فیلم جدید «ناهار مدرسه» ساخته مجید مجیدی، کارگردان مطرح ایرانی، داستانی عمیق درباره حق دسترسی به غذا و مبارزه‌ای سخت برای تأمین آن در شرایطی است که حمایت دولتی وجود ندارد. این فیلم که در روستای گورانکش در منطقه‌ای خشک و دشوار در ایران روایت می‌شود، زندگی معلمی به نام داوود سولان را دنبال می‌کند که با مشکلات مالی و کمبود منابع برای اداره مدرسه‌اش دست و پنجه نرم می‌کند.
داوود سولان (با بازی محمد رحیمی) حقوقش را از وزارت آموزش و پرورش دریافت می‌کند اما به صورت قراردادی کار می‌کند و بیشتر هزینه‌های مدرسه از طریق کمک‌های خصوصی تأمین می‌شد که اکنون پس از مرگ حامی مالی مدرسه، این کمک‌ها قطع شده است. وراث این حامی تمایلی به ادامه حمایت ندارند و این موضوع باعث شده که تأمین غذای دانش‌آموزان متوقف شود. بدون وعده‌های غذایی، کودکان دیگر به مدرسه نمی‌آیند و این امر می‌تواند باعث تعطیلی مدرسه ظرف دو هفته شود.
سولان برای حفظ مدرسه دست به اقدامات ناامیدانه‌ای می‌زند؛ او در ساختمان مدرسه زندگی می‌کند تا هزینه اجاره را صرف غذا کند و در کنار آن به قاچاق و فروش سوخت مشغول است، کاری که بسیاری در آن منطقه انجام می‌دهند، حتی کودکان. اما این تلاش‌ها بدون چالش‌های اخلاقی نیست؛ سولان در مسیر حفظ مدرسه مجبور به انجام برخی کارهای مبهم و پیچیده می‌شود که تضاد بین عمل‌گرایی و سخاوت را به تصویر می‌کشد.
فیلم به شکلی انسانی و واقع‌گرایانه واکنش‌های سولان را نشان می‌دهد؛ از تردید او در پذیرش دانش‌آموزان روستاهای دیگر گرفته تا خشمش نسبت به مادرش که مهمانان را به جای کودکان تغذیه می‌کند. محمد رحیمی در نقش سولان، مردی آسیب‌پذیر اما در عین حال متناقض را به تصویر می‌کشد که گاهی مجبور به فریب‌های غیرمنتظره می‌شود، به ویژه زمانی که پیرمردی بیمار تحت مراقبت او قرار می‌گیرد.
سولان در جایی اشاره می‌کند که قاچاق سوخت جرم کوچکی است در مقایسه با سودجویانی که از همین سوخت بهره‌مند می‌شوند و تأکید می‌کند که انگیزه و نتیجه عملی که انجام می‌دهد باید مورد توجه قرار گیرد. مجیدی در سراسر فیلم این موضوع را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه نبود حمایت دولتی و بی‌توجهی نهادها، جامعه را به سمت فروپاشی می‌کشاند.
برخوردهای نمایندگان قانون و مسئولان آموزش و پرورش نیز پیچیده و گاه ناامیدکننده است؛ از سرزنش سولان به خاطر الگوی بد بودن برای دانش‌آموزان گرفته تا شک و تردید نسبت به نحوه اداره مدرسه. این فیلم عصبانیت عمیقی نسبت به ناکامی نهادها در تأمین نیازهای ابتدایی مردم را به تصویر می‌کشد و در عین حال با لحظاتی از مهربانی و همدلی، از تبدیل شدن به اثری کاملاً تاریک جلوگیری می‌کند.
در نهایت، «ناهار مدرسه» فیلمی است که سوالات اخلاقی پیچیده‌ای را مطرح می‌کند و نشان می‌دهد که در شرایط سخت، تصمیم‌گیری‌های ساده و واضح وجود ندارد. این اثر با سبک واقع‌گرایانه و بدون شعارزدگی مجیدی، داستانی انسانی و تأثیرگذار از مقاومت و امید را روایت می‌کند.
