مارگریتا فراری، کارگردان نوظهور ایتالیایی، با فیلم «فئا – روزگاری در آینده» در جشنواره بینالمللی فیلم بوسان حضور دارد. این فیلم در ژانر درام بلوغ است و نقطه عطفی برای پائولو سورنتینو به عنوان تهیهکننده محسوب میشود که برای نخستین بار در این نقش ظاهر شده است.
داستان فیلم در جنوا و در روزهای تلخ جولای ۲۰۰۱ رخ میدهد، زمانی که اجلاس گروه هشت به درگیریهای مرگبار میان معترضان و پلیس انجامید. «روزگاری در آینده» روایت نیکول، دختری ۱۸ ساله و هشت ماهه باردار است که سه معترض را به خانهاش میبرد. فیلم با لحنی شبیه به افسانه، نگاهی نو به خشونتهای اجلاس گروه هشت دارد که نقطه عطفی در جنبش ضد جهانیسازی بود.
سورنتینو در بیانیهای گفته است: «فئا با زخمی آغاز میشود که تاریخ هرگز نتوانست آن را کاملاً التیام بخشد. مارگریتا فراری خاطره جنوا را به چیزی صمیمی و رویایی تبدیل کرده که گذشته به آرامی بازمیگردد تا آینده را به چالش بکشد.»
این فیلم با بازی استعدادهای نوظهوری چون گایا راویانا، کلارا ترامونتانو، ایکر اورگوئیتی و گابریله فالسِتا ساخته شده و توسط شرکت تولیدی سورنتینو، نومرو ۱۰، به همراه استودیوهای The Apartment و PiperFilm تهیه شده است. فروش بینالمللی فیلم بر عهده PiperPlay است.
سورنتینو درباره اهمیت حمایت از کارگردانان جدید و دیدگاههای منحصربهفرد آنها گفته است: «در زمانی که باید از تخیل محافظت کرد، حمایت از نویسندگان جدید و دیدگاههای خاصشان از همیشه مهمتر است. افتخار میکنم که نومرو ۱۰ این مسیر را با فیلمی آغاز میکند که از نگاه قدرتمند یک زن روایت میشود؛ داستانی که یادآور این است که حتی وقتی آینده به نظر میرسد از دست رفته، هنوز ممکن است در انتظار ما باشد.»
فیلم ابتدا به عنوان فیلم کوتاه فارغالتحصیلی فراری در مدرسه فیلمسازی مرکز آزمایشی رم ساخته شد و سپس او فرصت پیدا کرد پروژه را گسترش داده و به سورنتینو ارائه دهد. فراری در گفتگو با «واریتی» درباره الهامبخشهای فیلم و مسیر تولید آن توضیح داده است.

چگونگی شکلگیری داستان «فئا – روزگاری در آینده»
فراری میگوید: «در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۱ فقط چهار سال داشتم. یادم میآید پنجرهها و کرکرههای سبز اتاق نشیمن خانهمان در جنوا بسته بودند چون بیرون دود و سروصدا بود. گرچه تابستان و هوا خیلی گرم بود، مجبور بودیم خودمان را در تاریکی حبس کنیم. این تصویر در دوران پاندمی دوباره به ذهنم آمد؛ همان حس تنهایی، انزوا و حتی ناتوانی در حالی که اتفاقی بزرگتر و جمعیتر از من و همه ما در بیرون رخ میداد.»
او ادامه میدهد: «همیشه حس ناامیدی نسبت به محدودیتهای قدرت خودم داشتم؛ اینکه چقدر تأثیر کمی میتوانم روی جهان یا واقعیت معاصر داشته باشم. این احساسی است که هر بار درباره این موضوع صحبت میکنم، به سراغم میآید.»
روایت افسانهای و انتخاب عنوان فیلم
فراری درباره عنوان فیلم توضیح میدهد: «کلمه جنوایی «فئا» به معنای داستان است، داستانی ساختگی، قصهای کوچک یا افسانه. این جنبه برای ما جذاب بود چون میخواستیم تاریخ رسمی و آنچه در کتابها میخوانیم را با داستانی تخیلی درباره شخصیتی که وجود ندارد ترکیب کنیم. این نشان میدهد که برای گفتن حقیقت درباره واقعیت، به نوعی اختراع و استعاره نیاز است و بنابراین سینما و افسانهها هم لازماند.»
او اضافه میکند: «میخواستیم به این رویداد تاریخی از دیدی احساسی و رویایی نگاه کنیم و بر ردپای ناخودآگاهی که آن روزها در ما باقی گذاشت تمرکز کنیم. حتی کسانی مثل ما که پس از اتفاقات اجلاس گروه هشت جنوا را تجربه کردهاند، همیشه حس کردهایم در رحم نیکول هستیم. کودکی که نیکول در فیلم باردار است امروز ۲۵ یا ۲۶ ساله است و در واقع همان سوال ما را با خود حمل میکند: آیندهای که در انتظار ماست چگونه خواهد بود؟»
تجربه همکاری با پائولو سورنتینو
فراری درباره همکاری با سورنتینو میگوید: «او در مراحل اولیه نوشتن و تدوین بسیار دخیل بود اما در صحنه فیلمبرداری حضور نداشت و فقط یک بار برای سلام و احوالپرسی آمد. سعی کردم او را بیشتر درگیر کنم اما او نمیخواست مزاحم باشد و ترجیح داد به مرزهای صحنه احترام بگذارد. این حرکت او را به عنوان یک عمل مهربانانه میبینم.»
او ادامه میدهد: «سورنتینو بسیار صبور است و اغلب راهحلهایی را پیش از ما اندیشیده بود اما منتظر میماند تا من و تدوینگر خودمان مسیر فیلم را پیدا کنیم. او به من کمک کرد تا دیدگاهم را دنبال و محافظت کنم و در هر مرحله از کارگردانیام پشتیبانم بود. این یک فرآیند خلاقانه زیبا از ابتدا بود که به رشد من کمک کرد و باعث شد فیلم به پرده سینما بیاید و من به آن کسی تبدیل شوم که امروز هستم.»




