ماپت‌ها، از زمان آغاز سریال‌شان در سال ۱۹۷۶، به نمادی ماندگار در فرهنگ عامه تبدیل شده‌اند. شخصیت‌هایی مانند کرمیت قورباغه و میس پیگی به همراه دیگر ماپت‌ها، اخیراً با کسب چهار جایزه امی برای ویژه‌برنامه «نمایش ماپت‌ها» در دیزنی پلاس، بار دیگر جایگاه خود را تثبیت کردند. این موفقیت در حالی به دست آمده که در ابتدا، ساخت این برنامه نزدیک بود هرگز تحقق نیابد.
لیزا هنسون، دختر جیم هنسون خالق ماپت‌ها و مدیرعامل شرکت جیم هنسون، می‌گوید: «ساخت برنامه ماپت‌ها مسیری بسیار دشوار داشت.»
جیم هنسون که پیش از آن عروسک‌های برنامه‌هایی مانند «خیابان سسمی» و «شنبه شب زنده» را ساخته بود، مشتاق بود برنامه‌ای اختصاصی برای خود بسازد. اما پس از دو تلاش ناموفق برای ساخت برنامه ماپت‌ها در شبکه ABC و سپس تلاش‌های بی‌نتیجه در CBS، کار متوقف شده بود تا اینکه لو گرِید، تهیه‌کننده بریتانیایی، وارد ماجرا شد.
گرِید، بنیان‌گذار شرکت تولید ITC و فردی با سابقه در وودویل، استودیویی خالی در خارج از لندن داشت و به استعداد هنسون و گروه ماپت‌ها ایمان آورد. او پیشنهاد ساخت یک قسمت ۳۰ دقیقه‌ای با بودجه ۱۲۵ هزار دلار را داد که در سال ۱۹۷۶ مبلغ قابل توجهی بود، به شرط آنکه برنامه در بریتانیا ساخته شود. هنسون پذیرفت و حتی در لندن در خیابانی به نام Frognal Gardens ساکن شد.
این دو نفر، یکی لرد بریتانیایی و دیگری مردی اهل می‌سی‌سی‌پی که به گفته یکی از عروسک‌گردانانش، لوییز گلد، همچون یک کودک بزرگ بود، همکاری شگفت‌انگیزی شکل دادند. لیزا هنسون می‌گوید: «گرِید واقعاً به جیم هنسون به عنوان نابغه‌ای که باید به او اعتماد کرد، باور داشت.»
سرمایه‌گذاری و اعتماد گرِید نتیجه داد و «نمایش ماپت‌ها» که ماه گذشته پنجاهمین سالگرد خود را جشن گرفت، در ۵ سپتامبر ۱۹۷۶ در بریتانیا پخش شد. در آمریکا به دلیل پخش همزمان در شبکه‌های مختلف، تاریخ پخش متفاوت بود. پیش از پخش رسمی، این برنامه توجه زیادی جلب کرده بود؛ به طوری که در کنفرانس تلویزیونی NATPE در سانفرانسیسکو، گزارش شد که این برنامه قبل از شروع کنفرانس به ۶۰ بازار فروخته شده است.
لوییز گلد که در فصل دوم به برنامه پیوست و نقش دست راست جیم هنسون را در اجرای عروسک‌ها داشت، هنسون را فردی بسیار سخت‌کوش، مهربان و در عین حال دیوانه‌وار توصیف می‌کند.
جیم هنسون در سال ۱۹۹۰ درگذشت، اما ماپت‌ها همچنان زنده و محبوب باقی مانده‌اند. لیزا هنسون ماندگاری این شخصیت‌ها را به عمق و چندبعدی بودن شخصیت‌های آن‌ها نسبت می‌دهد و می‌گوید: «هیچ‌کدام از آن‌ها کامل نیستند و هیچ‌کدام شرور نیستند. همه آن‌ها شخصیت‌هایی چندوجهی، دارای نقص و در عین حال خنده‌دار هستند.»
