فیلم «همه چیز را به من بگو» به کارگردانی موشه روزنتال، داستان رابطه پیچیده و آسیبدیده میان پدر و پسری است که با رازی ناخوشایند روبرو هستند. این فیلم که در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ در شهر هولون در غرب اسرائیل روایت میشود، به موضوعاتی چون هویت جنسیتی، مردانگی و خانواده میپردازد، همزمان با آماده شدن بوآز ۱۲ ساله برای مراسم بار میتزوا.
روزنتال که پیشتر فیلم «کارائوکه» را ساخته بود، در این اثر نیز بخشهایی از هویت شخصی خود را به شکلی طبیعی و صادقانه وارد داستان کرده است. او میگوید که درونمایههای فیلم بازتابی از کشمکشهای درونی خودش هستند.
این فیلم که امسال در جشنواره ساندنس به نمایش درآمد، پس از کسب جایزه بهترین فیلم در جوایز اوفیر اسرائیل و شکستن رکورد دریافت ۱۶ نامزدی، نماینده اسرائیل در رقابتهای اسکار خواهد بود. با این حال، اخیراً از جشنواره فیلم LGBTQ+ سوئیس به نام «همه چیز برای همه» حذف شد؛ اقدامی که به دلیل تهدید به تحریم این جشنواره صورت گرفت و به دلیل اینکه روزنتال اسرائیلی است، این فیلم کنار گذاشته شد. نماینده جشنواره این فیلم را «یک اثر زیبا درباره دهه ۸۰ و ایدز/اچآیوی» توصیف کرده بود.
فرآیند ساخت و انتخاب بازیگران
روزنتال میگوید که نگارش فیلمنامه «همه چیز را به من بگو» همزمان با فیلم قبلیاش آغاز شد و حدود هشت سال طول کشید تا به تکامل برسد. فیلمبرداری آن در ژانویه ۲۰۲۵ و طی ۱۸ روز انجام شد. یائیر مازور، بازیگر نقش بوآز، در زمان فیلمبرداری ۱۲ ساله بود و روزنتال درباره انتخاب او میگوید که او روحیهای مانند یک کارگردان جوان و عاشق سینما داشت که باعث شد ارتباط خاصی بین آنها شکل بگیرد.
آسی کوهن، کمدین مشهور اسرائیلی، نقش پدر بوآز، میر، را بازی میکند. کوهن پس از ۱۵ سال دوری از سینما، با این فیلم بازگشت. روزنتال درباره او میگوید که کوهن بازیگری است که ماسکهای مختلفی به چهره میزند و وقتی آنها را کنار میگذارد، حالت خاص و کمی مبهمی دارد که برای مخاطب محلی جالب است و به انتقال احساسات پیچیده فیلم کمک میکند.
پیام فیلم و چالشهای سیاسی
روزنتال درباره پیام فیلم میگوید که «همه چیز را به من بگو» درباره پیامدهای طرد کردن کسی به دلیل هویت جنسیاش است و تأکید میکند که این وضعیت برای هر دو طرف بسیار دردناک است. او میخواهد فیلم به مخاطب یادآوری کند که هنر باید پلهایی بسازد و همدلی را تقویت کند، نه اینکه کارها را سیاسی کند.
حذف فیلم از جشنواره سوئیسی باعث شد روزنتال احساس ناراحتی کند، نه به خاطر حذف فیلم، بلکه به خاطر اینکه این اتفاق نشاندهنده وضعیتی است که هنرمندان و جشنوارهها تحت فشار قرار گرفتهاند و از ترس تهدیدها مجبور به عقبنشینی میشوند. او معتقد است که سانسور هنرمندان راهحل نیست و تاریخ این موضوع را ثابت کرده است.




