میشیما یوکی‌کو، کارگردان شناخته‌شده ژانر درام‌های پیچیده روابط انسانی که پیش‌تر با فیلم موفق «عزیز غریبه» در سال ۲۰۱۷ شناخته شده بود، این بار با فیلم جدید خود «دو سیگار، سه شب» در بخش رقابتی سی‌ونهمین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو حضور دارد.
این فیلم که بر اساس رمانی از آکانه چیهایای سال ۲۰۱۴ ساخته شده، داستان کانا (با بازی ماتوئوکا مایو) را روایت می‌کند؛ او تصویرگر کتاب‌های تصویری است که از رابطه یکنواخت و بی‌هیجان با دوست‌پسرش (اینوئه یوکی) خسته شده و در عین حال با معشوقه متأهل و بدبین خود (ناکاجیما آیومو) تنها ارتباطی فیزیکی دارد.
در ادامه، دوست صمیمی دوران دانشگاه کانا، هاسئو (ناریتا ریو) پس از هفت سال بار دیگر وارد زندگی او می‌شود و به عنوان یک فروشنده دارو که هنوز مجرد است، رابطه‌ای صرفاً دوستانه و صمیمانه با کانا برقرار می‌کند. هاسئو گرچه کمی زن‌باره است، اما رابطه‌اش با کانا کاملاً دوستانه باقی می‌ماند.
فیلمبرداری این اثر در شهرهای کیوتو، هیروشیما و تویاما انجام شده و با فیلمنامه‌ای پرگفتگو از نویسنده سواِی کائوری، تصویری پویا و متفاوت از این مناطق ارائه می‌دهد. برخلاف کلیشه‌های رایج که کیوتو و هیروشیما را با معابد و شکوفه‌های گیلاس نشان می‌دهند، شخصیت‌ها در کنار رودخانه یا روی ریل قطار قدم می‌زنند و رابطه دوستی‌شان را تازه می‌کنند.
میشیما در مصاحبه‌ای در محل جشنواره توکیو می‌گوید: «انتخاب لوکیشن فقط به خاطر زیبایی نیست، بلکه باید جایی باشد که صحنه در آن زنده شود.» همچنین برخلاف رمان که بیشتر در کافه رخ می‌دهد، در فیلم کانا و هاسئو بیشتر در حال راه رفتن هستند، که این برگرفته از خاطرات شخصی میشیما است که با دوستی مرد بیشتر وقتشان را پیاده‌روی می‌کردند و درباره مسائل ساده صحبت می‌کردند.
گفتگوهای فیلم با وجود لحنی شوخ‌طبعانه، بسیار صادقانه و بی‌پرده هستند. کانا و هاسئو در ابتدا روبروی هم نمی‌نشینند و همیشه کنار هم و در یک جهت قرار دارند؛ این سبک تصویربرداری که از یاسوجیرو اوزو الهام گرفته شده، حرکت طبیعی شخصیت‌ها در زندگی روزمره ژاپنی را به شکلی شگفت‌انگیز به تصویر می‌کشد.
فیلم در بخش اول خود به طنز جنسی نزدیک می‌شود و بازیگران اصلی، ماتوئوکا و ناریتا، با توجه به توانایی‌های کمدی‌شان انتخاب شده‌اند. اما در نهایت فیلمی صمیمی و پیچیده خلق شده که پایان آن باز برای تفسیر مخاطب باقی می‌ماند.
میشیما تاکید می‌کند که فیلمش صرفاً یک کمدی سبک نیست و شخصیت‌های اصلی گاهی خودخواه، بی‌رحم و حتی ظالمانه رفتار می‌کنند. او معتقد است فیلم‌ها باید توانایی نمایش همه نوع شخصیت و داستان را داشته باشند و شخصیت‌های متنوعی را به تصویر بکشند.
شخصیت‌های دیگر فیلم نیز دیدگاه‌های متفاوتی ارائه می‌دهند، مانند بارمن بداخلاقی که به هاسئو نزدیک است و فکر می‌کند کانا به او آسیب می‌زند، یا دوست دانشگاهی کانا که به خیانت به شوهرش اعتراف می‌کند و با خیانت‌های کانا همدردی دارد. میشیما می‌گوید داستان فیلم چندلایه است و با گذشت زمان از موضوع دوستی مردانه فاصله می‌گیرد و بیشتر درباره دیدگاه کانا نسبت به خود و جهان پیرامونش است.
تغییر در هنر کانا نیز در فیلم دیده می‌شود؛ او که در کارهای تجاری خود را محدود کرده بود، در پایان فیلم نقاشی‌ای خلق می‌کند که از تجربه سه روز پرحادثه با هاسئو الهام گرفته است. میشیما می‌گوید پیام اصلی فیلم در این نقاشی نهفته است و کانا در هیروشیما چیزی درباره خود و جهان می‌آموزد که در اثر هنری‌اش منعکس می‌شود.
