نام‌کونگ سان، کارگردان فیلم عاشقانه کره‌ای «عشق گره‌خورده» که توسط نتفلیکس منتشر شده، درباره تجربه‌اش در ساخت اولین فیلم تجاری خود گفت که پس از شروع فیلمبرداری، تفاوت چندانی با آثار مستقل قبلی‌اش احساس نکرده است، جز در مقیاس پروژه. او افزود که آزادی خلاقانه‌ای که داشت، بار مسئولیت سنگینی نیز به همراه داشت.
نام‌کونگ در پنل «صدای نو در سینما» که به همت جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان و نتفلیکس برگزار شد، به همراه ریو اون-جونگ و سونگ کوانگ-مین، کارگردانان متاهل فیلم کوتاه «عمه من» حضور داشت.
دو فیلم قبلی نام‌کونگ، «ده ماه» و «زمان قوی بودن» آثار مستقلی بودند که در سینماها اکران شدند. او به پروژه «عشق گره‌خورده» پس از آماده بودن فیلمنامه پیوست و این پیشنهاد درست زمانی به او رسید که می‌خواست پس از دو فیلم درباره مسائل اجتماعی دشوار، دوباره از ساخت فیلم لذت ببرد. از آغاز تولید تا انتشار فیلم کمی بیش از یک سال طول کشید.
نام‌کونگ گفت: «وقتی وارد مرحله تولید شدیم، سیستمی بود که فقط می‌توانستیم روی فیلم تمرکز کنیم. این آزادی هم مزایا و هم معایبی داشت. نمی‌خواستم تصور کنم اگر در این آزادی مسئولیت را نپذیرم چه اتفاقی می‌افتد. اما به خاطر همین آزادی، توانستم چیزهایی را به فیلم اضافه کنم.»
کارمندان نتفلیکس در جلسات حضور داشتند و در تیم تولید همکاری می‌کردند، اما تغییرات فیلمنامه توسط خود نام‌کونگ و در جهت تقویت موضوع فیلم یعنی شادی انجام شد. داستان فیلم در دهه ۱۹۹۰ در بوسان اتفاق می‌افتد و با بودجه‌ای محدود برای یک فیلم دوره‌ای، تولیدکنندگان پل گوآنگانگ در حال ساخت را بازسازی کردند تا حس مکان را به فیلم بدهند.
نام‌کونگ به کارگردانان جوان توصیه کرد که مسئولیت داستان همیشه بر عهده کارگردان است اما در فضایی که آزادی خلاقانه تضمین شده، باید این مسئولیت را بسیار جدی گرفت.
او همچنین از فقدان تجربه تماشای فیلم در سینما با تماشاگران و بازیگران سخن گفت و افزود: «وقتی فیلم روی نتفلیکس منتشر شد، مردم سراسر جهان همزمان آن را دیدند و در شبکه‌های اجتماعی مثل توییتر و اینستاگرام درباره‌اش صحبت کردند. فیلم‌های عاشقانه کوچک و شیرین سهم زیادی از مخاطبان کره‌ای ندارند، اما پیام‌هایی از برزیل، لهستان و کلمبیا دریافت کردم که فیلم در آنجا محبوب شده است.»
فیلم در بسیاری از کشورها به رتبه اول رسید و بیش از شش هفته در ده فیلم برتر جهانی باقی ماند، با اینکه به زبان کره‌ای است و داستانی بسیار محلی از بوسان را روایت می‌کند.
فیلم‌های قبلی نام‌کونگ با مشکلات زمان‌بندی مواجه بودند؛ «ده ماه» در سال اول همه‌گیری کرونا منتشر شد که جشنواره‌ها تعطیل و سینماها نیمه‌خالی بودند و «زمان قوی بودن» در روز اعلام حکومت نظامی در کره اکران شد که باعث شد اخبار فیلم ناپدید شود.
