ساخت فیلم استاپ‌موشن «وایلدوود» از استودیوی Laika بیش از پنج سال به طول انجامید و شامل 2,776 نما بود که ترکیبی دقیق از عروسک‌های دست‌ساز، صحنه‌های مینیاتوری و تصاویر دیجیتال را می‌طلبید. استیو امرسون، ناظر جلوه‌های ویژه این پروژه، چالش اصلی را در این می‌دید که فناوری به جای غلبه بر اجراهای استاپ‌موشن، آن‌ها را تقویت کند.
در کنفرانس View در تورین، امرسون به تشریح پیچیده‌ترین تولید استودیوی مستقر در پورتلند پرداخت؛ از بازسازی یک بنای تاریخی محلی تا خلق صحنه‌ای کابوس‌وار و زنده به نظر رسیدن انبوهی از پیچک‌ها.
او جزئیات 265 هفته کار از شروع انیمیشن استیج تا تحویل جلوه‌های ویژه، ساخت 132 صحنه عملی در 117 لوکیشن، 223 عروسک دست‌ساز و 142,030 جایگزینی چهره را بیان کرد. یک نما به تنهایی شامل 1,124 جایگزینی چهره بود که رکوردی در حوزه استاپ‌موشن محسوب می‌شود.
امرسون به صورت شخصی اشاره کرد که دخترش از زمان شروع پروژه در فوریه 2020 که در مدرسه ابتدایی بود، اکنون در سال آخر دبیرستان است، در حال انتخاب دانشگاه و رانندگی است و رابطه عاشقانه دارد.
فیلم تقریباً دو برابر نماهای فیلم قبلی Laika به نام «Missing Link» (2019) نما داشت که 1,486 نما بود. امرسون گفت: «ما عملاً دو فیلم می‌ساختیم و هر نما به مراتب پیچیده‌تر بود.»
یکی از نمونه‌ها بازسازی عمارت پیتوک در پورتلند بود که برای صحنه فرار روی پشت‌بام ساخته شد. این مینیاتور 14 فوت عرض و 10 فوت ارتفاع داشت و ساخت آن 11 هفته و نیم و همکاری 45 تا 50 هنرمند را در بر گرفت. بخش‌های جداگانه در مقیاس عروسک ساخته شدند تا انیماتورها بتوانند اجراها را با عناصر مینیاتوری و پس‌زمینه‌های دیجیتال ترکیب کنند.
امرسون تاکید کرد: «هیچ چیز جای شیشه واقعی، دوربین‌های واقعی و فیلمبرداران واقعی را نمی‌گیرد.» برای حل مشکلات نورپردازی مینیاتورها، از ربات‌های کنترل حرکتی استفاده شد تا چندین نوردهی گرفته شود و نورپردازی در مرحله ترکیب نهایی قابل تنظیم باشد. در یکی از سکانس‌ها، به دلیل اشغال صحنه کامل، بخش هنری مجبور شد یک جایگزین پرده سبز موقتی بسازد.
نمونه‌ای منحصر به فرد در ارائه امرسون مربوط به نمای کابوس‌واری بود که آن را «نمای سم ریمی» نامید؛ جایی که پیچک‌ها یک اسکلت را می‌گیرند و کنترل می‌کنند. تیم می‌خواست گیاه به عنوان یک شخصیت شرور و زنده رفتار کند، نه صرفاً یک جلوه کامپیوتری معمولی.
آن‌ها به دنبال راه‌حل ساده نبودند و نمی‌خواستند از نرم‌افزار معمول Houdini استفاده کنند. هنرمندان ابتدا پیچک‌های واقعی را به صورت دیجیتال بازسازی کردند، سپس با استفاده از سیم، پنبه و آزمایش‌های استاپ‌موشن حرکت آن را شکل دادند. نقطه عطف زمانی بود که فیلمبرداری سیم‌هایی که از درختچه‌های مینیاتوری کشیده می‌شدند و پخش معکوس آن‌ها، حرکتی غیرطبیعی و زنده ایجاد کرد که دقیقاً همان حالتی بود که می‌خواستند.
این تعامل بین کار عملی و جلوه‌های دیجیتال در انیمیشن شخصیت‌ها نیز تاثیرگذار بود. به جای انیمیت همزمان همه عروسک‌ها، گاهی آن‌ها را جداگانه مقابل پرده آبی فیلمبرداری می‌کردند تا انیماتورها بتوانند بهتر روی اجراهای فردی تمرکز کنند. امرسون گفت: «هر کاری لازم باشد تا انیماتورها بهتر کار کنند، انجام می‌دهیم.»
آرزوهای کارگردان تراویس نایت ریشه در علاقه‌اش به پورتلند و رمان فانتزی مصور کالین ملوای داشت که داستان دختری است که در تلاش برای نجات برادر ربوده شده‌اش است. نایت این پروژه را فرصتی برای ساخت فیلمی در حد «ارباب حلقه‌ها» با عروسک‌های استاپ‌موشن می‌دید؛ کاری که پیش از این انجام نشده بود.
فیلم از 23 اکتبر در سینماهای آمریکا اکران می‌شود. امرسون در پایان گفت: «هر فریم اثر هنرمندی است که آن را زنده کرده است.»
