سان شون، هنرمند و فیلمساز چینی، هرگز تصور نمی‌کرد فیلم انیمیشنی «جادوگر نقشه» به عنوان اولین انیمیشن بلند در بخش رقابتی جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو انتخاب شود.
او در گفتگو با رسانه‌ها گفت: «من هرگز «جادوگر نقشه» را صرفاً یک فیلم انیمیشن نمی‌دانستم. این اثر ترکیبی از چندین هنر مختلف است و انیمیشن تنها برچسبی است که برای فرم آن به کار می‌بریم. خوشحالم که در جشنواره توکیو تلاش‌های من درک شده است.»
این فیلم که ده سال ساخت آن طول کشیده، در دنیایی خیالی به نام لوچا روایت می‌شود؛ امپراتوری زغال‌سنگی که پرواز در آن ممنوع است. هر ۶۰ سال، جشنواره‌ای برگزار می‌شود که باعث می‌شود مردم دوران قبل از آن را فراموش کنند. پس از دستگیری یک شعبده‌باز، او در زندان با پسری یتیم آشنا می‌شود و کتاب «جادوگر نقشه» را به او می‌دهد؛ کتابی که مسیر بازگشت به گذشته‌ای را نشان می‌دهد که امپراتوری تلاش کرده آن را پاک کند.
فیلم با استفاده از چاپ‌های چوبی، نقاشی‌های مرکب و رنگ‌های زنده ساخته شده و تصاویر آن اغلب به جای روایت خطی، داستان را از طریق هنر و سنت‌های بصری مختلف بیان می‌کنند.
سان شون می‌گوید این فیلم تحت تأثیر رویدادهای جهانی مانند پاندمی کرونا و جنگ اوکراین و همچنین تغییرات شخصی مانند گرویدن او به بودیسم شکل گرفته است. او تمام پس‌انداز خود را برای این پروژه صرف کرده و در دوران تعطیلی گالری‌ها به دلیل پاندمی، فروش آثار هنری‌اش متوقف شد. او مجبور شد خود به دنبال خریداران برود و وام بگیرد تا پروژه ادامه یابد.
او درباره این تجربه می‌گوید: «به اعتقاد من هر هنرمندی باید یک لحظه تمام‌عیار در زندگی‌اش داشته باشد؛ اثری که تمام وجودش را در آن بگذارد. برای من «جادوگر نقشه» همان لحظه تمام‌عیار بود. امیدوار بودم قبل از اینکه فرزندم بزرگ شود و والدینم زنده باشند، آن را تمام کنم. متأسفانه پدرم یک سال قبل از پایان فیلم درگذشت.»
سان شون توضیح می‌دهد که به جای تمرکز بر یک رویداد خاص، از تأثیرات فرهنگی و سیاسی مختلف برای نشان دادن تقسیمات جهانی بهره برده است. او همچنین از تصاویر تمدن‌های باستانی مانند اهرام و عناصر اسطوره‌ای استفاده کرده است.
او معتقد است: «فیلم نمی‌تواند واقعیت را مستقیماً بیان کند، اما می‌تواند دید گسترده‌تری ارائه دهد و نشان دهد چگونه جهان را درک می‌کنیم و به چه چیزهایی کنجکاویم.»
وقتی از او پرسیده شد آیا فیلم‌ها باید داستان‌شان را واضح تعریف کنند، پاسخ داد: «من مخالف تأکید بیش از حد بر داستان هستم. منظورم این نیست که فیلم نباید داستان داشته باشد، بلکه با فیلم‌هایی مخالفم که صرفاً برای بسته‌بندی و اهداف تجاری به داستان اهمیت می‌دهند. فیلم به عنوان یک هنر باید حالت وجودی را بیان کند.»
سان شون از آندری تارکوفسکی و بله تار، فیلمسازان برجسته، به عنوان الگوهای خود یاد می‌کند و می‌گوید: «آن‌ها در مواجهه با هستی صادق هستند و تنها به روایت‌های تخیلی تکیه نمی‌کنند. به نظر من این نوع فرم هنری است که سینما باید داشته باشد.»
در طول ساخت «جادوگر نقشه»، سان شون به مطالعه نقاشی‌های دیواری دون‌هوانگ، نقاشی و خوشنویسی دوره سونگ و تصاویر فرهنگی دیگر پرداخت. او درباره نگرانی از اینکه ممکن است برخی مخاطبان فیلم را دشوار بفهمند گفت: «همیشه موانعی برای ورود وجود دارد. ده سال کار عمق زیادی به فیلم داده است. اما من این اثر مهم را برای خودم ساخته‌ام و هدفم تحقق آن بود، نه راضی کردن همه مخاطبان.»
سان شون اعلام کرده که نمایشگاه‌هایی مرتبط با «جادوگر نقشه» در آمریکا و سنگاپور برنامه‌ریزی شده‌اند اما مکان و تاریخ دقیق آن‌ها هنوز اعلام نشده است. همچنین او در حال ساخت فیلم جدیدی به نام «همه یا هیچ» است که در زبان ماندارین «فویو» به معنای «پشه مگس» نام دارد. این فیلم دنیای «جادوگر نقشه» را ادامه می‌دهد و از موضوع فراموشی به تجربه فردی از از دست دادن حافظه می‌پردازد. اولین صحنه این فیلم در یک فضای نمایشگاهی در هانگژو فیلمبرداری شده و سان شون امیدوار است ظرف دو سال آینده آن را به پایان برساند.
