دهه ۱۹۹۰ در محله سیلور لیک کالیفرنیا، زمانی که هنوز محلی برای هنرمندان و موزیسین‌ها بود، شرایط بسیار متفاوتی داشت. در آن دوران، صحنه موسیقی مستقل با هنرمندانی مانند بک و رایلو کیلای در حال شکوفایی بود و کلاب‌هایی مثل اسپیس‌لند و گاراژ مرکز این فعالیت‌ها بودند.
در فاصله سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، ایستگاه رادیویی دزدی KBLT در منطقه سانست جانکشن فعالیت می‌کرد و موسیقی‌های متنوع و جذابی را پخش می‌کرد که طرفداران موسیقی در شعاع یک تا دو مایلی می‌توانستند بشنوند.
مستند جدید «40 وات از ناکجا» به بررسی این ایستگاه و صحنه موسیقی سیلور لیک در آن زمان می‌پردازد. این فیلم که در جشنواره اسلم‌دنس به نمایش درآمد و با حمایت جک بلک به عنوان تهیه‌کننده اجرایی، در آمازون پرایم منتشر شده است، نگاهی نوستالژیک به این دوره و گروه‌ها و شخصیت‌های مرتبط با KBLT دارد.
KBLT توسط سو کارپنتر، خبرنگار و علاقه‌مند به موسیقی، راه‌اندازی شد. او با یادگیری از استیفن دانیفر، متخصص رادیوهای دزدی در برکلی، و بهره‌گیری از یک «حباب قانونی» که اجازه می‌داد ایستگاه‌های رادیویی کم‌قدرت بدون مجوزهای گران‌قیمت FCC راه‌اندازی شوند، این پروژه را آغاز کرد. پس از تجربه اولیه در سانفرانسیسکو، او به لس‌آنجلس آمد و با انتخاب نامی با مضمون غذایی، شروع به جذب دی‌جی‌ها کرد.
مستند با تصاویر نمادین سیلور لیک آغاز می‌شود و شامل فیلم‌های قدیمی از ایستگاه و دی‌جی‌های آن است؛ از جمله رد هات چیلی پپرز، مایک وات از مینوتمن، دان بولز از جِرمز و کیت موریس از سیرکل جرکز. همچنین مصاحبه‌هایی با تام مورلو و دیگران که در آن زمان فعالیت می‌کردند، در فیلم دیده می‌شود.
مورلو در فیلم می‌پرسد: «راه‌حل مالکیت شرکتی رسانه‌ها چیست؟ حذف آن. بیایید از نو شروع کنیم.»
سال‌ها پس از تعطیلی ایستگاه، سو کارپنتر متوجه شد که یکی از دی‌جی‌ها به نام رابرت سالیوان، ویدئوهای زیادی از ایستگاه در گاراژ خود دارد که قرار بود برای مستندی ساخته نشده ضبط شده باشند. این ویدئوها الهام‌بخش ساخت مستند شدند.
کارپنتر که پیش از این تجربه خاصی در رادیو یا موسیقی نداشت، می‌گوید: «فقط می‌خواستم این کار را انجام دهم. نادانی من قدرت فوق‌العاده‌ام بود؛ اگر می‌دانستم چقدر سخت است، شاید انجام نمی‌دادم.»
با راه‌اندازی فرستنده، برنامه ۲۴ ساعته ایستگاه با کمک برندون جی، درامر گروه لوته‌فیسک، شکل گرفت. KBLT تنها موسیقی ایندی را پخش نمی‌کرد؛ برنامه‌های متنوعی از پاپ فرانسوی تا بلوز، جاز، راک پیشرفته، پانک، فانک و تکنو داشت.
مارا کوگه، ناظر موسیقی مستند، می‌گوید: «وقتی رادیو را روشن می‌کردید، نمی‌دانستید چه موسیقی یا چه کسی پخش می‌شود. شنیدن موسیقی خارج از جریان اصلی در آن زمان واقعاً شگفت‌انگیز بود.»
کارپنتر درباره فضای ایستگاه می‌گوید: «این فقط من و گربه‌ام بودیم که در آپارتمانی یک‌خوابه زندگی می‌کردیم و جمعیتی از آدم‌های غریبه، از جمله مردان عجیب، به ما سر می‌زدند.» او این سیاست در باز بودن در را به کنجکاوی و نداشتن مرزهای شخصی خود نسبت می‌دهد.
جذابیت ایستگاه زمانی بیشتر شد که گروه‌های مطرح آن زمان مانند رد هات چیلی پپرز به صورت زنده اجرا کردند و حتی در راهروهای کوچک آپارتمان جا شدند.
موسیقی متن مستند شامل آثار گروه‌هایی است که اغلب در ایستگاه پخش می‌شدند، از جمله بیکینی کیل، ریج اگینست د ماشین، الیوت اسمیت، مادهاونی و فوگازی که به ندرت اجازه پخش موسیقی‌شان داده می‌شد.
کمتر از سه سال پس از شروع به کار، با شکست استیفن دانیفر در پرونده حقوقی و اقدام سریع FCC، KBLT تعطیل شد.
کارپنتر که بعدها ستون‌نویس موتورسیکلت در روزنامه لس‌آنجلس تایمز و سپس خبرنگار رادیو و تلویزیون شد، از اینکه صحنه موسیقی آن زمان بیشتر مستندسازی نشده، تعجب می‌کند و می‌گوید: «صحنه ما واقعاً خلاق و رنگارنگ بود.»
او درباره سیلور لیک امروز می‌گوید: «احساس می‌کنم دیگر با محله ارتباطی ندارم چون کاملاً تجاری شده است. قلب و روح آن، آن فضای کوچک و محلی دیگر وجود ندارد.»
باب فارست، دی‌جی و عضو گروه تلونیس مانستر در مستند می‌گوید: «سیلور لیک جادویی بود و KBLT مثل آلبالویی زیبا روی کیک این دوران زیبا در لس‌آنجلس بود.»
