چهارشنبه، ۲۷ آبان ۱۴۰۵
سینماگیک
اخبار و تحلیل ها

بررسی فیلم «میز: روز و شب»؛ رمانس کافه‌ای کره‌ای با بازی کیم مین‌ها و هان سان-هوا

فیلم «میز: روز و شب» ساخته کیم جونگ-کوان، یک آنتولوژی رمانتیک است که در یک کافه هنری در محله‌ای آرام و شیک در سئول روایت می‌شود. این فیلم که افتتاحیه جشنواره فیلم بوسان امسال بود، با حضور بازیگرانی مط

۵ دقیقه مطالعه۲۵ بازدید۰ دیدگاه
بررسی فیلم «میز: روز و شب»؛ رمانس کافه‌ای کره‌ای با بازی کیم مین‌ها و هان سان-هوا

فیلم «میز: روز و شب» ساخته کیم جونگ-کوان، یک آنتولوژی رمانتیک است که در یک کافه هنری در محله‌ای آرام و شیک در سئول روایت می‌شود. این فیلم که افتتاحیه جشنواره فیلم بوسان امسال بود، با حضور بازیگرانی مطرح همچون کیم مین‌ها، شیم اون-کیونگ و هان سان-هوا، شروعی پرزرق و برق برای مهم‌ترین رویداد سینمایی کره جنوبی رقم زد، اما فراتر از این رونمایی پرهیاهو، اثر کیم بیشتر مورد توجه جشنواره‌های تخصصی آسیایی قرار خواهد گرفت و واکنش عمومی چندان پررنگی نخواهد داشت.

این فیلم توسعه‌ای از اثر ۲۰۱۶ کارگردان با عنوان «میز» است که در آن چهار زوج مختلف در یک روز در همان کافه و روی همان میز با هم ملاقات می‌کردند. در «میز: روز و شب» نیز چهار دیدار اتفاقی در یک کافه شیک رخ می‌دهد، اما این ملاقات‌ها در طول چند هفته و از تابستان تا پاییز پراکنده شده‌اند و هر بخش تلاش می‌کند موضوعی پیچیده‌تر از مشکلات ساده روابط را به تصویر بکشد.

چهار داستان در کافه‌ای واحد

بخش اول با عنوان «رویای نیمه تابستان» داستان ملاقات افسانه‌ای دو مشتری، هیون-او (با بازی جو جونگ-هیوک) که علاقه‌مند به تعمیر ساعت‌های قدیمی است و یو-جین (کیم مین‌ها) که رویای دل‌شکسته‌ای دارد و ساعت عتیقه به ارث برده‌اش سال‌هاست کار نمی‌کند، را روایت می‌کند.

بخش دوم «هنوز خودمان» بین طنز و تراژدی در نوسان است؛ یانگ-مین (چانگ ریول) توسط سانگ-می (هان سان-هوا)، دوست سابق مدرسه راهنمایی که به نظر ناپایدار و مضطرب است، مورد خطاب قرار می‌گیرد. او ادعا می‌کند که یانگ-مین او را به یاد نمی‌آورد و از او می‌خواهد که از او در برابر دشمنی نامرئی محافظت کند.

در سومین داستان «تی.پی.ای.»، نویسنده موفق وب، هی-جین (شیم اون-کیونگ) توسط دونگ-نام (لی هی-جون)، فیلمسازی پرشور که درخواست اجازه برای اقتباس یکی از آثار محبوبش را دارد، مورد توجه قرار می‌گیرد.

داستان پایانی درباره نکیونگ (جون سو-یونگ)، خواننده پاپ نوظهور و دوست دوران کودکی‌اش جونگ-سو (کیم دونگ-هوی) است که درباره سرنوشت رابطه نوجوانی‌شان گفتگو می‌کنند.

سبک و ویژگی‌های کارگردان

کیم جونگ-کوان که از سال ۲۰۰۴ با فیلم کوتاه تحسین‌شده‌اش «چگونه یک دوربین پولاروید را راه‌اندازی کنیم» شناخته شده، به تدریج در صنعت سینما جایگاه خود را تثبیت کرده است. او به ساخت آنتولوژی‌ها و مجموعه‌های داستانی مانند پروژه نتفلیکس «پرسونا» (۲۰۱۹) و مجموعه جنایی الهام‌گرفته از همینگوی «قاتلان» (۲۰۲۴) پرداخته و بسیاری از فیلم‌های بلندش مانند «بدترین زن» (۲۰۱۶) و «پنجره یخ‌زده» (۲۰۲۵) نیز حول محور داستان‌های کوتاه و مرتبط شکل گرفته‌اند.

کیم به روایت داستان‌ها در قالب لحظات گذرا و تعاملات کوتاه علاقه‌مند است و میزهای پرجمعیت یک کافه شهری را بستری ایده‌آل برای این میکرو درام‌ها می‌داند. هرچند لحن هر داستان از غیرممکن تا واقع‌گرایانه و از خیال‌پردازانه تا بازیگوشانه متغیر است، اما فضای محدود کافه به عنوان نقطه اتصال داستان‌ها عمل می‌کند.

کیم همچنین این ایده را مطرح می‌کند که خود کافه نقش یک حامی عاشقانه را برای کسانی که به طور اتفاقی وارد آن می‌شوند ایفا می‌کند. این موضوع زمانی ملموس‌تر می‌شود که هی-جین، نویسنده داستان، به طور غیررسمی یک رمانس کاری بین باریستاهای کافه را در ذهن خود می‌سازد. در آثار کیم، شخصیت‌های زن همواره جذاب‌تر و پیچیده‌تر از مردان به تصویر کشیده شده‌اند.

بازیگران و تصویربرداری

کیم مین‌ها که بسیاری او را از سریال «پاچینکو» در اپل تی‌وی می‌شناسند، در بخشی بازی می‌کند که پتانسیل زیادی داشت اما به طور کامل از آن بهره‌برداری نشده است. شیم اون-کیونگ، که اخیراً در فیلم برنده لوکارنو «دو فصل، دو غریبه» حضور داشت، نقش هی-جین را بازی می‌کند؛ هنرمندی مقتدر و با اعتماد به نفس در صنعت مردسالار که حتی در مواجهه با تلاش‌های دونگ-نام برای جلب توجهش، استوار باقی می‌ماند. هان سان-هوا نیز با بازی در نقش سانگ-می، حضور پرانرژی و تأثیرگذاری دارد و یکی از استعدادهای در حال ظهور و چندوجهی کره‌ای به شمار می‌رود.

تصویربرداری این کافه مدرن و دنج توسط کیم جی-یونگ، فیلمبردار برجسته‌ای که آثار بصری خیره‌کننده‌ای مانند «تصمیم به رفتن» پارک چان-ووک و «عشق ممکن» لی چانگ-دونگ را خلق کرده، انجام شده است. رنگ‌های گرم و دعوت‌کننده، حس بوی قهوه تازه رست شده را به بیننده منتقل می‌کند. دیوارهای کافه با نقاشی‌های روغنی از افراد مرموز و غمگینی تزئین شده که به همان سبک مشتریان واقعی کافه رفتار می‌کنند.

کیم درباره اینکه آیا این نقاشی‌ها نمایانگر مشتریان سابق هستند یا خیر توضیحی نمی‌دهد، اما پایان فیلم با نمایی از میزهای خالی و دعوت‌کننده، این حس را ایجاد می‌کند که او بیشتر به ظرفیت این فضا برای میزبانی داستان‌ها و شخصیت‌های جذاب در لحظات مختلف علاقه‌مند است تا به عدالت کامل در روایت داستان‌های فعلی.

دیدگاه شما