جاننی برن، طراح صدای برنده اسکار که پیش‌تر در فیلم‌های «همنت» و «زون آف اینترست» فعالیت داشته، پروژه «تیونر» ساخته دنیل روهر را یکی از شخصی‌ترین آثار خود می‌داند.
در این فیلم، لئو وودال نقش نیکی را بازی می‌کند؛ یک تنظیم‌کننده پیانو با شنوایی بسیار حساس که گاهی اوقات به شکل ناتوان‌کننده‌ای او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این حساسیت شدید یکی از دلایلی است که نیکی هرگز دنبال رویای نوازندگی پیانو نرفته، اما همین ویژگی برای حرفه‌اش به عنوان تنظیم‌کننده پیانو و حتی در باز کردن گاوصندوق‌ها مفید است. داستان با ورود نیکی به دنیای خلافکاران و رابطه عاشقانه‌اش با روثی، موسیقیدان و آهنگساز بااستعداد، پیش می‌رود. دنیل روهر، مستندساز برنده اسکار، مخاطب را به سفری هیجان‌انگیز درباره بیماری نادر هایپرآکوزیس می‌برد که بر شنوایی فرد تأثیر می‌گذارد.
برن در گفتگو با «واریتی» گفت که خود در نوجوانی دچار نوع خفیفی از هایپرآکوزیس شده است. او توضیح داد: «افرادی که به طور مزمن این بیماری را دارند، تجربه بسیار سخت و ناامیدکننده‌ای از ناتوانی در بهبود و حتی خروج از خانه دارند. من شاهد یک انفجار بودم و به مدت ۲۰ دقیقه کاملاً ناشنوا شدم. وقتی شنوایی‌ام بازگشت، دچار هایپرآکوزیس و حساسیت شدید به صداهای روزمره شدم.»
وقتی برن فیلمنامه را دریافت کرد، بلافاصله گفت: «می‌دانم این چیست.» سپس شروع به تحقیق درباره دنیای صوتی این بیماری کرد. برای درک بهتر، میکروفون‌هایی داخل گوش‌هایش قرار داد و زندگی روزمره‌اش را ضبط کرد. او گفت: «صداها را از دیدگاه گوش‌هایم ضبط می‌کردم و بعد گوش می‌دادم تا بفهمم چه صداهایی به طور غیرمعمول بلند می‌شوند، در حالی که مغز معمولاً آنها را نادیده می‌گیرد، مثل صدای ظرف گذاشتن در ماشین ظرفشویی یا شیر آب دوش — صداهای روزمره‌ای که می‌توانند ناگهانی آزاردهنده شوند.»
هدف برن آموزش مخاطب درباره نحوه تعامل نیکی با محیط اطراف و خطرات ناشی از این حساسیت بود. او سطوح مختلفی از صدا را طراحی کرد، از جمله صدایی از دید نیکی که به مخاطب اجازه می‌داد دنیای او را درک کند و صدایی که نیکی با محافظ گوش می‌شنود که صداها را محدود می‌کند. برای مثال، وقتی نیکی پشت چراغ قرمز است و یک موتور کنار او می‌آید، این صحنه به مخاطب نشان می‌دهد که نیکی در چه حالت‌های مختلفی صداها را می‌شنود. برن افزود: «هدف این بود که مخاطب همراه با او این تجربه را حس کند؛ هایپرآکوزیس مثل ناشنوایی نیست، بلکه وضعیتی است که صداهای روزمره می‌توانند به شدت بلند و خطرناک شوند.»
برن این موضوع را در میکس دالبی اتموس فیلم به اوج رساند و طراحی صدا را به دقت تنظیم کرد. او و روهر در کنار هم هر دسی‌بل را به دقت بررسی کردند. برن گفت: «دیدگاه‌های مختلف شنوایی نیکی بخش اساسی موفقیت فیلم بود و فکر می‌کنم ما این را به خوبی انجام دادیم. میکس دالبی اتموس امکان پخش صدای بلندتر و فراگیرتر را فراهم کرد که تجربه شنیداری را به شکل قابل توجهی ارتقا داد.»
