لورآ پویتراس، مستندساز برنده اسکار، که سابقه ساخت آثاری درباره موضوعات حساس سیاسی و اجتماعی مانند افشای اطلاعات توسط ادوارد اسنودن، نقش خانواده ساکلر در بحران اوپیوئید و اشغال عراق توسط آمریکا را دارد، این بار در فیلم کوتاه «آنها اینجا هستند» توجه خود را به سازمان مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) معطوف کرده است.
این فیلم که با همکاری راشل لورن مولر ساخته شده، ترکیبی از تصاویر ضبط شده توسط خود فیلمسازان و ویدئوهای فعالان حاضر در مینیاپولیس در جریان یورشهای خشونتآمیز ICE پس از قتل الکس پرتی و رنه گود است. در این مستند، صحنههایی از فردی که برای رسیدن به محل کار خود در صندوق عقب خودرو پناه گرفته و همچنین فعالیتهای داوطلبانه گروههای مقاومت مردمی که با استفاده از نرمافزارهای ضد نظارت، یورشهای ICE را رصد میکنند، به تصویر کشیده شده است. در فیلم بارها از اصطلاحاتی مانند «منطقه جنگی» برای توصیف فضای مینیاپولیس در ژانویه امسال استفاده میشود.
پویتراس در گفتگو با رسانهها در جشنواره IDFA تأکید میکند که انتخاب واژگان در کارهایش بسیار اهمیت دارد و باید از بهکار بردن اصطلاحات نرم و مبهم دولتی خودداری کرد. او میگوید: «این یک اشغال شبهنظامی یک شهر آمریکایی بود که به یک منطقه جنگی مؤثر تبدیل شد.»
راشل لورن مولر، همکار پویتراس، ساکن همان محلهای است که فیلمبرداری شده و شاهد حضور هلیکوپترها، تانکها و اعدامهای علنی بوده است. پویتراس میگوید باید از واژگانی مانند اعدام، آدمربایی، اشغال و نیروی شبهنظامی استفاده کرد، زیرا اینها کلمات واقعی هستند که وضعیت را توصیف میکنند و استفاده از واژههایی مانند «اخراج» به معنای پذیرش روایت دولت است که نباید پذیرفته شود.

پویتراس به اهمیت استفاده از فناوریهای موبایل توسط شهروندان برای مقابله با نظارتهای ICE نیز اشاره میکند و آن را شکلی مؤثر از مقاومت میداند. او میگوید: «قدرتهای دولتی باید بدانند که تحت نظارت هستند و نمیتوانند این خشونت را به صورت مخفی و بدون پاسخگویی انجام دهند. باید پاسخگو باشند.» فیلمساز معتقد است که ضبط و مستندسازی اقدامات دولت، هم به عنوان بازدارنده و هم به عنوان مدرک و حقیقتگویی اهمیت دارد.
فیلم «آنها اینجا هستند» با فضایی پر از ترس و اضطراب ساخته شده و از زبان تصویری فیلمهایی مانند «بچههای مرد» ساخته آلفونسو کوآرون و «پسران نیکل» اثر رامِل راس الهام گرفته است. پویتراس میگوید هدفشان این بوده که با ابزارهای سینمایی حس وحشت و فاصلهای عجیب نسبت به واقعیت را به مخاطب منتقل کنند تا خشونتهای جاری در آمریکا را غیرعادی و ناپذیرفتنی نشان دهند.
در پاسخ به این سوال که آیا تلاشهای مردمی در مینیاپولیس باعث ایجاد امید شده است، پویتراس میگوید شاید «امید» واژه مناسبی نباشد اما مقاومت قطعاً تأثیرگذار است. او همچنین به موفقیتهای اخیر جریان پیشرو در انتخابات میاندورهای آمریکا اشاره میکند و تأکید میکند که این موفقیتها نتیجه سالها تلاش و مبارزه است.
علاوه بر نمایش «آنها اینجا هستند» در IDFA و حضور در هیئت داوران، پویتراس میزبان نمایش و پرسش و پاسخ فیلم مستند «تو میتوانی همه چیز را ببینی» ساخته لنس اوپنهایم و ناتان فیلدر نیز بوده است. او این فیلم را یک مستند واقعی و در عین حال یک درام روانشناختی جذاب میداند که مرزهای ژانر مستند را به چالش میکشد و معتقد است این اثر در آینده در مدارس فیلمسازی تدریس خواهد شد.
پویتراس موفقیت تجاری این فیلم را تحسین میکند و پیشبینی میکند که احتمالاً نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم خواهد شد.




