جیمز گری، کارگردان برجسته سینما، در نوجوانی نامهای به فرانسیس فورد کاپولا، کارگردان افسانهای، نوشت و بهطور غیرمنتظرهای پاسخی دریافت کرد که مسیر حرفهای او را شکل داد. کاپولا به او گفت: «شخصی باش، جیمز. در این دنیا فقط یک نفر مثل تو وجود دارد.» این جمله از آن زمان به اصلی اساسی در رویکرد گری به سینما تبدیل شده است.
گری در کنفرانس خبری جشنواره فیلم دوحه بیان کرد که تلاش کرده این توصیه را عمیقاً در کار خود به کار گیرد و هرگاه صدایی برای گفتن داشته باشد، آن را تا حد امکان شخصی و منحصر به فرد ارائه دهد.
او همچنین به چالشهای صنعت سینما اشاره کرد که اغلب کارگردانان را به سرکوب صدای فردی خود ترغیب میکند یا آن را در قالب ژانرهای کلی و بیهویت پنهان میسازد. به گفته گری، این فشارها در آمریکا و سایر کشورها وجود دارد و مانع از بروز خلاقیت شخصی میشود.
در جشنواره دوحه، گری فیلم جدید خود «کاغذ ببر» را به نمایش گذاشت؛ درامی جنایی که در دهه ۱۹۸۰ نیویورک میگذرد و داستان دو برادر را دنبال میکند که در جستجوی رویای آمریکایی وارد دسیسهای خطرناک با مافیای روس میشوند. این فیلم برگرفته از تاریخچه خانوادگی گری است و رابطه پدرش با عمو را به تصویر میکشد. گری همچنین به صحنهای اشاره کرد که در آن درگیری والدینش به شکلی دقیق در فیلم بازسازی شده است.
اگرچه «کاغذ ببر» در ژانر جنایی قرار میگیرد، گری تاکید دارد که فیلمهایش را صرفاً بر اساس ژانر نمیبیند و آن را ابزاری برای دستهبندی سینما میداند، نه هدف نهایی آن. او میگوید: «من فقط داستان خودم را تا حد امکان صادقانه و واضح تعریف میکنم و امیدوارم که این صراحت بتواند همدلی و درک را گسترش دهد.»
گری معتقد است که سینمای شخصی مسئولیتی بزرگ است که کارگردان باید آن را جدی بگیرد و آن را رسالت واقعی فیلمساز میداند.
در بخش دیگری از گفتگو، رودریگو تایشیرا، تهیهکننده برزیلی که فیلمهای «کاغذ ببر» و «خشمها» را در دوحه به نمایش گذاشته، نگرانیها درباره سلطه فیلمهای بلاکباستر هالیوود را رد کرد و گفت همیشه فضایی برای تولید فیلمهای اصیل و مستقل وجود دارد. او به شرکتهایی مانند A24 و Neon اشاره کرد که نمونههایی از موفقیت سینمای مستقل هستند.
تایشیرا همچنین تفاوت اصلی سینمای مستقل در برزیل و آمریکا را در حمایت دولتی دانست که در کشورش به سینما و هنر اختصاص مییابد، در حالی که در آمریکا چنین حمایتی وجود ندارد.
گری نیز به یاد میآورد که زمانی فکر میکرد سینما مانند اپرا پس از یک قرن شکوفایی، جای خود را به هنرهای دیگر خواهد داد. او با وجود رقابت روزافزون بازیهای ویدیویی و سرگرمیهای دیگر و نقد مدل بلاکباسترها، نسبت به فناوریهای جدید و دسترسی آسانتر به ابزارهای فیلمسازی خوشبین است و معتقد است این روند میتواند صدایهای تازهای را به سینما وارد کند.




