<pپس از پایان جشنواره فیلم تورینو در سال گذشته، جولیوی باز، مدیر هنری جشنواره، بلافاصله برنامه‌ریزی برای پروژه بعدی خود را آغاز کرد. سال ۲۰۲۶ صدمین سالگرد تولد مارلین مونرو است و باز مصمم بود که پیش از دیگران این رویداد را جشن بگیرد. او می‌گوید: «می‌خواستم اولین کسی باشم که یک مرور ویژه درباره او اعلام می‌کند. می‌دانستم سالگرد تولدش است و احتمالاً دیگران هم همین فکر را دارند.»
<pاین تصمیم دو برابر موفقیت‌آمیز بود. این برنامه درست پیش از پایان جشنواره ۲۰۲۵ اعلام شد و باعث شد جشنواره تورینو به عنوان میزبان این رویداد شناخته شود و تیم باز بتواند برنامه جدید خود را بر اساس آن بسازد.
امسال، برنامه شامل ۲۴ فیلم است که فراتر از فیلم‌های خود مارلین مونرو می‌رود. آثار کلاسیکی مانند «خارش هفت ساله»، «چگونه با میلیونر ازدواج کنیم» و «برخی آن را داغ دوست دارند» در کنار برداشت‌های بازنگرانه مانند «بلوند» ساخته اندرو دومینیک و مستند «خشم» از پیه‌رو پائولو پازولینی و جووانی گوارسکی قرار گرفته‌اند. دلیل این تنوع این است که دوران بازیگری مونرو کوتاه بود و نقش‌های اصلی کافی برای پر کردن برنامه وجود نداشت.
باز می‌گوید: «نمایش فیلمی که او فقط یک صحنه بی‌اهمیت دارد، حیف است. بنابراین تصمیم گرفتیم افسانه کامل او را درک کنیم، از جمله فیلم‌هایی که درباره‌اش ساخته شده‌اند، زندگی‌اش، مشکلات، آسیب‌ها، ضعف‌ها و رویاهایش را بررسی کنیم.»
این برنامه همچنین تأثیر مونرو را در شش دهه پس از مرگش دنبال می‌کند و حضور او را در فیلم‌های کارگردانان مهمی مانند لوک بسون («داگمن») و میرا سوروینو («نورما جین و مارلین») نشان می‌دهد. هر جا که تیم نگاه می‌کرد، ردپای او دیده می‌شد؛ از جمله در فیلم «نوامبر ۱۹۶۳» ساخته رولان ژوفه که امسال افتتاحیه جشنواره بود و در آن یک تقلیدگر مارلین مونرو در یک باشگاه شبانه اجرا می‌کند.
باز درباره این فیلم می‌گوید: «در یک سکانس به باشگاه شبانه می‌روند و یک تقلیدگر مارلین مونرو آواز می‌خواند. من تقریباً در سالن نمایش فریاد زدم. این ارتباط فوق‌العاده‌ای است که برنامه ما را یکپارچه و کامل نشان می‌دهد، نه فقط یک مجموعه پراکنده.»
فراتر از لذت تماشای فیلم‌های عالی، باز حضور گسترده مونرو را فرصتی برای دموکراتیزه کردن جشنواره می‌داند. او توضیح می‌دهد: «وقتی من مدیر شدم، جشنواره ما معتبر اما محدود بود. اما به عنوان یک تماشاگر، فکر می‌کنم ستاره‌ها باعث می‌شوند همه احساس راحتی کنند. ستاره‌های بزرگی مثل مارلون براندو و پل نیومن باعث می‌شوند مردم بدون احساس بیگانگی به جشنواره نزدیک شوند. آنها کسانی را که با سینمای خاص یا تاریخ فیلم آشنا نیستند، به جشنواره دعوت می‌کنند. بنابراین داشتن یک نماد، یک توتم، مهم است که همه را برابر می‌داند.»
برخلاف نیومن یا براندو، مونرو هرگز به سن پیری نرسید و افسانه‌اش تا حد زیادی به دلیل مرگ زودهنگامش شکل گرفت. باز این مرور را در دو سطح طراحی کرده است: هم برای به چالش کشیدن تصورات محدود یا پیش‌فرض درباره مونرو و هم برای دادن فرصت به نسل‌های جدید برای کشف آثار او.
او می‌گوید: «همیشه یادم هست لی استراسبرگ، استاد بزرگ بازیگری که به برخی از بهترین بازیگران جهان آموزش داد، می‌گفت مارلین مونرو مارلون براندوی زن بود. او بسیار عمیق و اهل مطالعه بود. مونرو شاعری بود که یادداشت‌ها و دفترچه‌هایش نشان‌دهنده ذهنی روشنفکر است، کسی که نقش ساده‌لوح را بازی می‌کرد تا ما را سرگرم کند. امیدوارم نسل‌های جدید بازیگر بزرگ پشت این نماد بزرگ را کشف کنند.»
باز احتمالاً سال آینده این ادای احترام را اینقدر زود اعلام نخواهد کرد، چون سال تولد ۱۹۲۷ چهره شاخصی به اندازه مونرو ندارد (سیدنی پواتیه و پیتر فالک گزینه‌های قابل توجهی هستند؛ راجر مور و کارل «آلفالفا» سوئیتر کمتر). او اشاره می‌کند که برای سال ۲۰۲۷ برنامه‌هایی دارد اما هنوز نمی‌خواهد چیزی بگوید چون هنوز زود است و به سادگی سالگرد مونرو نیست.
