طنزآمیز ساختن از طبقه اشراف انگلیس کار آسانی است، اما این به معنای کنار گذاشتن آن نیست. در شرایطی که نابرابری اجتماعی در بریتانیا همچنان پابرجاست، ثروت افراطی و فاصله اجتماعی اشرافیت بیش از هر زمان دیگری مضحک به نظر میرسد و این موضوع بهویژه در فیلم «لیدی» به شکلی بسیار خندهدار و لذتبخش به تصویر کشیده شده است. این فیلم که به سبک مستند نمایشی ساخته شده، داستان زنی بسیار اشرافی را روایت میکند که به تدریج به فراموشی سپرده میشود.
فیلم که اولین اثر بلند کارگردان و نویسنده ساموئل ابراهامز است، ممکن است از نظر ساختاری بر پایه یک شوخی ساده بنا شده باشد، اما این شوخی آنقدر جذاب است که فیلم را به پیش میبرد. در این میان، بازی درخشان و پرانرژی سیان کلیفورد است که تمام بار فیلم را به دوش میکشد.
کلیفورد که پیشتر با بازی در سریال «فلبگ» توانسته بود جایزه بفتا را کسب کند و نامزد امی شود، این بار در نقش لیدی ایزابلا ریونهاید ظاهر شده است؛ یک خودشیفته ثروتمند و دیوانه که برای دیده شدن لحظهشماری میکند. بازی او ترکیبی از کمدی فیزیکی، دیالوگهای تند و عصبی و نمایش احساسات خام است که به تدریج تماشاگر را به سمت همدلی با شخصیتش میکشاند.
فیلم به شکلی هوشمندانه از قالب مستند درون فیلم استفاده میکند و داستان کارگردان جوانی به نام سم را دنبال میکند که به دنبال سوژهای جذاب برای فیلم مستند خود میگردد. سم که خود نیز نامزد جایزه بفتا است، توسط نمایندهاش به لیدی ایزابلا معرفی میشود که ادعا میکند سفارشی از نتفلیکس برای ساخت مستندی درباره زندگیاش دارد؛ ادعایی که دروغ از آب درمیآید.
با این حال، لیدی ایزابلا معتقد است که اگر دوربین همیشه روی او باشد و زندگی اشرافی و رنگارنگش را نشان دهد، تماشاگران جذب خواهند شد. او خود را «پاسخ اشرافیت به خانواده کارداشیان» میداند و اگر خانواده کارداشیان تنها به خاطر ثروت و سبک زندگی پرزرق و برقشان مشهور شدهاند، چرا او نتواند؟
شخصیت لیدی ایزابلا با رفتارهای عجیب و غریبش، از جمله درست کردن نوشیدنیهای بیمزه، دستور دادن به خدمتکار خستهاش بکی و حتی تلاش برای جلب توجه سم، به شدت توجه دوربین و تماشاگر را به خود جلب میکند. فیلم علاوه بر نقد طبقه اشراف، به نقد رسانههایی میپردازد که باعث شدهاند افراد ثروتمند و بیدلیل احساس کنند ستاره به دنیا آمدهاند.
فیلمنامه که با همکاری میراندا کمپبل بولینگ نوشته شده، پر از جملات کوتاه و طنازانه است و داستانی نسبتاً ساده را دنبال میکند که حتی در دنیای پر از توهم لیدی ایزابلا هم چندان منطقی نیست. اما این سادگی به کلیفورد اجازه میدهد تا صحنههای کمدی فیزیکی جذابی مانند رقص در لباس کلاغ اجرا کند.
«لیدی» فیلمی سریع، چابک و با سبک خاص است که طراحی لباس هوشمندانه تری هیگینز و تدوین پرانرژی جاش مالالیو به آن کمک زیادی کردهاند. اما در نهایت این بازی درخشان سیان کلیفورد است که دلیل اصلی تماشای فیلم محسوب میشود و به تنهایی پاسخ میدهد که چرا باید این فیلم را دید.




