کارلا سوفیا گاسکون، بازیگر اسپانیایی که با نقشآفرینی در فیلم «امیلیا پرز» به نخستین بازیگر ترنسجندر تبدیل شد که نامزد دریافت جایزه اسکار میشود، میگوید جنجالی که در طول کمپین جوایزش به وجود آمد، توسط افرادی ایجاد شد که نمیخواستند کسی مانند او برنده شود.
گاسکون در گفتوگو با «واریتی» در جشنواره بینالمللی فیلم هند (IFFI) در گوآ، جایی که فیلم وسترن اسپانیاییاش «ترینیداد» برای نخستین بار به نمایش درآمد، اظهار داشت: «در واقع این جنجال توسط تعداد زیادی از افراد ایجاد شد که نمیخواستند کسی مثل من جایزهای دریافت کند.»
مسیر او برای اسکار تحت تأثیر بحثهایی درباره پستهای قدیمی شبکههای اجتماعی قرار گرفت. او میگوید: «هیچگاه ثابت نشده که من علیه کسی مطلبی نوشته باشم و در هیچ جایی هم اثبات نشده است. این فقط مجموعهای از فرضیات بود که هرکس چیزی متفاوت میگفت و تصویری از من ساخته شد که واقعیت ندارد.»
گاسکون تجربه طولانی کمپینهای جوایز را برای بازیگران دشوار میداند و معتقد است این روند اغلب با منافع سیاسی و اقتصادی همراه است. او ترجیح میدهد کارش را انجام دهد و بگذارد مخاطبان درباره آن قضاوت کنند. به گفته او، چنین کمپینهایی راه را برای سوءاستفاده سیاسی یا اقتصادی از بازیگران باز میکند و او معتقد است هنر بازیگری باید صرفاً برای هنر باشد.
او سینما را دارای مسئولیت اجتماعی میداند که باید بهترین وجوه انسانیت را به نمایش بگذارد، هرچند سینما هم سرگرمی است و هم کسبوکار. ترکیب سیاست، اقتصاد و استعداد، به گفته گاسکون، جوهره بازیگری را که به معنای زندگی بخشیدن به دیگران و ایجاد تفکر است، تضعیف میکند.
گاسکون درباره مشکلاتی که افراد ترنسجندر با آن مواجهاند گفت: «ما در دورهای از پسرفت حقوق افراد ترنس و تنوع جنسی زندگی میکنیم.» او افزود که سیاستهای جهانی زندگی را برای این افراد که در بسیاری از نقاط جهان پایینترین جایگاه اجتماعی را دارند، دشوارتر کرده است. به همین دلیل، به گفته او، کمپینی علیه «زنی که میتوانست جایزه بزرگی ببرد» شکل گرفت؛ توضیحی که او آن را توجیه نمیداند بلکه فقط شرح میدهد.
فیلم «امیلیا پرز» به کارگردانی ژاک اودیارد، برای گاسکون جوایز بهترین بازیگر زن جشنواره کن، جوایز فیلم اروپا و لومیر را به همراه نامزدیهای گلدن گلوب و بفتا به ارمغان آورد. گاسکون میگوید بزرگترین تغییر در حرفهاش پس از آن این است که دیگر نیازی به تست بازیگری ندارد. او که از ۱۶ سالگی بازیگری را شروع کرده و بیش از ۳۰ سال سابقه دارد، تجربههای متنوعی در این زمینه داشته است.
او پس از آن در فیلم ایتالیایی «مدرسه اغواگری» و «ترینیداد» بازی کرده است. درباره کار در زبانها و فرهنگهای مختلف گفت: «این باعث رشد من به عنوان انسان و در کارم میشود و فهم من از انسانها را بیشتر میکند.»
گاسکون در پروژه بعدی خود، «لاس مالاس» به کارگردانی آرماندو بو، اقتباسی از رمان کامیلا سوسا ویادا، نقش تیا انکارنا را بازی میکند که آن را از بهترین کارهای زندگیاش میداند. فیلمبرداری این اثر حدود چهار ماه در آرژانتین و اروگوئه انجام شده است. او شباهتهای زیادی بین این نقش و «امیلیا پرز» میبیند اما ترجیح میدهد پس از نمایش فیلم در جشنوارههایی مانند کن یا ونیز درباره آن صحبت کند.
در یک کلاس آموزشی در جشنواره، جایی که توسط چانچال کومار، دبیر وزارت اطلاعات و پخش هند مورد تقدیر قرار گرفت، گاسکون درباره شخصیت «ترینیداد» توضیح داد: یک قانونشکن مسلح که از صندلی چرخدار استفاده میکند و نقش منفی داستان قرن نوزدهم را بازی میکند. او ابتدا انتظار داشت در یک وسترن سوار اسب شود و اسلحه به دست بگیرد اما متوجه شد نقش زنی را بازی میکند که در صندلی چرخدار است و حرکت ندارد.
او گفت: «وقتی با این موضوع روبرو میشوی، میگویی این بهترین فرصت برای من است که دیگران را بهتر درک کنم.»
گاسکون هر نقش را از صدا شروع میکند و برای نقش «ترینیداد» به دنبال صدایی بسیار نرم و آرام بود. درباره «امیلیا پرز» گفت که قبل از انتخاب صدای نهایی، چندین صدای مختلف ضبط کرده و در نهایت صدایی عمیق برای شخصیت مانیتاس و صدایی ظریف برای امیلیا انتخاب کرد و هنگام دوبله خود نیز از این روند لذت برد.
او ژاک اودیارد را بهترین کارگردانی که با او کار کرده میداند و میگوید: «او آزادی عمل زیادی به بازیگر میدهد، زیاد بازی میکند، زیاد میخندد و واقعاً دوست خوبی است.»
گاسکون درباره کار در صحنه فیلمبرداری گفت که بازیگران باید به یاد داشته باشند که بخشی از یک تیم بزرگ هستند و نباید باعث ایجاد تنش یا تفاوت بین خود و دیگران شوند. او گفت: «نمیخواهم در صحنه اختلاف ایجاد کنم و نمیخواهم گلهای آبی در کاروانم باشد.»
او علاقهاش به هند را به نمایش فیلم «واتر» ساخته دیپا مهتا در مادرید نسبت میدهد و آر. آر. رحمان، برنده اسکار هندی را به عنوان موسیقیدان محبوب خود معرفی میکند. همچنین شباهتهایی بین سبک بازیگری اغراقآمیز تلنوولاهای مکزیکی که بخش زیادی از حرفهاش را در آنجا گذرانده و سینمای هند میبیند و معتقد است اغراق و حقیقت میتوانند همزمان وجود داشته باشند.
گاسکون همچنین انتقاد میکند که کارگردانان اغلب بازیگران را بر اساس برچسبهایی مانند «اسپانیایی» یا «او زن است» انتخاب میکنند، به جای اینکه به دامنه تواناییهای بازیگر اعتماد کنند. او میگوید: «خوب است وقتی مردم هند در اسپانیا یا آمریکا کار میکنند. من دوست دارم وقتی یک روسی در آفریقا کار میکند. فکر میکنم همه ما یک انسانیت هستیم.»




