هیروکازو کوره‌ادا، کارگردان برجسته ژاپنی که فیلم‌هایش به خاطر بازی‌های طبیعی کودکان شناخته شده‌اند، اعلام کرد که تصمیم گرفته هرگز صحنه‌ای از گریه کودکان را در فیلم‌هایش به تصویر نکشد. او در رویدادی در جشنواره بین‌المللی فیلم سنگاپور گفت: «اینکه نتوانم یا دشوار است نیست، بلکه من آن را فیلمبرداری نمی‌کنم.» هدف او این است که پس از تماشای فیلم، مخاطب لبخند و گریه آن کودک را به یاد بیاورد.
کوره‌ادا درباره شیوه کار با کودکان توضیح داد که در فیلم‌هایی مانند «دزدان فروشگاه» و آثار خارجی‌اش «حقیقت» و «دلال»، به کودکان فیلمنامه نمی‌داد بلکه دیالوگ‌ها را بر اساس شخصیت و زبان کودکان حاضر در آزمون بازیگری بازنویسی می‌کرد تا آن‌ها فقط جملاتی را بگویند که با اطمینان می‌توانند ادا کنند. سپس در صحنه به آن‌ها خط می‌داد یا موقعیت را توضیح می‌داد و اجازه می‌داد آزادانه صحبت کنند.
در فیلم «هیولا» اما به بازیگران کودک فیلمنامه داده شد، چون موضوع فیلم حساس بود و جدا کردن کودکان از نقش‌هایشان را ایمن‌تر می‌دانست. او اکنون تصمیم می‌گیرد که برای هر کودک و هر فیلم چه روشی مناسب‌تر است.
کوره‌ادا دو کارگردان را در شکل‌گیری این رویکرد موثر می‌داند: هو هسیاوشین که هنگام بازی کودکان در صحنه حضور دارد اما وقتی دوربین شروع به کار می‌کند، کنار می‌رود و اجازه می‌دهد کودکان به بازی ادامه دهند. کوره‌ادا این روش را خودش نیز به کار می‌برد.
از کن لوچ نیز درسی درباره قضاوت گرفتن. در فیلم «کس»، پسری واکنشی طبیعی به کشته شدن پرنده‌ای که بزرگ کرده نشان می‌دهد. کوره‌ادا در دیداری با لوچ درباره فیلم «هیچ‌کس نمی‌داند» که خودش ساخته بود، شنید که لوچ فقط به پسر گفته بود پرنده گمشده را پیدا کند و قضاوت اخلاقی درباره این کار را با اعتماد به رابطه‌اش با کودک حل کرده است. کوره‌ادا تاکید کرد که قضاوت کلیشه‌ای درباره روش‌هایی که قبلاً جواب داده‌اند، خطرناک‌ترین چیز در کارگردانی کودکان است.
او هرگز با کودکان عصبانی نمی‌شود یا آن‌ها را تحت فشار نمی‌گذارد و به آن‌ها دروغ نمی‌گوید. هدفش این است که کودک روز فیلمبرداری را با حس خوشایند پایان دهد و منتظر روز بعد باشد.
کوره‌ادا همچنین از تجربه‌ای در آزمون بازیگری فیلم «مثل پدر، مثل پسر» گفت که پسری به همه سوالات با «چرا؟» پاسخ می‌داد و او شخصیت فیلم را بر اساس همین ویژگی نوشت.
این کارگردان همچنین درباره تاثیر هو هسیاوشین بر خودش گفت که هو به او یاد داد که به جای پیروی دقیق از فیلمنامه و طرح‌های از پیش تعیین‌شده، باید ابتدا فضای لوکیشن و حرکت بازیگران را حس کند و سپس موقعیت دوربین را تعیین کند. این نکته باعث شد کوره‌ادا تصمیم بگیرد دیگر استوری‌بوردهای دقیق نکشد.
کوره‌ادا درباره فیلم‌های آینده‌اش در سال ۲۰۲۶، «گوسفند در جعبه» و «نگاه به گذشته» گفت که این آثار بازگشتی به ریشه‌هایش هستند. «گوسفند در جعبه» داستان زوجی است که پسر ۷ ساله‌شان دو سال پیش فوت کرده و آن‌ها یک ربات انسان‌نما ساخته شده از داده‌های پسرشان را به خانه می‌آورند. هرچند عنصر هوش مصنوعی در فیلم هست، اما موضوع اصلی درباره سوگواری و خداحافظی درست با مردگان است.
«نگاه به گذشته» اقتباسی زنده از مانگای فوجیموتو تاتسوکی درباره دو دختری است که با عشق به کشیدن مانگا به هم پیوند خورده‌اند و در جشنواره ونیز به نمایش درآمده است. کوره‌ادا درباره این فیلم گفت که به سبک مستند بازگشته و دوربین را مانند چشمی می‌بیند که فقط می‌پرسد از کجا باید سوژه را تماشا کند.
کوره‌ادا همچنین درباره علاقه‌اش به هوش مصنوعی گفت که چندان جذب آن نیست، حتی اگر در «گوسفند در جعبه» کودکی با استفاده از هوش مصنوعی بازسازی شده باشد. او اجازه داد برای اولین بار یک هوش مصنوعی فیلمنامه‌اش را بخواند، اما پس از اینکه هوش مصنوعی به طور کلی فیلم را تحسین کرد، این تجربه را پایان داد چون احساس کرد هوش مصنوعی تجربه‌ای عمیق از فیلم ندارد.
او در پایان گفت که هرگز سعی نمی‌کند بفهمد مخاطبان چه می‌خواهند و به توصیه یکی از همکاران قدیمی‌اش در تلویزیون عمل می‌کند که گفته بود به جای فکر کردن به مخاطبان به عنوان جمعیت، باید یک چهره مشخص را تصور کند و برای همان یک نفر فیلم بسازد.
وقتی از او پرسیدند اگر بخواهد در زندگی پس از مرگ غذایی انتخاب کند، چه خواهد بود، پاسخ داد که احتمالاً پس از مرگ چیزی نمی‌خورد، اما آخرین غذایی که قبل از مرگ می‌خواهد بخورد، تنزارو سوبا از رستورانی در توکیو است که در دوران جوانی و زمانی که روزها به خانه نمی‌رفت، توسط یک تهیه‌کننده ارشد به آنجا برده شده بود و بهترین سوبایی بود که تا به حال خورده است.
