در سال‌های اخیر، بحث‌های زیادی درباره سیاست‌های جدید دوستیابی نسل زد مطرح شده است؛ نسلی که از نظر اجتماعی پیشروتر و از نظر جنسی محافظه‌کارتر به نظر می‌رسد. اما این ویژگی‌ها هنوز به شکل گسترده در فیلم‌های رمانتیک مربوط به این نسل در سینما دیده نشده و بیشتر آثار همچنان از قالب‌های قدیمی‌تر پیروی می‌کنند.
فیلم «Love Language» تازه‌ترین نمونه‌ای است که به سبک کمدی‌های رمانتیک دهه ۹۰ میلادی وفادار مانده است؛ از برخوردهای دست و پا چلفتی شخصیت‌ها گرفته تا حضور دوستان همجنس‌گرا و صحنه‌های دراماتیک فرودگاه. اگرچه فیلم تلاش کرده با افزودن موضوعاتی مانند ازدواج همجنس‌گرایان و شوخی‌های مربوط به کوکائین، کمی به‌روز شود، اما همچنان نشان می‌دهد که آداب و رسوم عاشقانه انسان‌ها تغییر چندانی نکرده است.
این فیلم به کارگردانی جویی پاور، که پیش‌تر فیلم «After Everything» را ساخته بود، بیشتر به خاطر جذابیت بازیگران و فضای گرم و پاییزی شهر شیکاگو قابل تماشا است تا دیالوگ‌های هوشمندانه. داستان درباره لوییزا (با بازی کلوئی گریس موریتز) است؛ نویسنده‌ای که در نوشتن دچار بن‌بست است اما به طور اتفاقی شغلی جانبی پیدا می‌کند و آن نوشتن سوگندهای ازدواج برای دیگران است. او درگیر احساسات پیچیده خود نسبت به دو مرد مختلف است و این موضوع محور اصلی داستان است.
لوییزا که به تازگی از نامزدی شکست‌خورده خود رنج می‌برد، در جشن مجردی بهترین دوستش تیلدا (با بازی بیلی لورد) حضور دارد و به درخواست او سوگندهای ازدواجش را بازنویسی می‌کند. این سوگندها که ترکیبی از سبک‌های احساسی و شاعرانه است، توجه مهمانان را جلب می‌کند و به این ترتیب لوییزا مشتریان جدیدی پیدا می‌کند. در این میان، او با دَش، پسرخاله جذاب تیلدا (با بازی آنتونی راموس) آشنا می‌شود که با صداقت و صراحت خود توجه لوییزا را جلب می‌کند.
اما لوییزا زمانی که از طرف اولیویا (با بازی ایزابل می) برای نوشتن سوگندهای ازدواجش با وارن (با بازی مانی جاسینتو)، که عشق قدیمی لوییزا است، استخدام می‌شود، احساسات قدیمی‌اش دوباره شعله‌ور می‌شود. او در حالی که با دش به طور غیررسمی در ارتباط است، نمی‌تواند احساسات واقعی خود را به وضوح بیان کند و در نوشتن سوگندها برای اولیویا دچار مشکل می‌شود.
در این مثلث عشقی، شخصیت‌های اولیویا و دش جذاب‌تر و پیچیده‌تر از وارن هستند. بازی موریتز در نقش لوییزا توانمند است و او به خوبی اضطراب‌ها و خودخواهی‌های شخصیتش را نشان می‌دهد، اما شخصیت اولیویا با بازی ایزابل می، که هم شاهزاده‌وار و هم ناظر زیرک است، بیشتر توجه مخاطب را جلب می‌کند. دش با بازی راموس، با وجود اینکه شخصیتی نسبتاً ساده دارد، به دلیل بازی طبیعی و جذابش، بیشترین تأثیر را بر داستان می‌گذارد و باعث می‌شود انتخاب عاشقانه لوییزا پیچیده‌تر به نظر برسد.
فیلم «Love Language» بیشتر به خاطر فضاسازی آشنا و بازی‌های خوب قابل تماشا است، اما در بخش طنز و عمق داستانی کمی ضعیف عمل می‌کند. این اثر برای کسانی که به دنبال یک کمدی رمانتیک نوستالژیک با حال و هوای نسل جوان هستند، گزینه‌ای دلپذیر و راحت است، اما هنوز جای خالی یک کمدی رمانتیک نسل‌محور و تعریف‌کننده برای نسل زد در سینما احساس می‌شود.
