در روزهای موسیقی فیلم جوایز جهانی ساندترک، موضوع اصلی همکاری است؛ جایی که اجراهای زنده موسیقیهای جدید و جسورانهای را برای فیلمهای کالت ارائه میدهند و نشستهای صنعتی به آهنگسازان و فیلمسازان نوظهور فرصت میدهد تا شریک خلاق خود را بیابند. برای نشان دادن دستاوردهای چنین همکاریهایی، دو نشست ویژه به برجستهترین زوجهای کارگردان-آهنگساز سینمای معاصر اروپا اختصاص یافته است.
والنتین هادجادج، آهنگساز، و لوکاس دُنت، کارگردان، از دوران دانشجویی با هم آشنا شدند و این آشنایی به همکاریای مبتنی بر زبان خلاق مشترک تبدیل شده است. دُنت درباره همکاریشان میگوید: «والنتین خیلی زود فیلمنامه را میخواند و موسیقیای میسازد که با لحن آن هماهنگ است. در طول سالها زبان خاص خودمان را پیدا کردهایم و عمدتاً از طریق نقاشی با هم ارتباط برقرار میکنیم. مثلاً من ممکن است نیت یک صحنه را به شکل یک مارپیچ یا چیزی خشن و تاریک بکشم و این روش بصری بهترین راه برای ماست.»
هادجادج نیز به مرحله ابتدایی پروژه علاقهمند است و میگوید: «کار کردن پیش از فیلمبرداری، دامنه امکانات موسیقایی را باز میکند. تخیل بازتر است و میتوان آزمایشهای بیشتری انجام داد، بدون اینکه محدود به ریتم تدوین باشیم. موسیقی میتواند بعدی اضافه به فیلم بدهد که در اولین نمایش واضح نیست. وقتی فیلم ساخته شد، زیباییشناسی و روایت آن تا حد زیادی تثبیت شدهاند، اما من دوست دارم موسیقی دیدگاه دیگری ارائه دهد.»
در همکاریهای قبلی مانند «دختر» و «نزدیک»، موسیقی اجرا داشت اما نه با شدت فیلم «بزدل» که درباره جنگ جهانی اول است و دُنت آن را به هادجادج به عنوان «یک موزیکال درباره سرکوب احساسات» معرفی کرد.
دُنت میخواست در صحنههای خشونتآمیز فیلم، موسیقی صدای فریادهای جمعی مردان را تداعی کند، گویی صداهای دفنشده نسلهای گذشته به سطح آمدهاند. موسیقی باید به تدریج بلندتر، پررنگتر و متمایزتر میشد تا مرز بین موسیقی متن و طراحی صدا محو شود.
هادجادج از ترانههای آرشیوی جنگ و نمایشهای روی صحنه استفاده کرد اما علاقهای به ساخت موسیقی موزهای نداشت. او دوره تاریخی را نقطه شروع قرار داد و به جای استفاده از کدهای موسیقایی معمول، رویکردی معاصر و پاپگونه در پیش گرفت. او میگوید: «راه آسان، موسیقی ارکسترال گسترده و جنگی بود، اما ما رویکردی پاپ انتخاب کردیم و به جای ارکستر، به دنبال بافتهای صوتی بودیم و از حس تولید موسیقی پاپ مدرن بهره بردیم. چون فیلم هنوز ساخته نشده بود، میتوانستم از داستان به جای تصویر کار کنم و این فاصله باعث شد موسیقی جهانیتر و قابل انتقال به امروز باشد.»

از سوی دیگر، وولکر برتلمن، آهنگساز برنده اسکار «همه آرامند در جبهه غربی»، رویکردی مدرن و پر از ریورب به جنگ جهانی اول داشت، اما روش کارش متفاوت بود. او که ششمین همکاریاش را با ادوارد برگر تجربه میکند، ترجیح میدهد دیر وارد پروژه شود و از نسخه تقریبا نهایی فیلم برای ساخت موسیقی استفاده کند.
برتلمن میگوید: «من طرفدار این هستم که خیلی زود وارد نشوم. ترجیح میدهم اول فیلم را ببینم و سپس موسیقی بسازم تا آنقدر در تجربه فیلم غرق شوم که احساس کنم داخل آن هستم، با داستان، صحنهها و شخصیتها. موسیقی میتواند لایهای اضافه به فیلم بدهد، مثل ادویهای که حس زیرین صحنهها را برجسته میکند.»
او پیش از ورود به دنیای فیلم، به عنوان هنرمند ضبط فعالیت میکرد و این پیشینه روی روند کاریاش تاثیر گذاشته است. او میگوید: «وقتی آلبوم خودم را میسازم، هیچ کس به من نمیگوید چه کار کنم که عالی است، اما برای فیلم مسئولیت متفاوتی وجود دارد. باید سطح و ظرافتهای درست را پیدا کرد تا لحظات خاص فیلم به خوبی کار کنند.»
این مسئولیت باعث شده که آزمون و خطا بخش مهمی از همکاری او با برگر باشد. برگر میگوید: «گاهی خوششانس میشویم و گاهی باید آزمایش کنیم، اما وقتی با کسی کار میکنی که موسیقیاش را دوست داری، راحتتر میتوانی بگویی «میتوانیم دوباره امتحان کنیم؟» یا «فکر نمیکنم هنوز مناسب باشد» و این روند کشف را سادهتر میکند.»
این همکاری در فیلم «سوارکاران» با بازی برد پیت که سال آینده اکران میشود ادامه دارد. این پروژه تغییر لحن قابل توجهی برای این زوج است و نیازمند موسیقیای است که «ظرافت و لطافت» را بیان کند و سازبندی آن «روح شکننده شخصیت اصلی را نشان دهد.»
برگر میگوید: «این یک سفر درونی است، نزول شخصیت برد پیت و سپس رهایی او از آنچه ذهنش را اشغال کرده. موسیقی باید صدای آنچه درون او میگذرد و اضطراب درونیاش باشد.»
بعد از نمایش نسخه اولیه فیلم، برتلمن ۲۵ تم موسیقایی ارائه کرده است.