فیلم کوتاه «عمه من» به مدت ۲۴ دقیقه داستان یک آرایشگر سگ را روایت می‌کند که در یک روز از سگی رهاشده مراقبت می‌کند و در همین روز، دخترخوانده‌ای که ۱۰ سال پیش بزرگ کرده، به در خانه‌اش می‌آید. این فیلم در جشنواره فیلم کوتاه میزن-آن-سین امسال سه جایزه برد و نام‌کونگ در هیئت داوران آن حضور داشت. این فیلم تا دسامبر در کره روی نتفلیکس به نمایش گذاشته می‌شود.
ریو، بازیگر اصلی و کارگردان فیلم، از دوران کودکی خود الهام گرفته که توسط عمه پنجمش بزرگ شده و او نیز سگی رهاشده را نگه داشته بود. او ابتدا قصد بازیگری نداشت اما پس از تجربه بازیگری، نقش را پذیرفت و از همسرش سونگ خواست که همکار کارگردان باشد. سونگ در صحنه کارگردانی را بر عهده داشت، هر دو در پیش‌تولید داستان‌برداری کردند و ریو در پس‌تولید نقش اصلی را داشتند. آنها این بار با اعتماد کامل و بدون فیلتر با هم صحبت کردند که به همکاری بهتر انجامید.
سونگ ابتدا درباره انتشار فیلم در نتفلیکس مردد بود زیرا سینماها کیفیت تصویر و صدا را بهتر ارائه می‌دهند، اما بعدها آن را شانس بزرگی دانست. فیلم قبلی او تنها حدود ۱۵ نفر بازخورد داشت اما «عمه من» توسط ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر دیده شده و بیش از ۱۰۰۰ نظر دریافت کرده است.
نام‌کونگ که خود زمانی به عنوان استعداد نوظهور جشنواره میزن-آن-سین شناخته می‌شد، این جشنواره را سکوی پرتاب نسل بعدی کارگردانان کره‌ای توصیف کرد. او گفت: «امروزه برخلاف گذشته، هر کسی می‌تواند فیلمش را در یوتیوب بارگذاری کند و در هر جایی نمایش دهد، اما ما فیلم‌هایی را انتخاب می‌کنیم که بیشتر شبیه سینمای واقعی هستند و می‌خواهیم مردم آنها را ببینند. وقتی این با نتفلیکس ترکیب شد، تاثیر بسیار بزرگی داشت.»
وقتی از آنها پرسیده شد بزرگ‌ترین چالش فیلمسازان مستقل کره‌ای چیست، پاسخ‌ها این بود:
نام‌کونگ: «بزرگ‌ترین مشکل همیشه تامین بودجه است. اما مهم‌تر از آن، ندانستن سرنوشت فیلم پس از ساخته شدن است. حتی وقتی فیلم در جشنواره نمایش داده می‌شود، مشخص نیست که اکران خواهد داشت یا نه، چون هزینه اکران و مسائل دیگر وجود دارد. ما به هر شکل فیلم را می‌سازیم اما زیرساختی مثل زیرساخت سینمایی برای نمایش آن وجود ندارد.»
ریو: «هزینه‌ها نگرانی اصلی من برای «عمه من» بود. فیلم مستقل فیلمی است که مستقل از سرمایه ساخته می‌شود و باید با پول خود سازنده ساخته شود. پلتفرم‌ها و علاقه به فیلم‌های مستقل هنوز محدود است.»
سونگ که همیشه هزینه فیلم‌هایش را خودش پرداخته، سرمایه را بزرگ‌ترین مانع دانست اما گفت از چیز دیگری شکایتی ندارد و ساخت فیلم را بسیار لذت‌بخش می‌داند.
هر سه کارگردان در حال نوشتن فیلمنامه پروژه‌های بعدی خود هستند. نام‌کونگ امیدوار است فیلمی درباره بوسان امروز بسازد، شهری که دو روی متفاوت دارد: «این شهر و دریا است، یک مقصد گردشگری و هم جایی که مردم در آن زندگی می‌کنند.»
