصفانه و قاطع خود به عنوان بهترین رهبر آزمایش شناخته شد.
در مرحله نهایی خودگردانی، تمام قوانین کنار گذاشته شد و زندانیان آزاد بودند هر طور که می‌خواهند رفتار کنند. برخی از زندانیان خواستار ادامه آزمایش بودند اما مایک پارامور، کمدین سیاه‌پوست، آن‌ها را متقاعد کرد که خروج دسته‌جمعی و متحدانه از زندان تصویری قدرتمند از وحدت نژادی ایجاد می‌کند و اینگونه پایان یافتند.
تهیه‌کنندگان جین لیپزیتز و دن کاتفورث این تجربه را فرصتی برای بررسی مسائل مربوط به نژاد، جنسیت و دینامیک‌های قدرت می‌دانند و امیدوارند که این برنامه باعث بحث و تفکر درباره این موضوعات در جامعه مدرن شود. آن‌ها همچنین از پیوند میان شرکت‌کنندگان مرد که از پس تنهایی و فقدان ارتباطات اجتماعی در دنیای واقعی به هم نزدیک شدند، به عنوان نکته مثبت یاد می‌کنند.
در نهایت، سازندگان تمایل دارند فصل دوم این سریال را بسازند و ممکن است این بار تمرکز را بر زنان و سوالات متفاوتی درباره قدرت و روابط انسانی بگذارند.
