نا هونگ-جین، کارگردان برجسته کرهای، در کلاس تخصصی جشنواره بینالمللی فیلم بوسان، از روند خلق فیلم «امید» سخن گفت و تأکید کرد که این اثر در سال ۲۰۱۷ و در بحبوحه نگرانیهای جنگی در شبهجزیره کره شکل گرفته است. او در آن زمان شاهد گزارشهایی بود که از پرواز شبانه جنگندهها و بمبافکنهای آمریکایی بر فراز پیونگیانگ خبر میدادند و پیشبینی میکرد در اوایل ۲۰۱۸ یا پس از المپیک زمستانی پیونگچانگ درگیری نظامی آغاز شود.
نا هونگ-جین توضیح داد که این حس ناخوشایند و اضطراب نسبت به مردم دو عنصر اصلی برای شروع یک پروژه فیلمسازی در او هستند. او معتقد است کلام انسانها ترکیبی از حقیقت، تحریف و دروغ است، حتی اگر نیت بدی پشت آن نباشد.
این کارگردان در جلسهای که با عنوان «نا هونگ-جین، ژانری منحصر به فرد» برگزار شد، به تشریح روند کاری خود پرداخت و گفت که دوران کودکیاش تأثیر مستقیمی بر آثارش داشته است. مادرش علاقهمند به رمانهای ترسناک، معمایی و کمیک بود و او و برادرانش را به کتابفروشیها میفرستاد تا این کتابها را تهیه کنند. پدرش نیز به خاطر شغلش اغلب به ژاپن سفر میکرد. نا هونگ-جین از دوران پیشدبستانی با واکمن آشنا بود و بارها به دلیل دزدیده شدن آن توسط پسران بزرگتر مجبور به تعویضش میشد. او در دانشگاه به جای نقاشی دوبعدی، به کارهای دستی با چوب، فلز و سرامیک پرداخت.
او گفت که برای یافتن موضوع فیلم جستجو نمیکند بلکه اجازه میدهد موضوع به سراغش بیاید. به عنوان مثال، فیلم «نوکر» از گفتوگویی در یک بار محلی با گروهی از کارآگاهان شکل گرفت که یکی از آنها داستان فرار قاتل زنجیرهای یو یونگ-چول را تعریف کرد. فیلم «دریای زرد» نیز از گزارشهای قتلهای مکرر در منطقه گاریبونگ-دونگ، جایی که جمعیت کرهای-چینی زیادی داشت، الهام گرفته شده است. نا هونگ-جین برای تحقیق به یانبیان سفر کرد و با یک گانگستر معروف ملاقات کرد. برای ساخت «نوکر»، او با خانوادهای از شمنها نزدیک شد و چند ماه در یک معبد کوهستانی با آنها زندگی کرد تا تجربیات معنوی و دیداری کسب کند.
سفرهای ماهیگیری او با افراد ناشناس در استان کانگوون نیز تأثیر زیادی بر فیلم «امید» گذاشت و نام یکی از شخصیتها را از روی دوستی که در این سفرها داشت، انتخاب کرد.
در خلق شخصیتهای منفی، نا هونگ-جین به نمادگرایی و استعارهها توجه زیادی دارد اما از دیدن فیلمهای دیگران پرهیز میکند تا از تقلید دور بماند. او همچنین ترجیح میدهد وقت آزاد خود را با افرادی بگذراند که دنیای آنها را نمیشناسد و کمتر با دوستان صنعت فیلم دیدار میکند.
قبل از نوشتن فیلمنامه، ژانر و ریتم فیلم را مشخص میکند و معتقد است پس از این مرحله، دیگر راه بازگشتی وجود ندارد. در صحنه فیلمبرداری، او نقش ناظر را دارد و بر تمام جزئیات کنترل دارد. بازیگران را قبل از ورود تجهیزات به لوکیشن میفرستد تا با فضا آشنا شوند و سپس بر اساس قاببندی شخصیتها، انتخاب بازیگران و نورپردازی انجام میشود.
او هشدار میدهد که آمادهسازی بیش از حد میتواند فیلم را خشک کند. برخلاف بسیاری از تولیدات کرهای که از استوریبورد استفاده میکنند، او در «نوکر» حتی به استوریبورد نگاه نکرد و هر روز صبح در ماشین با فیلمبردارش درباره پلانها صحبت میکرد و هر چیزی که جالب بود را ضبط میکرد.
نا هونگ-جین بیشترین اهمیت را به مرحله پستولید میدهد و معتقد است صنعت فیلم کره این مرحله را دستکم میگیرد و زمان کافی برای آن اختصاص نمیدهد. او به تیمهای خود میگوید همه مراحل قبل برای خدمت به پستولید است و این مرحله تعیینکننده موفقیت یا شکست فیلم است.
او همچنین بیان کرد که از دست دادن کنترل برنامه فیلمبرداری باعث میشود فیلمساز از شکارچی به شکار تبدیل شود. به باور او هر فیلم سرنوشت خاص خود را دارد که معمولاً در لحظات جادویی از طریق شرایط جوی و طبیعت آشکار میشود.
فیلم «نوکر» قصد داشت به مخاطبان نشان دهد که بدبختیهایشان دلایل و پیامدهایی دارند که ربطی به خودشان ندارد و امیدوار بود مردم کمتر خود را سرزنش کنند و بار مشکلات را سبکتر تحمل نمایند. آثار او تاکنون با پایانهای تاریک همراه بودهاند که تنها به وجود نور در آینده امیدوارند و با افزایش سن، او تمایل دارد این نور را بیشتر به نمایش بگذارد اما هنوز تصمیمی درباره میزان روشنایی پایان بعدی خود نگرفته است.
در پاسخ به پرسشی درباره ژانر خود، نا هونگ-جین گفت کسانی که او را از نزدیک میبینند، متوجه میشوند که فردی متفاوت است و مردم یا به او علاقهمند میشوند یا خیر. او قبلاً در خواندن نیت پشت کلمات دیگران مشکل داشت اما اکنون آرامتر شده و به این باور رسیده که نیت واقعی در نهایت آشکار میشود. او در پایان گفت: «میتوانم بگویم که آدم آسانی برای بودن کنار دیگران نیستم.»




